FURKAN 30.AYET

[ya mehdi]

Ve resûl: “Ey Rabbim! Muhakkak ki benim kavmim, bu Kur'ân'dan ayrıldı (Kur'ân'ı terketti).” dedi.(FURKAN 30)
slm kardeşlerim!bu ayet üzerine biraz düşünelim inş... Allah razı olsun.

[__YaZ_yAğMuRu__]

Allah razı olsun inş. haklısın kardeşim gerçekten düşünmemiz gereken çok şeyler var.Paylaşımın için tşkler..

[ya mehdi]

 Allah sizdende razı olsun kardeşim.ama bu resul peygamber efendimiz mi acaba?

[hakikatperver]

benım anladıgım kadarı ıle degıl. tabı tefsırıne bakmak lazım. ama haber veren bır yapısı var. Allah Azze ve Celle bir Peygamber'in duasını öğüt bıcımınde haber vermiş bizlere dıyorum.Allahu Alem.

[vuslatı canan]

 Allah razı olsun paylaşımınız için...Benim anladığım şu; evvela Kuranı kerimden söz ediyor olması sebebiyle Hz. Peygambere hitap sözkonusu olmalı...Ancak asrı saadete uzandığımızda görüyoruz ki Hz. Peygamberin kavmi iki kısma ayrılıyordu...Kuranın bir sihir ve şiir kitabı olduğunu iddia ederek yalanlayanlar ve öte yandan Hz. Peygamberi ve ilahi mesajı candan kabul edip yaşamaya çalışan ve hayatına da geçirenler...Aynı zamanda terkediş bir kabul edişi gerektirir...Bu açıdan baktığımızda ayeti kerimede geçen durum sahabe efendilerimiz Kuranı terketmediği;aksine yaşamlarının rehberi kıldıkları için asrı saadete hitap ediyor olamaz...O resul(elçi) Kuranı kerimi kitap olarak kabul edip hayatına geçirmeyen, Kitabullahı terkeden bir kavme ithafen "Benim kavmim bu Kuranı terketti...Yaşam rehberi kılmadı...Lafzını okumaktan öteye geçemedi..." Rabbine münacaatta bulunuyor...
Kuran 'eğer bilmiyorsanız zikir ehline sorun' buyurduğuna göre; bu noktada da danışmamız gereken mercii belli inşaAllah...
SELAM YAŞAMIMIZ OLSUN İNŞAAllah...

[ya mehdi]

u resûl, Peygamber Efendimiz (S.A.V) olamaz. Çünkü Peygamber Efendimiz (S.A.V) devrinde, sahâbe Kur'ân-ı terketmemiştir. Kur'ân'a dört elle sarılmışlardır. Allahû Tealâ diyorki:

3 / ÂLİ İMRÂN - 119: Hâ entum ulâi tuhıbbûnehum ve lâ yuhıbbûnekum ve tû’minûne bil kitâbi kullih(kullihi), ve izâ lekûkum kâlû âmennâ, ve izâ halev addû aleykumul enâmile minel gayz(gayzi), kul mûtû bi gayzikum, innallâhe alîmun bi zâtis sudûr(sudûri).
İşte siz (müminler) böylesiniz, siz onları seversiniz ve onlar sizi sevmezler ve siz kitabın tamamına îmân edersiniz. Ve sizinle karşılaşınca "biz îmân ettik " dediler, yalnız kaldıkları zaman, size karşı öfkelerinden parmak uclarını ısırdılar. De ki: "Öfkenizden ölün." Muhakkak ki Allah, sinelerde olanı en iyi bilendir.
Demek ki sahâbe Kur'ân'dan sapmamış, tam aksine Kur'ân'ın bütününe tâbî olmuşlardır. Peygamber Efendimiz (S.A.V)'in kavmi Kur'ân'ı terketmediler. Zaten Kur'ân onların zamanında indirildi. Kur'ân'ın terkedilmesi Peygamber Efendimiz (S.A.V) devrinde olamaz. Çünkü hayatının son 23 senesi, kendisine Kur'ân indirilmekle geçti. Kur'ân tamamlandığı zaman da rahmetli oldu. Öyleyse aradan yüzlerce sene geçmesi lâzım ki; seneler sonra bir resûl: "Ey Rabbim! Benim kavmim Kur'ân'ı terketti." diyebilsin. O resûl, bu devirdeki resûl'dür (Mehdi Resûl'dür). Peygamber Efendimiz (S.A.V) Nebî Resûl'dü. O'ndan sonra nebî resûl hiç gelmemiştir, gelmesi de mümkün değildir. Ama velî resûller bütün devirlerde olduğu gibi, şu anda da bütün dünyadaki bütün kavimlerin içinde mevcuttur. Ve onlardan bir tanesi devrin imamı diyor ki:

"Ey Rabbim, muhakkak ki; benim kavmim Kur'ân'ı terketti."

Defaatle bunu Rabbine ve herkese söylemiştir, Allah'ın o resûl'ü...