Çarşafım Namusumdur!

[huseyni_kıyam]

Ubeydullah`ımın beldesindeki Mü`mine bacılara…
 
Yeni örtünmüş genç bir kızdı Simanur. Tesettürün, örtünmenin Allah(cc)’ın emri olduğunu bilmiyordu on sekiz yaşına kadar. Ailesi ona öğretmemişti bunu. Laik milliyetçilerin güçlü olduğu, milliyetçilik adına halkın İslam’dan soğutulduğu, dindarlara düşmanlık yapıldığı bir muhitte doğup büyümüştü. Ama Rabbi ona acımıştı. Bir arkadaşının vasıtasıyla İslam’la tanışmıştı. İslam’ı tanıdıktan sonra dinine dört elle sarılmış, İslami derneklere gider gelir olmuştu.

Simanur çok şey öğrenmişti bu derneklerde. Örtünmenin Müslüman bayanlara farz olduğunu, Kur’an-ı Kerim’in birçok ayetinde Allahu Teâlâ’nın Müslüman kadınlara tesettüre bürünmelerini emrettiğini öğrenmişti.           

Allah(cc)’ın istediği tesettür yarım yamalak bir tesettür değildi. Tesettürün bol olması, bütün vücudu kaplaması, vücut hatlarını göstermemesi, erkeklerin dikkatini çekmeyecek sadelikte olması gerekiyordu. İslam’ın ilk dönemlerinde, Peygamber Aleyhissalatu vesselam zamanında Müslüman kadınlar böyle giyinirlerdi. Hz. Resulullah aleyhi`s-salatu ve`s-selam’ın uygulaması böyleydi. Tesettür Müslüman kadının kötü ve çirkin bakışlardan, hayâsız arzulardan kendini koruması içindi. Müslüman kadının iffetinin, hayâsının, namusunun sembolüydü. Kadını bir şehvet aracı olarak gören, kadına saygı göstermeyen, hatta kadının kadınlığından dünyevi çıkarlar için faydalanmaya kalkışıp onu bir reklam aracı olarak gören şeytani, beşeri düzenlere şiddetli bir tokattı; bir meydan okumaydı. Bir toplumun kadınlarını bozup, ahlaksızlaştırıp o yolla toplumu ifsada, değersizleştirmeye ve böylece rahatça sömürmeye çalışan tağutlara, firavunlara dur demeydi…

            Yarım yamalak tesettür, dar örtünme kadını tahrik edicilikten kurtaramazdı. Kötü bakışlardan emin olamazdı kadın. Böyle bir örtünme şeklini Allah(cc) kabul etmezdi asla! Allah(cc)’ı üzmek, imtihanı kaybedip sonsuz hayatı tehlikeye atmak…

            Simanur bütün bunları öğrenmişti gittiği İslami derneklerde. Rabbini tanımış, Müslüman olmanın mutluluğunu yaşamıştı. Ve çarşafa bürünmeye karar vermişti. Çünkü Kur’an’ın emrettiği gerçek örtünmeye en uygun elbise çarşaftı.

            Simanur’un ailesi ilk önce sesini pek çıkarmamıştı çarşafa bürünmesine. Hatta annesi ve babası sevinmişlerdi kızlarının dindarlarla oturup kalkmasına. Dindarlık Simanur’u çok değiştirmişti. Ahlakı çok güzelleşmiş, anne ve babasına çok iyi davranır olmuş, herkesin yardımına koşan, dudaklarından tebessüm eksik olmayan bir iyilik meleğine dönmüştü.

            Ne yazık ki Allah(cc) düşmanları şehirde güçlüydüler. Çarşaflı bayanların çarşı pazarda dolaşmalarına tahammül edemiyorlardı. Simanur’a, onun gibi giyinen Mü’mine bacılara her fırsatta sataşıyorlar, kaba davranışlarda bulunuyorlar, sözlü hakaretlerle o azizeleri üzüyorlardı. Tesettüre düşmanlıklarıyla hayatı Müslüman bacılara yaşanmaz hale getiriyorlardı. Bununla da yetinmiyorlardı. İftiralar, yalanlar ve tehditlerle ailelerini baskı altına alıyorlar, onları yalnızlaştırmaya çalışıyorlardı.

            Simanur’un anne ve babası yavaş yavaş kızlarına baskı yapmaya, onu kınamaya başlamışlardı. Korkularından yapıyorlardı bunu. Kızlarının başına bir şey gelmesinden korkuyorlardı.

            Bir gün Simanur dernekten eve dönüyordu. Caddeden geçerken pala bıyıklı, yüzünde meymenet olmayan bir adam azgın bir boğa gibi ardından bağırdı:

            —Sizi halk düşmanı gericiler! Bizi on dört asır öncesine götürmenize müsaade etmeyeceğiz. Hep sizin yüzünüzden ulusal bağımsızlığımız, özgürlüğümüz gecikti. Pis irticacılar!

            Sonra bir taş alıp Simanur’a fırlattı. Simanur başını eğip taştan kurtuldu. Etrafta bulunanlar korkak, ilgisiz bakışlarla onlara bakıyorlardı. Simanur kederle yutkundu. “Allah’ım! diye düşündü. Müslüman bir halkın içinde tesettürlü bir bayana sataşıyorlar, kimse ne oluyor demeye bile cesaret edemiyor. Sanki Mekke’yi yaşıyoruz!

            Simanur o üzüntüyle eve varıp kapıyı çaldı. Kapıda babası onu karşıladı. Yüzü sapsarıydı. Simanur korkuyla:

            — Ne oldu babacığım? diye sordu.

            Babası yüzünü kaçırdı. Üzüntü dolu sesine öfkeli bir ton vermeye çalışarak:

            — Ne olacak? dedi. Senin kör inadın yüzünden hayatımız tehdit altında!

            — Ne oldu ki?

            Babası yutkundu:

            — Çarşafını çıkarmadan seni içeri almayacağım! Bir daha çarşaf giymeyeceğine söz ver, seni eve alayım.

            Simanur adeta yıkılmıştı. Öz babası ondan Allah(cc)’a isyan etmesini, iffetini ayaklar altına almasını istiyordu. Ağlamaklı bir sesle:

            — Sizi tehdit ettiler değil mi? dedi.

            — Bırak boş konuşmayı da dediği mi yap!

            Simanur bir adım geriledi. Acı acı gülümsedi.

            — Asla! diye bağırdı. Asla çarşafımdan vazgeçmem! Çarşafım benim namusumdur! Ölürüm de çarşafımdan vazgeçmem!

            Sonra babasının karşılık vermesini beklemeden, ağlayarak evden uzaklaştı. Babası üzüntü, korku ve pişmanlıkla kızının arkasından bakakaldı. Onları bu duruma düşürenlere lanetler etti.

            Simanur, hidayetine vesile olan bayan arkadaşının evine kadar ağlayarak yürüdü. Ailesinin davranışı onu derinden yaralamıştı. Titrek ellerle kapıyı çaldı. Bayan arkadaşı kapıyı açtı. Simanur gözyaşlarıyla ona sarıldı. Nurlu yüzünde Muhammedi bir gülümseme beliren bayan arkadaşı ona hiçbir şey sormadı. Sadece sarıldı kardeşine. Sıkı sıkı sarıldı.

            — Evine hoş geldin kardeşim! Benim mazlum, mü’mine kardeşim…

İnzardergisi - 2011

[evindaren_azadi]

Duygulandim

Allah
razi olsun...