**Denge İnsanı **

[Sudamlasi]

Peygamber Efendimizin -sav- en önemli özelliklerinden biri, denge insanı olmasıydı. Bu nedenle Efendimiz -sav- her şeyde orta yolu izlemiş, ibadette, takvada, dünyevi işlerinde olsun, uhrevi işlerde olsun daima itidali korumuş ümmetine de bunu tavsiye etmiştir.

Bir hadis-i şerifinde bu durumu en güzel şekilde dile getirmiştir. Hazreti Enes -r.anh- anlatıyor: “Hz.Peygamber (aleyhissalatu vesselam)’ın pak zevcelerinin hane-i sadetlerine bir grup erkek gelerek, Resulullah’ın evdeki ibadetinden sordular.

Kendilerine anlatılan husus açıklanınca, sanki bunu az bularak: ‘Resulullah kim, biz kimiz? Allah O’nun geçmiş ve gelecek günahlarını affetmiştir. ‘Bu sebeple O’na az ibadette yeter’ dediler.

İçlerinden biri: “Ben artık hayatım boyunca her gece namaz kılacağım” dedi. İkincisi “Ben de hayatım boyunca hep oruç tutacağım, hiçbir gün terk etmeyecem” dedi. Üçücüsü de: “Kadınları ebediyen terk edip, onlara hiç temas etmeyeceğim” dedi.

(Bilahare, bu durumdan haberdar olan) Hz.Peygamber -sav- onları bularak: “Sizler böyle böyle söylemişsiniz. Halbuki Allah’a yemin olsun, en çok korkanınız ve yasaklardan en çok kaçınanınız benim. Fakat buna rağmen, bazen oruç tutar, bazen yerim; namaz kılarım, uyurum da; eşlerimle beraber de olurum (benim sünnetim budur) kim sünnetimi beğenmezse benden değildir.” (Buhari, Nikah,1; Müslim, Nikah,5) demiştir.”

Peygamber (aleyhissalatu vesselam) Efendimizin yolu “el-hanefiyyetü’s semha”dır. Yani kolaylık ve genişliğe dayanan, Hz.İbrahim (aleyhisselam)’ın yoludur. Bu sebeple, oruç tutmaya güç kazanmak için yemek; gece kalkmaya takat getirmek için uyumak; şehveti kırmak, nefsini iffetini sağlamak ve nesli çoğaltmak için de evlenmek esastır.

Görüldüğü üzere, Allah’tan korku ve ittika; ibadette ifratı gerektiren, dünyevi vazifelerini terk etmeyi icab ettiren bir husus değildir. Böyle bir takva anlayışını İslamiyet kabul etmiyor. Çünkü beşer fıtratı, mübalağa ve şiddeti devam ettiremez. Usanır, yorulur ve terk eder. Ama vasat olan devam eder, amellerin hayırlı olanı da devamlı olanıdır.

Hatta Hz.Peygamber (aleyhissalatu vesselam) hiçbir kimsenin ‘üstün bir dindarlık yapacağım’ diye farklı bir ibadet hayatı ortaya çıkarmasını kabul etmemiştir. Aksine “Kim sünnetimi beğenmezse benden değildir” ikazında bulunmuştur. Bundandır ki İslam’da ruhbanlık ve ruhban sınıfı yoktur.

Bütün Müslümanların yaşı, cinsiyeti, mesleği, mevkii, ünvanı ne olursa olsun, kullukta eşittir. Fazlasını yapmak isteyen de, Hz.Peygamber (aleyhissalatu vesselamın)’ın sünnetinden gelen, adab çerçevesinde yapabilir.

Yapılan şey ibadet dahi olsa, ifrat ve tefrit, Allah Resulü’nün yolu değildi. O tam bir itidal ve istikamet insanıydı. Zaten istikamet, mü’minin beş vakit namazında Fatiha Suresi’ni okurken, Cenab-ı Hakk’tan talep ettiği yol değil midir? O yol ki, Nebilerin, Sıdıkların, Şehidlerin ve Evliyaullahın yoludur. Öyleyse, ahirette onlarla beraber olmak isteyenler, dünyada onların gittiği yoldan gitmelidirler.

Günümüzde, ‘her şeyden biraz’ prensibine göre hareket ederek; ilim, amel, tefekkür, muhasebe, hayır hizmetleri, dünyevi işler, aileyle meşguliyet, sosyal ve kültürel faaliyetler gibi bütün alanlardaki hak ve vazifeler dengeli bir şekilde yerine getirilmelidir. Harama düşürmeyecek eğlence ve geziler de diğer vazifelerin daha zinde bir kalp ve kafayla yapılmasına zemin hazırlar.

[yusha]

değerli paylaşımlarınız için Allah razı olsun.