Bülbülün suskunluğu

[vuslat]

Sen ey gönül kalesi yıkılmış virane olmuş vuslat
Gel artık!
Bak Bahar geldi, çayır çimen yeşerdi
Bağa bahçeye şenlik geldi,
İnce belli selviler büyüdü, boy verdi…
Gözden uzaklaştın uzaklaşalı, gönül bahçeme ektiğin fidanlar tarumar oldu. Soluklandığım şu diyarda Sonbahar bitmez, kışlar gitmez oldu. Bekleyişim akşam karanlığına mahkûm oldu, Aşkın bu bedende öksüz, sana gelen ayaklarım yolsuz kaldı…
Ey Bekleyiş!
Bülbül'ün suskunluğu, feryad-u figanıdır.
onu kimse bilmez, kimse duymaz!
Sonbaharın şu soğuk ayazı ayağıma dolanmış,
Vuruyor kalbimin kalbimin üstüne…
Kimse görmez!
Fırtına gibi sessiz, yağmur gibi şiddetli bekleyişim,
Filizlenmeyi bekleyen bir tohum gibi sessiz ve suskunum...
Sabır ektim toprağa şimdi bilmez misin?
Ah güftanem!
Bu sesizlik benim yaşam kaynağım…
Onunla varlık âleminde bir varım bir yokum.
Yeniden doğar mı Güneşim bir şafak vakti!
Uyanır mıyım günün bir sabahında.
Gecelerim biter mi?
Zifiri şu karanlık çöküp gider mi?
...
Belki şafağın sökmesini beklerim. Belki bir şeyleri unutup,
hayata yeniden dönerim!

vuslat Hüseyin can ( 04.02.2012)