Cenazeme bekliyorum seni

[efdal]

Biliyorum, hiç beklemiyordun bu daveti.


Birden geliverdi değil mi.


“Daha dün konuşmuştuk ama..” diyorsun.


“Ama nasıl olur!”lar çekip çekiştiriyor iki yakanı.


“Hiç beklenmedik bir ölüm!” bu, değil mi?


“Vakitsiz”


“Erken!” “


Sürpriz!”


İşine ara vereceksin bugün...


Neşeni kaçırdım biliyorum.


Kocaman bir pürüz gibi duruverdim karşında.


Hızını kestim hayatının.


Dahası, üzerine alındın.


Ölüm bize de yaklaşırmış dedin.


Ölmesi kanıksanmış, öleceği gelmiş bir yaştayız artık.


Ölmüş olmasına şaşırılmayan bir adamım.


Bir baksana, ne değişti ki dünyada, ben eksildim diye.


Köprüde trafik akıyor hâlâ.


Ben öldüm diye şeritleri eksilmedi ya yolların.


Ben öldüm bu defa...


Hayret, şimdiye kadar hep başkalarıydı ölen.


Gitsem de gitmesen de farketmez bir cenaze olurdu camilerden birinin avlusunda.


Belki bir kalabalık çıkagelirdi önüme...


“Ölen biri çıkar bu şehirde her gün!” diye kanıksadığım


Adını bile sormaya zahmet etmediğin.


Eksilenin kim olduğuna aldırış etmediğin.


Gitti diye üzülmediğin birinin cenazesi işte.


Aynı manzara, aynı tabut, aynı üzgün yüzler.


Aynı güneş gözlükleri.


Sıradan bir cenaze yani.


Ama bu cenazeye mutlaka gitmeliyim.


Seni bilmem ama beni bekliyorlar.


Ayıp olur, çok ayıp...


Davetlilerin yüzüne bakamam sonra.


Dediği gibi şairin, bir musallalık saltanatım bu benim.


Başroldeyim.


Toprağa konulacak adam rolü benim.


Ardından ağlanılacak adamı ben oynayacağım.


Hiç itirazsız karanlığa uzanmak bana düştü bu defa.


Üzerine toprak atılan adamı.


Bir toprak yığının altında yüzü erimeye terkedilen adamı


Hüzünlerin müsebbibi olacak adamı.


Ayakkabısının kendisini bekleyeceği adamı.


Elbiseleri evden çıkarılacak adamı.


Yatağı boş kalacak adamı.


Akşam eve dönmeyecek adamı.


Eve dönmesi beklenmeyecek adamı.


Sofrada yeri boş duracak adamı.


Adı telefon rehberinden silinecek adamı.


Şehrin dudaklarından yarım ağız çıkmış bir hece gibi önemsizleşecek adamı.


Sevinçlerin ortasına en fazla bir hıçkırık gibi sokulsa bile hatıranın evinden hemen kapı dışarı edilecek adamı


Resmine bakıp bakıp da ağlanacak adamı belki.


“Adı neydi.... Hani.... şunu yapardı ya!” diye yokluğu normal bilinecek adamı.


Soluk bir resimde mahzun bir tebessümün ardında aşklarını saklayan, susturan adamı.


Ben oynuyorum bugün...


Sahnedeyim.

Senai Demirci

[züleyha]

Senayi Demirci bir başka şiirinde

...hayat, içinden bir de sen geçtin diye mutlu mu
oldu dersin? dünya, üzerinde bir sen daha olunca
başı göğe mi erdi dersin? bu beden, seni içinde
ağırladı diye topraktan uzak mı kalacak dersin?

diyor.. ve ekliyor

zaman akıp gidiyor. seninle ya da sensiz...

başka sözü ne hacet!

[MERXAS]

"Ey Ölüm artık insanlar seni hiç anlamıyor..." diyor bir yazar.

[__elizan__]

HAKK TEALA razı olsun kardeşim
çok etkileyici bir paylaşım olmuş

Ölümün bizi nerede beklediği belli değil, iyisi mi biz onu her yerde bekleyelim   

[Hanzala]

Canını çok seven, her günün sabahında burada sonsuzca yaşayacağına yeniden kanan, her lezzetin tükenişinde ölümün yanına uğradığını unutan, her hazzın zirvesinde yakasındaki ölümlü etiketini isteyerek düşüren, her yaz sıcağında içi dünyaya iyiden iyiye ısınan, doğduğu yılın rakamının büyüklüğünün kendisini kabirden uzak tuttuğunu sanarak avunan, kalbinin her atışında ölümlerden döndüğünün farkında olmayan, damarlarının bir köşesinde ansızın geliverecek pıhtılardan yapılmış veda haberleri saklayan, ayrılıkların çatlaklarından giren hüzünleri ölümün nefesi gibi yudumlayan, sevenlerinin gözlerinin ışığına sığınarak ısınan, unutulmayı, yok sayılmayı en ürkütücü uçurum bilen, güzelliğini aynaların kırıklarında arayan, toprağa girmeye üşenen, uzun süredir aramızda yaşayan dostumuz, arkadaşımız, sırdaşımız, kardeşimiz, babamız, evladımız, şimdilik unutmayacağımızı umduğumuz, bir süre unutmaktan utanacağımız, sonra unutacağımız, en sonunda unuttuğumuzu da unutacağımız adam...

doğduğu gün yakalandığı fanilik hastalığından, uzun süredir yatalak olmasına yol açan ’her nefis ölümü tadacaktır!’ yarasından, ömür boyu sancısını çektiği amansız yaşama rahatsızlığından kurtulup aramızdan ayrıl[maya ayarlan]mıştır.
Cenazesi -umulur ki- en uzak zamanda, sızılarının köşe başlarında kılınan cenaze namazını takiben kaldırılacak, gözünden (belki gönlünden) uzak bir yerde unutuluş toprağına gömülecektir.