Bir Yudum Hicret

[Bişnev]

                     Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla

Sen gideli kaç gün oldu… Sayamadım takvim yapraklarını. Seninde aynadaki yüzün benimki kadar solgun muydu? Kelimeler yan yana gelemiyor, dolduramıyor hayatın boş sayfalarını…

Hangi  hengâmda başlamıştı hayatı birlikte paylaşımımız doğrusu hatırlamıyorum. Vâhasretâ… Bir elimde yüreğim var, sana biriktirdiğim. Diğer elimde ahiretimiz var, ayrılık arifesinde bana emanet ettiğin. Demiştin ki “emanetime iyi bakasın… Yokluğumda dahi ukbada ki evimize kiremitler taşıyasın… Hiç yorulmayasın… Arzî mekânlarda soluklanmayasın… Sırtını sadece Rabbe dayayasın…”HasbinAllah ve nimel vekil ” ayetini şiarın sayasın… Bizim başımıza gelenlerin daha öncekilerinde başına gelmiş olduğunu katiyen unutmayasın…”

En son ne vakit yaslanmış idim “Eyyub rayihalı” bu sabır taşına?  Sene ikibin, aylardan haziran, günü hiç sorma zira bende hatırlamıyorum. Yine yanımda yoktun.  Yüreğime yakpâre kor alev düştü. Sanki kâinattaki ciğerşikâf vaveylâların her biri benliğime üşüştü. Vâesefa…  Sen;  yine yanımda yoktun… Sen olmasan da dimdik ayakta durabileceğimi biliyordun. Biricik yavrumuzu, bize sunulan ganimetimizi ahiret toprağına yalnız ektim. Enfâl’imi gayri hayallerimde ve hülyalarımda sevebilecektim… Onun; cennette yeşerip büyüyecek bir filiz olduğunu her dem bilecektim…

 Bir adı kaldı geriye… Bir de “Eyyub rayihalı” sabır taşıydı Rabbimizden bizlere sunulan hediye…

Şimdi sen gittin… Yüreğime hicran isminde yeni bir fidan diktin…

Şimdi sen gittin… Ummanlardan çıkardığımız incilerimizi toprağa gömebilmeyi öğrettin…



“Yoksa sizden önce gelip geçenlerin hâli başınıza gelmeden cennete gireceğinizi mi sandınız?"


                                 Bişnev 14-05-2009

[zeyneb_i kıyam]

Yoksa sizden önce gelip geçenlerin hâli başınıza gelmeden cennete gireceğinizi mi sandınız?"
 başımızdan geçmedi ama inş. başından geçenlerin yolundayız...
Allah razı olsun.....

[Bişnev]

Ecmain, amin inş... İnş öyle, oluruz inş...

[_uMuT_]

islam garibtir bizlerde garibleriz be abim sabredenleri müjdele demiyormu yüce Allah sabır o kadar ağır bi yüktür ki Allah c.c. sabrı yegane sermaye edenleri muştuluyor sakın ha gevşemeyin sakın ha üzülmeyin ben varım eşinizden daha yakın size ben varım annenizden daha şefkatli benim Rezzakınız kimsesizlerin sahibi bana dayanın bana güvenın. kendi davası üzerinde sabırla sebatla bir o kadarda izzetle duran sizlere ne mutlu...
 RABBİM çektiğiniz her ayrılık dakikasını ecir hanenize yazsın en büyük mukafat olan ruyetullahı nasib etsin cennetin eşsiz güzelliğinin yanında bu dünya neki varsın yardan yarenden ayrılık olsun zaten ahiretin muhaciri deilmiyiz bu fani dünyada....
 Allah razı olsun inş yar ve yardımcınız olsun inş...

[Bişnev]

Ecmain, amin inş.

Rabbenâ âtinâ fiddünyâ haseneten. Ve fil âhıreti haseneten ve kınâ azâbennâr.
Ve edhılne'l-Cennete mea'l ebrâr, bi fazlike ve keremike yâ Azîzü.  Fa'fü annâ yâ Rahîm bi rahmetike yâ Erhamer Rahımîn

[Hannâne]

Hicret


İnsanlık O’na ümmet olma borcuna girdi
Ve zaman, döne döne, Hicret burcuna girdi!   
Evet O!   Feleklerin yaradılış sebebi,
Âlemlerin Rabbinin sevgilisi, Habibi!   
Beklenen En Son Resûl, Âdem’den, Nûh’tan beri
Kurtuluş Müjdecisi, Nebiler Peygamberi!   

                                  Velâyet tarafıyla, göklerde ismi: Ahmed! 
                                       Risâlet rütbesiyle O, Mahmûd-u Muhammed!   
                                       Adı her anıldıkça, O’na Salât ve Selâm
                                       Nefes verip aldıkça, O’na Salât ve Selâm!   
                                       Hicret!   Gâyeye eriş, meyveyi deriş sırrı   
                                       Bir habbenin çatlayıp bin sünbül veriş sırrı!

Resûllük hizmetinin özeti, fihristesi,
Bir kaç günlük sürede, her çilenin listesi   
Neler çekti o nârin bedeniyle; dayandı,
Rûhunda nice volkan tutuştu; sessiz yandı!   
Mâdem hem“Resûl” hem“Kul”; kulluk hissesi çile!
İmtihan ediliyor elbet, resûller bile   

                                     İlâhî hikmet böyle; vuslat hicretsiz olmaz,
                                          Kolaylıklar zorluksuz, Cennet ücretsiz olmaz!   
                                          Hicret’ten hemen önce: Mekke, mü’mine zindan!   
                                          Her türlü cefâ: tehdit, işkence    dört bir yandan
                                          Çâre yok; üfledikçe ateş, alev alıyor,
                                          İslâm, bir yangın gibi, çevreye yayılıyor!   
                                          Mazlûma kucak açtı önce Habeş diyarı,
                                          Ve Medîne Çağırdı zulme uğrayanları

Hele Allah Resûlü!   Ne olur geliverse!   
O gelse câna minnet; yaparız ne isterse!   
Sahâbeye izin var, ama, Resûl gidemez!   
Rabbin emri olmadan yerini terkedemez!   
ümmetine çok düşkün O şefkâtli Peygamber,
Ricâ etti Ensâr’dan: korunsun Muhâcirler
                                           
                                       Hicret izni gelirse, O’na da kavuşurlar
                                           Ahdini bozmayana Ebedî Saâdet var!
                                           Ve    “Akabe Biâtı”    üstüste kondu eller
                                            Mü’minlere öz vatan olacak uzak iller!   
                                            Medineli yiğitler yemin etti Allah’a:
                                            Biz sağken yan bakamaz kimse Resûlüllaha!   

“-Sana anam ve babam fedâ Yâ ResûlAllah!  ”
Canım, âilem, obam fedâ Yâ ResûlAllah!   
O ele sarılmayan, ebedî mahrûm kaldı,
Gitti Kisrâ ve Kayser; ne Acem ne Rûm kaldı!   
Evet    İlâhi vaâd: zorluklar aşılacak,
Hicret edene rahmet yolları açılacak!
                                         
                                         Mekke’li putperestler toplanıp karar verdi:
                                         “Tek çâre O’na ölüm; Uzza’ya zarar verdi!  ”
                                          Gün bu gün; O da hicret ederse, kaçar elden,
                                           Yalnız kaldı, şu işi bitirelim tez elden!   
                                           Allah Resûlü mahzûn, elleri hep duâda,
                                            Hicret izni bekliyor, bakışları semâda   
                                            Hicretin ilk adımı, belki en zorlu adım
                                            Küfür O’nu kuşatmış gözlüyor adım adım!   

Nûr yuvası evini gece sarmış gölgeler,
Nûr pınarı vücûda kastetmiş mızrak, hançer!   
Her oymaktan bir kâtil, kim vurdu bilinmesin   
Bir tuzak ki, eşini kuramaz şeytan ve cin! 
Ne var ki, en hayırlı tuzak kurucu Allah!   
O Yetim Peygambere her an Korucu Allah!   
Vahiy geldi; her şeyi bildirdi âyet âyet,
Kalktı Resûl; Bismillâh, Hicret’e etti niyet!   
Alî girdi, örtündü Resûlün döşeğinde
Uyudu mışıl mışıl, korku yok yüreğinde   

                                             Bu nasıl teslimiyet, her yiğitlikten üstün!   
                                              Yiğit o ki, inancı, aşkı bilekten üstün!   
                                              Çıktı şanlı Peygamber sessizce hânesinden,
                                              Dudağında fısıltı: üç beş âyet, Yâsin’den   
                                              Bir avuç toprak saçtı o kararmış yüzlere
                                              Ve Allah yerde çekti Nûr’u görmez gözlere!   
                                              O geceyi nerede geçirdi?   Bilinmiyor!   
                                              Allah’a sığınanı O saklamış, çok mu zor! 

Ve ertesi gün    Nebî, Ebû Bekr’in evinde,
Tedbir, plân, hazırlık    sebepler âleminde   
Ebû Bekir’i seçti Rabbimiz O’na yoldaş
Onun başı -nebîler dışında- en yüksek baş!   
O bağlılar bağlısı, “Sıdk” tâcının incisi,
Rütbesi: “Mağarada İkinin İkincisi” 
                                   
                                       Hicret’in gözden gizli tohumu “Sevr Mağrası”,
                                        Çile çiçeklerinin fideliği, orası!   
                                        Evet    Hicret ışıktan, hicret sudan, havâdan,
                                        Mâverâ’ya gömülüş; sıyrılış Mâsivâ’dan!   
                                        Mağra, “Bâtın İlmi”nin Nebevî dersanesi,
                                        İç ummân’a seferin mânevî tersanesi   
                                        Bu derin sırrı hangi çelik perdeleyecek?   
                                        Perdenin en incesi yetti: kuş ve örümcek

üç gün sonra    Kılavuz, develeriyle geldi,
Kafile durmaksızın Medine’ye yöneldi   
Dışta, her iş “sebeb’e” bağlanmasaydı eğer,
Hiç, kendine kılavuz tutarmıydı “Peygamber”   
Kudreti Sonsuz Allah, germiş bu ince tülü
“İmtihan Sırrı” ile azameti örtülü!   
İç içe bin hikmetle sıralanmış vak’alar,
Görmeye çalışalım, Rabbin ne murâdı var   
“Yüz deve” vâadedilmiş O’nu bulup görene,
ödül büyük, heveslisi çok, iz süren sürene   

                                        Bir fakir Sürâka var, ödül avcılarından
                                         Nasibi, daha çokmuş yüzbin deve altın’dan!   
                                         Süraka O’nu gördü, at sürdü üzerine,
                                         Ama çöl, bir göl gibi, çekti atı derine!   
                                         Atı ve “nefsi” tutuk; ne güzel bir tutuluş,
                                         Hayret, dehşet    ve sonra, inanış ve kurtuluş!   
                                         O’na karşı çıkanlar hep böyle pişman oldu
                                         Düşmandı, şimdi artık, düşmana düşman oldu!   
                                         “Emân-nâme” yazıldı bir deri parçasına,
                                          Nûr’a daldı Sürâka, ayrılmamacasına   
                                         Kum kum tarayadursun çölleri nasipsizler,
                                         Melek kanatlarıyla çoktan silinmiş izler   
                                         Sütsüz koyun süt verdi    Yolda pek çok mu’cize   
                                         Nûr Yüzünü her gören, aşk ile geldi dize!

Sebepler tüketilir, sonra, “inâyet” gelir 
İmdâda koşturulur Cebrâil, âyet gelir!   
Âyet!  : “Hiç tasalanma, Allah seninle birlik!  ”
Hep O’nunla olana gerçek devlet ve dirlik   
Demek ki, bir peygamber ne zaman düşse dara,
Rahmetle azaltılır yükü; ilâhî dara!   
Doğdu “Ayın Ondördü”, bak Vedâ yamacından,
İn-cin, ay, güneş titrek, şükür ihtilâcından!   
Arz ve semâ, yepyeni bir devri müjdeliyor
İşte Allah Resûlü, Medine’ye giriyor!   
Taze bir kırbaç yemiş bir topaç gibi zaman
Hızlanıverdi sanki    Açıldı “Âhirzaman”   

                                              Beşerin son devresi; akrep-yelkovan fır fır
                                               Mühürlendi “Ortaçağ” şimdi takvimler sıfır!   
                                               İlâhî!   O “Muhâcir Peygamber” hürmetine,
                                               Kötülüklerden hicret nasibet ümmetine!   
                                               Bizleri bağışlanmış olanlarla haşreyle   
                                               Habîbinin Nûrunu bulanlarla haşreyle!

                                        İbrahim Erdinç şumnu

[ÂmâK-ı HâYâL]

İman edenler, hicret edenler ve
Allah yolunda mallarıyla canlarıyla cihad edenlerin
Allah katında büyük dereceleri vardır. İşte 'kurtuluşa ve mutluluğa' erenler bunlardır.
Rableri onlara katından bir rahmeti, hoşnutluğu ve onlar için, kendisine sürekli bir nimet bulunan cennetleri müjdeler.
Tevbe Suresi, 20-21

bir insan ''iman ettim'' dedikten sonra bunu fiile hayatında göstermeli we Allahu Tealanın rızasını kazanmalıdır..ki bu rızaa da hicretle aşılır..Rabbin hoşnutlugunu kazanmak,dünyada ki degerlerden daha önemlidir

Gerçek şu ki, iman edenler, hicret edenler ve Allah yolunda mallarıyla ve canlarıyla cehd edenler (çaba harcayanlar) ile (hicret edenleri) barındıranlar ve yardım edenler, işte birbirlerinin velisi olanlar bunlardır. İman edip hicret etmeyenler, onlar hicret edinceye kadar, sizin onlara hiçbir şeyle velayetiniz yoktur. Ama din konusunda sizden yardım isterlerse, yardım üzerinizde bir yükümlülüktür. Ancak, sizlerle onlar arasında anlaşma bulunan bir topluluğun aleyhinde değil. Allah, yaptıklarınızı görendir. (Enfal Suresi, 72)

[Karia]

Ey!. Münevver Medîne, Ey!. Gönüller beldesi,
Ey!. Devri cehâletin, mahkûmiyet beldesi.
Çınlıyor göklerinde, her an Muhammed sesi.
Gör ki, yine ehli şirk, zulmediyor bu dîne,
Hicret etsem beni de, alır mısın MEDÎNE?..

Susadım şefkatine, yine gönlümde serâb,
Sustu rahlede bülbül, bahçede güller harâb,
Taşıyor sokaklardan, yine zillet ve şarâb;
Gör ki, nice âlemler, nifak soktu bu dîne,
Hicret etsem beni de, alır mısın MEDÎNE?..

Adâletin kendi yok, dillerde kaldı adı;
Yeryüzü bir toz duman, kim suçludur, kim kadı!.
Doğruyu için, söyleyen kul kalmadı,
Hep,"İRTİCÂ" diyorlar, buralarda bu dîne,
Hicret etsem beni de, alır mısın MEDÎNE?..

O gözyaşlı kızların, başlarında peruklar,
Böyle fetvâ veriyor, ulemâda doruklar.
Suspus olmuş, tutulmuş, tüm nefesler soluklar?
Çok zoruma gidiyor, yapılanlar bu dîne,
Hicret etsem beni de, alır mısın MEDÎNE?..

Bir yanda din tâciri, arkadan vurur beni,
Bir yanda zorbaların, hiç kızarmayan teni.
Elden ele geziyor, dinde reform bülteni;
Yeter artık!. Bu cür'et, revâ değil bu dîne,
Hicret etsem beni de, alır mısın MEDÎNE?..

Çöktü insan fıtratı, payandalar yetmiyor,
Ekranlarda çığlıklar, kulağımdan gitmiyor,
Soygun, talan, cinâyet, çağdaşlıkla () bitmiyor;
Nesiller küstürüldü, çağlar üstü bu dîne;
Hicret etsem beni de, alır mısın MEDÎNE?..

Ey!. Mübârek Medîne, Fahri Âlem beldesi,
Kardeşliğin, barışın, adâletin simgesi,
Çınlasın göklerinde, salât üs selâm sesi.
Ben ki; kâlû belâda, teslim oldum bu dîne,
O yemyeşil kubbene, beni de al MEDÎNE...

[Kıyam]

selamunaleykum ve rahmetullah...ben bu yazıya birşey yazmıyacaktım ...elim gitti gitti geldi ve biraz düşününce kolay olmasada gerçeklerden bir kaç satır yazayım dedim..üstadım..bizler aklımız erdiğinden bu yana sahiplenmişiz herşeyi..bu malla başlar ve bu doğrultuda canlarada sahip oluruz ..ana ,baba eş,evlat ws ws..bizler çok sahipleniyoruz..bizlere ahiret öğretilmedi..dünyada ebedi kalacak gibi bir empoze yüklendiği için elimizden mal ve can çıkınca derin deryalara dalıyoruz ve bu bizi kulluk'tan bile çıkarabiliyor ..halbuki şöyle bir düşünelim !geriye kimse dönmemiş ..biz oraya yol alıyoruz ..bir ayette şöyle buyurur RABBİMİZ; “ O gün kişi kardeşinden ,annesinden,babasından eşinden ve çocuklarından kaçar.O gün herkesin kendine yetecek kadar derdi vardır”.(Abese 34-35-36-37) Allah CC sabrını kıyamda tutsun,dedimya kolay değil ,aynı zamanda bizler insanız,fakat şunu belirteyimki tevhid tüm sorunlara sabrederek Allah cc e tevekkül etmektir!!!biz tevhidi insanlar olalım üstadım ,birbirimize güç vererek  Allah CC bizi cennetinde buluştursun.BİİZNİLLAH.. WESSELAM.

[seriyye]

hicret,hicranı tatmak,
hicret imanı arttırmak,
hicret ensarı tanımak,
hicret sevdayı bilemeyi gerektirir.




                   kıyam kardeş o gün sadece AHDE VEFA sahipleri kalacaktır.