CİHAD VE MÜNAFIKLAR

[hamza01]

Ebu Said-i Hudri (r.a)'den şöyle rivayet edilmiştir:

«Rasulullah (s.a.s) zamanında münafıklardan bir takım kimseler Rasulullah (s.a.s) gazaya çıktığı zaman ondan arkada kalırlardı. Ve münafıklar geri kalıp evlerinde oturmalarına sevinirlerdi. Rasulullah (s.a.s) gazadan dönüp geldiği zaman da, bir takımı özür beyan eder ve yemin ederlerdi. Onlar işlemedikleri bir işle kendilerinin övülmelerini severlerdi. Münafıkların bu iki yüzlü davranışları üzerine, bunlar hakkında: «Yaptıkları hilekarlıkla sevinen ve yapmadıkları şeyler nedeniyle övülmeden hoşlananları kazançlı sayma, onları azaptan kurtulmuş olarak da sayma! Onlar için acıklı bir azab vardır.» (Al-i İmran: 188) ayeti nazil oldu.»(Buhari-MüsIim)



HADİSTEN NE İSTİFADE EDERİZ
1- Gerçek iman sahipleri, Allah'ın dininin ve hükümlerinin hakim olması yolunda, bir an olsun nefsi arzu ve istekleri sebebiyle geri kalmazlar. Eğer gerçekten mazeretli iseler, bu mücadeleden üzülerek geri kalırlar. Kalplerinde hastalık bulunan münafıklar ise, mücadele sırasında karşılaşılması muhtemel meşakkat ve işkencelerden kurtulmak için daima cihaddan geri kalırlar. Ve bu amellerini doğru göstermek için de yalan mazeret uydururlar. Bu mazeretlerinin zahiren kabul edilmesi onları sevindirir ve yaptıkları amellerden mutluluk duyarlar. İşte bunlar Allah'ın azabına çarptırılacak olanlardır.

2 - Mü'minler amellerini ne insanların kendilerini övmesi ne de şan şöhret kazanmak için yaparlar. Onların amelleri ancak Allah rızası içindir. Zira, her mü'min bilir ki hayırlı amel işlendiğinde kendisini insanlar övse de övmese de karşılığını Allah verecektir. Kalplerinde hastalık bulunan münafıklar ise yapmadıkları şeylerle övülmek ve yaptıkları şeylerin abartılarak, kendilerinin yükseltilmelerini isterler.