dinimizi ogrenelim (harun yahya)

[MERXAS]

                                     AL­LAH HE­Pİ­Mİ­ZİN YA­RA­TI­CI­SI­DIR

İn­san­la­rın ko­nu­şur­ken için­de Al­lah ke­li­me­si ge­çen cüm­le­ler kul­lan­dık­la­rı­nı du­yar­sı­nız. Bun­lar ge­nel­lik­le “Al­lah ko­ru­sun”, “Al­lah kıs­met eder­se”, “İn­şa­Al­lah”, “Al­lah ba­ğış­la­sın”, “Al­lah ka­bul et­sin” gi­bi cüm­le­ler­dir.

Bu ke­li­me­ler Al­lah anıl­dı­ğın­da kul­la­nı­lan dua içe­ren ve­ya Al­lah’ı yü­cel­ten ifa­de­ler­dir. Ör­ne­ğin “Al­lah ko­ru­sun”, Al­lah’ın si­zin ve çev­re­niz­de gör­dü­ğü­nüz can­lı can­sız her var­lı­ğın üze­rin­de son­suz gü­cü ol­du­ğu an­la­mı­na ge­lir. Si­zi, an­ne ve ba­ba­nı­zı, ar­ka­daş­la­rı­nı­zı kö­tü­lük­ler­den ko­ru­ya­cak olan Al­lah’tır. Bu ne­den­le, bu söz özel­lik­le bir sel ya da onun gi­bi is­ten­me­yen bir olay­dan bah­se­dil­di­ğin­de sık­ça kul­la­nı­lır. Bir dü­şü­nün, siz­ce an­ne­niz, ba­ba­nız ya da sel­ler ko­nu­sun­da bil­gi sa­hi­bi her­han­gi bir bü­yü­ğü­nüz bir se­li dur­du­ra­bi­lir mi? Ta­bii ki dur­du­ra­maz. Çün­kü in­sa­nın kar­şı­sı­na böy­le bir ola­yı çı­ka­ran da, onu dur­dur­ma­ya gü­cü ye­ten de yal­nız­ca Al­lah’tır.

“İn­şAl­lah” ke­li­me­si de Türk­çe’de, “eğer Al­lah di­ler­se” an­la­mı­na ge­lir. Bu yüz­den ge­le­cek­le il­gi­li bir di­lek ya da ni­yet be­lir­te­cek ol­du­ğu­muz­da, mut­la­ka “in­şa­Al­lah” de­riz. Çün­kü ge­le­ce­ği an­cak Al­lah bi­lir ve her­şe­yi di­le­di­ği gi­bi ya­ra­tır. Al­lah’ın di­le­me­si dı­şın­da hiç­bir şey ol­maz.

Bir ar­ka­da­şı­nız ör­ne­ğin, “ya­rın mut­la­ka oku­la gi­de­ce­ğim” de­di­ğin­de ha­ta et­miş olur. Çün­kü Al­lah’ın, ge­le­cek­te onun ne­ler yap­ma­sı­nı di­le­di­ği­ni bi­le­me­yiz. Bel­ki de ya­rın has­ta olup oku­la gi­de­me­ye­cek ve­ya ha­va bo­za­ca­ğı için okul­lar ta­til ola­cak­tır.

Bu yüz­den ge­le­ce­ğe yö­ne­lik bir ni­ye­ti­mi­zi di­le ge­ti­rir­ken “in­şa­Al­lah” de­mek­le Al­lah’ın her­şe­yi bil­di­ği­ni, her­şe­yin an­cak O’nun di­le­me­siy­le ola­ca­ğı­nı, O’nun bi­ze bil­dir­di­ği dı­şın­da hiç­bir şey bil­me­di­ği­mi­zi öz­lü bir bi­çim­de söy­le­miş olu­ruz. Böy­le­ce son­suz güç ve bil­gi sa­hi­bi Rab­bi­miz olan Al­lah’a kar­şı ge­re­ken say­gı­lı tav­rı gös­ter­miş olu­ruz.

Al­lah Ku­ran ayet­le­rin­de böy­le söy­le­me­miz ge­rek­ti­ği­ni bi­ze bil­dir­mek­te­dir. Bu­nu bi­ze ha­ber ve­ren ayet şöy­le­dir:

Hiç­bir şey hak­kın­da: “Ben bu­nu ya­rın mut­la­ka ya­pa­ca­ğım” de­me. An­cak: “Al­lah di­ler­se” (in­şa­Al­lah ya­pa­ca­ğım de). Unut­tu­ğun za­man Rab­bi­ni zik­ret (an) ve de ki: “Umu­lur ki, Rab­bim be­ni bun­dan da­ha ya­kın bir ba­şa­rı­ya yö­nel­tip-ile­tir. (Kehf Su­re­si, 23-24)

Bu gi­bi önem­li ko­nu­lar hak­kın­da şim­di­ye ka­dar faz­la bir şey öğ­ren­me­miş ola­bi­lir­si­niz, an­cak bu önem­li de­ğil. Çün­kü, Al­lah’ı ta­nı­mak için baş­ka­la­rı­nın si­ze bir şey­ler an­lat­ma­sı­na ge­rek yok. Bu­nun için şöy­le bir et­ra­fı­nı­za bak­ma­nız ve bi­raz dü­şün­me­niz ye­ter­li.

Her yer Al­lah’ı ve O’nun son­suz gü­cü­nü ta­nı­tan gü­zel­lik­ler­le do­lu­dur. Se­vim­li be­yaz tav­şa­nı, yu­nus­la­rın gü­len yüz­le­ri­ni, ke­le­bek­le­rin ka­nat­la­rın­da­ki muh­te­şem renk­le­ri ya da mas­ma­vi de­ni­zi, yem­ye­şil or­man­la­rı, renk renk çi­çek­le­ri ve bun­lar gi­bi say­mak­la bit­me­ye­cek ka­dar çok gü­zel­li­ği bir dü­şü­nün. İş­te bun­la­rın tü­mü­nü ya­ra­tan Al­lah’tır. Gör­dü­ğü­nüz tüm ev­re­ni, dün­ya­yı, can­lı­la­rı Al­lah yok­tan var et­miş­tir. Bu ne­den­le ya­rat­tı­ğı bu gü­zel­lik­le­re ba­ka­rak, Al­lah’ın Yü­ce­li­ği­ni gö­re­bi­lir­si­niz.

Ta­bii, her­şey­den ön­ce ken­di var­lı­ğı­mız Al­lah’ın var­lı­ğı­nın bir de­li­li­dir. O za­man ilk ön­ce ken­di var­lı­ğı­mız ve Al­lah’ın bi­zi na­sıl ku­sur­suz­ca ya­rat­tı­ğı hak­kın­da dü­şü­ne­lim

[MERXAS]

İn­sa­nın Va­ro­lu­şu

Bir in­sa­nın na­sıl var ol­du­ğu­nu hiç dü­şün­dü­nüz mü? Bu so­ru­ya kar­şı­lık “her in­sa­nın an­ne ve ba­ba­sı var” di­ye­bi­lir­si­niz. Ama bu ye­ter­li bir ce­vap ol­maz. Çün­kü bu ilk an­ne ba­ba­nın, ya­ni ilk in­san­la­rın na­sıl mey­da­na gel­miş ol­du­ğu­nu açık­la­maz. Si­ze, bu ko­nu ile il­gi­li okul­da ve­ya çev­re­niz­de bel­ki ba­zı şey­ler an­la­tıl­mış ola­bi­lir. Ama tüm bu an­la­tı­lan­la­rın için­de doğ­ru olan tek ce­vap, in­sa­nı Al­lah’ın ya­rat­mış ol­du­ğu­dur. İle­ri­de da­ha de­tay­lı gö­re­ce­ğiz, ama şim­di özet ola­rak bil­me­niz ge­re­ken bir şey var; ilk in­san Haz­re­ti Adem’dir. Al­lah di­ğer bü­tün in­san­la­rı onun so­yun­dan mey­da­na ge­tir­miş­tir.

Hz. Adem de ay­nı bi­zim gi­bi yü­rü­yen, ko­nu­şan, Al­lah’a dua eden, iba­det eden bir in­san­dı. Al­lah, ilk in­san ola­rak onu ve son­ra da eşi­ni ya­rat­tı. Böy­le­ce on­la­rın ço­cuk­la­rı tüm dün­ya­ya ya­yıl­dı­lar.

Şu­nu hiç unut­ma­yın: Al­lah ya­rat­mak için sa­de­ce emir ve­rir. Bir şe­yin ol­ma­sı için yal­nız­ca “OL” de­me­si ye­ter­li­dir. Bu­nun için hiç­bir şe­ye ih­ti­ya­cı yok­tur. Ör­ne­ğin Al­lah, Hz. Adem’i ça­mur­dan ya­rat­mış­tır. Al­lah için her­şey çok ko­lay­dır.

An­cak unut­ma­yın ki, dün­ya­da Al­lah’ın var­lı­ğı­nı in­kar eden­ler de var­dır. Bu ki­şi­ler, in­sa­nın na­sıl var ol­du­ğu so­ru­su­na baş­ka ce­vap­lar ara­ma­ya ça­lış­mış­lar­dır. Bun­la­rın ama­cı doğ­ru­yu, ger­çe­ği ara­mak de­ğil­dir. Sa­kın şa­şır­ma­yın ama bu tür in­san­la­rın ama­cı, sa­de­ce ve sa­de­ce Al­lah’ın var­lı­ğı­nı ka­bul et­me­mek ve O’nun is­tek­le­rin­den kaç­mak­tır. An­cak bu gi­bi in­san­la­rın her­şe­yi Al­lah’ın ya­rat­tı­ğı­nı ka­bul et­me­me­siy­le ger­çek de­ğiş­mez. On­lar ne ka­dar red­det­se­ler de her­şe­yi ol­du­ğu gi­bi bu ki­şi­le­ri de Al­lah ya­rat­mış­tır.

Bu ne­ye ben­zer bi­li­yor mu­su­nuz, bir ör­nek­le an­la­ta­lım:

Bir çiz­gi film kah­ra­ma­nı dü­şü­nün. Çok be­ce­rik­li, kuv­vet­li, bir­çok zor işi ya­pa­bi­li­yor. Şim­di bu çiz­gi kah­ra­man, film sı­ra­sın­da si­ze şöy­le de­se:

“Ben ken­di ba­şı­ma va­rım. Be­ni kim­se çiz­me­di. Be­ni oluş­tu­ran çiz­gi­ler za­ten hep var­dı. Vü­cu­du­mun şek­li, renk­le­rim, göz­le­rim, kol­la­rım, gör­mem, ko­nuş­mam, her­şe­yim ba­na ait. Ken­di ken­di­ne ol­du­lar. On­la­rı bir res­sam çiz­me­di ve bo­ya­ma­dı. Ba­na ha­re­ket ka­bi­li­ye­ti­ni hiç kim­se ver­me­di. Sey­ret­ti­ği­niz bü­tün özel­lik­le­ri­min hiç­bir plan­la­ya­nı, ta­sar­la­ya­nı, şe­kil ve­re­ni, dü­zen­le­ye­ni yok.”

Aca­ba bu çiz­gi kah­ra­ma­nın si­ze böy­le ses­len­me­si ka­fa­nı­zı ka­rış­tı­rır mı? Hiç söy­le­dik­le­ri­nin doğ­ru ola­bi­le­ce­ği­ni dü­şü­nür mü­sü­nüz? Ta­bii ki ha­yır. O kah­ra­ma­na so­ra­bil­se­niz ve si­ze ce­vap ve­re­bil­se, me­se­la şöy­le sor­maz mı­sı­nız:

“Sen böy­le söy­lü­yor­sun ama bir ke­re se­nin çiz­gi­le­ri­ni çi­zen bir res­sam var. Sen ken­di­nin na­sıl çi­zil­di­ği­ni, renk­len­di­ril­di­ği­ni ve ha­re­ket et­ti­ği­ni sa­nı­yor­sun?”

Çiz­gi kah­ra­man si­ze şöy­le ce­vap ver­se:

“Be­ni oluş­tu­ran çiz­gi­ler mü­rek­ke­bin ka­ğı­da dö­kül­me­si so­nu­cun­da te­sa­dü­fen oluş­tu. Bo­ya­lar da ay­nı şe­kil­de te­sa­dü­fen dö­kül­dü ve renk­len­dir­di. Ya­ni be­nim oluş­mam için be­ni çi­zen, şe­kil ve­ren bi­ri­ne ih­ti­ya­cım yok, te­sa­dü­fen mey­da­na ge­le­bi­li­rim ben.”

Her­hal­de bu söy­le­nen­le­ri cid­di­ye al­maz­sı­nız. Böy­le mü­kem­mel çiz­gi­le­rin, renk­le­rin, ha­re­ket­le­rin, bo­ya­la­rın dö­kül­me­si so­nu­cu te­sa­dü­fen or­ta­ya çı­ka­ma­ya­ca­ğı­nı bi­lir­si­niz. Çün­kü şi­şe dö­kü­lün­ce sa­de­ce mü­rek­kep ve bo­ya le­ke­si olur. Gü­zel, düz­gün çiz­gi­ler­den olu­şan bir re­sim or­ta­ya çık­maz. An­lam­lı, ko­nu­lu, işe ya­rar şey­le­rin or­ta­ya çı­ka­bil­me­si için onu bi­ri­nin dü­şü­nüp ta­sar­la­ma­sı ve çiz­me­si ge­re­kir. Bü­tün bun­la­rı an­la­ma­nız için o çiz­gi kah­ra­ma­nı çi­ze­ni ve bo­ya­ya­nı gör­me­ni­ze ge­rek yok­tur. O kah­ra­ma­nın özel­lik­le­ri­nin, şek­li­nin, renk­le­ri­nin, ko­nuş­ma ka­bi­li­ye­ti­nin, yü­rü­me, zıp­la­ma ye­te­nek­le­ri­nin çiz­gi fil­mi ha­zır­la­yan ki­şi ta­ra­fın­dan ve­ril­di­ği­ni an­lar­sı­nız.

İş­te bu ver­di­ği­miz ör­nek­ten son­ra şu­nu çok iyi dü­şü­nün: Ken­di­si­ni Al­lah’ın ya­rat­tı­ğı­nı ka­bul et­me­yen in­san da, ay­nı bu ör­nek­te­ki çiz­gi film kah­ra­ma­nı gi­bi ya­lan­cı du­ru­mu­na dü­şer. Şim­di böy­le bir ki­şi­nin bi­zim­le ko­nuş­tu­ğu­nu dü­şü­ne­lim. Tüm in­san­la­rın ve ken­di­nin va­ro­lu­şu­nu ba­kın na­sıl açık­la­ma­ya ça­lı­şır bu in­san:

“Be­nim, an­ne­min, ba­ba­mın, onun ba­ba­sı­nın ve çok es­ki ta­rih­ler­de ilk an­ne ve ba­ba­nın ya­ni ilk in­sa­nın mey­da­na gel­me­si ta­ma­men te­sa­dü­fen ol­muş­tur. Bi­zim şek­li­mi­zi, gö­zü­mü­zü, ku­la­ğı­mı­zı, bü­tün or­gan­la­rı­mı­zı hep te­sa­düf­ler oluş­tur­muş­tur.”

Ken­di­si­ni Al­lah’ın ya­rat­tı­ğı­nı in­kar eden bu in­sa­nın söy­le­dik­le­ri, çiz­gi kah­ra­ma­nın söy­le­dik­le­ri­ne ne ka­dar da ben­zi­yor. Ara­da­ki tek fark kah­ra­man, ka­ğıt üze­rin­de­ki çiz­gi­ler­den ve bo­ya­lar­dan oluş­muş­tu. Bu­nu söy­le­yen ise hüc­re­ler­den oluş­muş can­lı bir in­san. Pe­ki ne fark eder? Bu­nu söy­le­yen can­lı in­san, o çiz­gi in­san­dan da­ha mü­kem­mel ve da­ha çok or­ga­na sa­hip çok kar­ma­şık bir ma­ki­ne gi­bi de­ğil mi? Ya­ni çiz­gi kah­ra­ma­nın te­sa­dü­fen mey­da­na gel­me­si im­kan­sız ise, bu in­sa­nın te­sa­dü­fen oluş­ma­sı bun­dan çok da­ha im­kan­sız de­mek­tir. Şim­di bu in­sa­na so­ra­lım:

“Se­nin çok gü­zel ve kul­la­nış­lı bir vü­cu­dun var. El­le­rin, eş­ya­la­rı en mü­kem­mel ma­ki­na­lar­dan bi­le da­ha has­sas tu­tu­yor, ayak­la­rın­la ko­şa­bi­li­yor­sun. Göz­le­rin en ka­li­te­li ka­me­ra­lar­dan bi­le da­ha net gö­rü­yor. Ku­lak­la­rın en ge­liş­miş mü­zik set­le­rin­den bi­le da­ha hı­şır­tı­sız du­yu­yor. Ve bu­nun gi­bi da­ha pek çok or­ga­nın se­nin ha­be­rin bi­le ol­ma­dan se­ni can­lı tu­tu­yor. Ya­şa­ma­na se­bep olu­yor. Me­se­la kal­bi­nin, böb­rek­le­ri­nin, ka­ra­ci­ğe­ri­nin ça­lış­ma­sı­nı sen kont­rol et­mi­yor­sun. Ama on­lar en mü­kem­mel fab­ri­ka­lar­dan bi­le da­ha ku­sur­suz şe­kil­de ça­lı­şı­yor­lar. Bü­tün bu or­gan­la­rın ben­zer­le­ri­ni fab­ri­ka­lar­da ya­pa­bil­mek için yüz­ler­ce bi­lim ada­mı mü­hen­dis ça­lı­şı­yor, plan ve pro­je ya­pı­yor­lar. Yi­ne de or­gan­la­rın ay­nı­sı­nı el­de ede­mi­yor­lar. Ya­ni sen çok mü­kem­mel bir can­lı­sın. Pe­ki, şim­di bü­tün bun­la­rı na­sıl açık­la­ya­cak­sın? “Bun­la­rı Al­lah’ın ya­rat­tı­ğı­nı ka­bul et­me­yen o in­san şöy­le di­ye­cek­tir bel­ki: “Ben de mü­kem­mel bir vü­cu­da ve or­gan­la­ra sa­hip ol­du­ğu­mu­zu bi­li­yo­rum. Ama ben şu­na ina­nı­yo­rum: Can­sız ve şu­ur­suz atom­lar ta­ma­men te­sa­düf­ler so­nu­cun­da bi­ra­ra­ya ge­le­rek hüc­re­le­ri­mi­zi, or­gan­la­rı­mı­zı ve bi­zi mey­da­na ge­tir­miş­ler­dir.”

Her­hal­de ar­tık bu in­sa­nın akıl dı­şı ve gü­lünç şey­ler söy­le­di­ği­ni fark et­miş­si­niz­dir. Böy­le id­di­alar­da bu­lu­nan bir in­sa­nın ya­şı ve mes­le­ği ne olur­sa ol­sun, doğ­ru düz­gün dü­şü­ne­me­di­ği ve yan­lış şey­ler id­dia et­ti­ği or­ta­da­dır. Ne ka­dar şa­şır­tı­cı ol­sa da, çev­re­niz­de böy­le im­kan­sız ve saç­ma şey­le­re ina­nan ki­şi­le­re rast­la­ya­bi­lir­si­niz.

En ba­sit bir ma­ki­na­nın bi­le bir ta­sar­la­ya­nı var­ken, in­san gi­bi mü­kem­mel bir var­lık el­bet­te ken­di ken­di­ne, te­sa­dü­fen olu­şa­maz. Kuş­ku­suz ilk in­sa­nı ya­ra­tan Al­lah’tır. Ve di­ğer in­san­la­rın do­ğa­bil­me­si için ilk in­sa­nın be­de­nin­de ge­rek­li olan sis­tem­le­ri ya­ra­tan da Al­lah’tır. Al­lah bü­tün can­lı­la­rın soy­la­rı­nın de­vam­lı ol­ma­sı­nı hüc­re­le­ri­ne yer­leş­tir­di­ği bir prog­ra­ma bağ­la­mış­tır. Biz de Al­lah’ın ya­rat­tı­ğı bu prog­ra­ma gö­re oluş­tuk ve bu prog­ram­da ya­zı­lan­lar doğ­rul­tu­sun­da bü­yü­me­ye de­vam edi­yo­ruz. Bu ko­nuy­la il­gi­li şim­di oku­ya­cak­la­rı­nız he­pi­mi­zin Yaratıcı­sı olan Al­lah’ın son­suz güç ve bil­gi sa­hi­bi ol­du­ğu­nu bi­raz da­ha iyi an­la­ma­nı­zı sağ­la­ya­cak.