''Dünyanın hiçbir Nüzhet'i yalan söylememelidir.''

[ÂmâK-ı HâYâL]

'Dünyanın hiçbir Nüzhet'i yalan söylememelidir.'

öyle bir yaştaydım ve öyle bir mizaçtaydım ve çocukluğumda o kadar az oyun oynamıştım ve aldatmasını o kadar az öğrenmiştim ki, yalan bana suçların en ağırı gibi geliyordu; ve bir yalan söylendiği zaman insanların değil, eşyanın bile buna nasıl tahammül ettiğine şaşırıyordum. Yalana herşey isyan etmelidir. Eşya bile. Damlardan kiremitler uçmalıdır, ağaçlar köklerinden sökülüp havada bir saniye içinde toz duman olmalıdır, camlar kırılmalıdır, hatta yıldızlar düşüp gökyüzünde bin parçaya ayrılmalıdır filan... Zavallı çocuk. Nüzhet bana yalan söyledi.

Ah, ben ruhumun içindeki o ikinci ruhu bilirim; esrarı gören gözleriyle ve esrarı duyan kulaklarıyla herşeyi sezer ve bana sezdirir ve beni aldatamaz, ah, içim beni aldatmaz.
...
Tam sessizlik. Bütün köşk uyku ve karanlık içinde esiyor.
Peyami Safa - Dokuzuncu Hariciye Koğuşu, s. 56 - 58