Dua edenin, "Rabbim" demesi, Allah'ın "efendim" demesinin ta kendisidir...

[nur-yolcusu]

Birisi her gece kalkıp Allah'ı anıyor, O'na dua
ediyordu...
Şeytan ona dedi:
Ey Allah'ı çok anan kişi!
Bütün gece Allah deyip çağırmana karşılık seni buyur eden var mı?
Sana bir tek cevap bile gelmiyor, daha ne zamana
kadar dua edeceksin?
Adamın gönlü kırıldı, başını yere koydu ve
uyudu.
Rüyasında ona şöyle dendi:
Kendine gel uyan!
Niye duayı, zikri bıraktın? Neden
usandın?
Adam: Buyur diye bir cevap gelmiyor ki, kapıdan
kovulmaktan korkuyorum dedi.
Bunun üzerine dendi ki ona:
Senin Allah demen, O'nun buyur
demesi
sayesindedir...
Senin yalvarışın, Allah'ın senin ruhuna haber
uçurmasındandır...
Senin çabaların, çareler araman, Allah'ın seni
kendine yaklaştırması, ayaklarındaki bağları
çözmesindendir...
Senin korkun, sevgin, ümidin Allah'ın lütfunun
kemendidir...
Senin her Yarabbi demenin altında, Allah'ın buyur demesi vardır...
Gafilin, cahilin canı, bu duadan
uzaktır...
Çünkü Yarabbi demeye izin yok
ona...
Ağzında da kilit var, dilinde
de...
Zarara uğradığı zaman, ağlayıp, sızlanmasın diye
Allah ona dert, ağrı, sızı, gam, keder vermedi...
Bununla anla ki, Allah'a dua etmeni, O'nu çağırmanı
sağlayan dert, Dünya saltanatından daha iyidir...
Dertsiz dua soğuktur.
Dertliyken yapılan dua gönülden
kopar...
Mesnevi