“Gül”ü seviyoruz çünkü O bizlere vahyi tebliğ etti...“GÜL” Yetimleri Adına...

[ÂmâK-ı HâYâL]

Zamana ve mekâna sığmayan bir sevgi hitâbı… “Anam-babam Sana fedâ olsun Yâ ResûlAllah” ikrârının muhatabı… Ümmetin gönlünde şehbâl açan İlâhî aşkın mihrâbı… Âlem-i Ervah’ta kâinat ufkuna yazılıp, nûru gönüllere yansıyan bir güzîde mektup...

Kur’ân’ın övgüsüne mazhar olan, varlıklar içinde  “Habîbullah” sıfatını alan yegâne mahbûb... 

Ve “Gül” remziyle târif edilen “En Sevgili”...

“Gül” sevgisi öyle ihtişamlı bir aşktır ki, ezelden ebede hiçbir varlık O’nun gibi sevilmedi, O’nun gibi sevdirilmedi ve hiç kimse insanlığı O’nun kadar sevindirmedi... “Gül”den gayrı hiç kimse 

“Makâm-ı Mahmûd”a yükseltilmedi...

“Gül” aşkından başka bir sevgiyle insanoğlunun yüzü hiç bu kadar gülmedi… Sevgisi, seher vakti açan gül kadar canlı ve taze olan ikinci bir insan daha dünyaya gelmedi… Ve hiç kimse “Gül” kadar sevgili olmadı… 

 Hiç şüphesiz; Allah(c.c.)’tan sonra sevgiye en lâyık olan “Gül”dür… Hilkat ağacının hem çekirdeği, hem de çiçeği olan “Gül”, kâinatta eşi ve benzeri görülmemiş büyük bir aşkla sevilmiştir... “Gül” aşkı; İlâhî sevdânın bestesi, semâvî aşkın güftesi ve Bezm-i Elest’in muhabbet nefesidir…

“Gül” aşkı; ruhları îmân ateşiyle tutuşturan, beşeriyeti “sırât-ı müstakîm”le buluşturan ve “akleden kalbi” Mâverâ sâhiline ulaştıran uhrevî bir sevgidir... Bu sevgi sayesinde; kalpler uyanır, sîneler gerçek aşkı tanır, gönül burçlarında Muhabbetullah sancağı dalgalanır...

Hâsılı “Gül” sevgisi;

zihinlerimize Mârifetullah ufkunu açan ve bizleri cennet-âsâ baharlara kavuşturan âsude bir aşk iklimidir… 

  Ve zâten Allah (c.c.)’ın Son Peygamberi, Hakk’a giden yolların en mükemmel rehberi, “Gül Devri”nin öncüsü ve önderi olan Efendimiz’i sevmek farzdır, Kur’ânî bir emirdir ve îmanın şartlarından birisidir… Bu mevzûda Yüce Rabbimiz; “..(Ey Resûlüm! ) De ki:

Eğer Allah'ı seviyorsanız bana uyun ki, Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın..” (Âl-i İmran, 3/31) diye buyurmaktadır… Gözleri ve gönülleri Muhabbetullah sürmesiyle sürmeleyen Hz. Muhammed Mustafa (s.a.v.) hakkındaki bir başka âyet-i celîlede ise;

“..Kim Resûl'e itaat ederse, Allah'a itaat etmiş olur..” (Nîsa, 4/80) hükmü beyân edilmektedir… Ahzâb Sûresi’ndeyse; “..Allah ve melekleri, Peygamber’e çok salâvat getirirler. Ey Mü’minler! Siz de O’na salâvat getirin ve tam bir teslimiyetle selâm verin..” (Ahzâb, 33/56) emri verilmekte ve

“..Müminlerin, Peygamber'i kendi nefislerinden çok sevmeleri gerekir..” (Ahzâb, 33/6) denilmektedir… Bütün bu âyet-i kerîmelerden anlaşılmaktadır ki, Cenâb-ı Allah; Habîbullah’a gösterilen itaâti, O’na duyulan saygıyı ve “Gül”e beslenen sevgiyi Zât’ıyla eş anlamlı saymaktadır…

Bu îtibarla “Gül”ü çok sevmek, O’na dünyadaki her şeyden daha fazla muhabbet beslemek îmanın ta kendisidir… Bu hususta Efendimiz Aleyhisselâtü Vesselâm da: “Sizden biriniz, beni anasından, babasından, çocuklarından ve bütün insanlardan daha çok sevmedikçe kâmil mânâda îman etmiş olamaz” diye buyurmaktadır…

Bu sebeple bütün Allah Dostları; “Resûlullah’a duyulan muhabbetin derecesi, îmanın ölçüsüdür” demişler ve “Hakk’a sevginin yegâne miyârının da Allah Resûlü’ne aşk ile tâbî olmaktan geçtiğini” çok net bir biçimde ifâde etmişlerdir… Ve bizim de şunu çok iyi bilmemiz gerekir ki, “Gül”e duyulan sevginin derecesi;

Kur’ân ve Sünnet ölçülerine göre bir hayat yaşamakla, Allah Resûlü(s.a.v.)’nün ahlâkını hayatımızda yaşatmakla ve Efendimiz’in yolundan gitmekle ortaya koyulur… Çünkü seven. sevdiğine tâbî olur… Ehl-i dîlin dediği gibi; “Habîbin her şeyi mahbubtur”…

“Gül”ü severiz, çünkü Allah (c.c.) O’nu sevdi… “Gül”ü severiz, çünkü Allah (c.c.) O’nu sevdirdi... “Gül”ü severiz, çünkü Allah (c.c.) O’nunla bizi sevindirdi... “Gül”ü severiz, çünkü Allah (c.c.) O’nu seçti… “Gül”ü severiz, çünkü Allah (c.c.) O’nun “şânını yüceltti…”

“Gül”ü severiz, çünkü Allah (c.c.) O’nu sevmemizi emretti… “Gül”ü severiz, çünkü O bizlere vahyi tebliğ etti... “Gül”ü severiz, çünkü O insanlığa ebedî saadet yolunu gösterdi...

“Gül” sevgisiyle; îmanın zevkini bütün hücrelerimizde tatmak ve gönülleri aşka getiren Muhammedî muhabbetimizi âşikâr etmek için, O’nun; kulluğundan resûllüğüne, sîretinden sûretine, hayatından insâniyetine, ahlâkından fazîletine, cömertliğinden cesâretine, adâletinden merhametine, ahde vefâsından samîmiyetine, tevâzuundan nezâketine… kadar bir değil, binlerce kesbî ve vehbî sebep vardır…

fakat Allah (c.c.), O’nu seçtikten, sevdikten ve sevilmesini emrettikten sonra; “Gül”ü sevmek adına ifade ettiğimiz bu özellik ve güzellikleri sıralamak bile belki de zâittir… Şurası çok açık bir gerçektir ki, Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm’ın gösterdiği yol tâkip edilmezse Müslüman olunamaz…

Çünkü O, Allah’ın Sevgilisi ve ilâhi aşkın mayasıdır.

Çünkü O, îmân dâiresinin kapısı ve Muhabbetullah’ın anahtarıdır...

Yani Peygamber sevgisi bir anahtar sevgidir; ufuk açan, yol gösteren bir sevgidir ve O’nu sevmekle “Mutlak Sevgili”ye ulaşılır... Çünkü “Gül” aşkı; Rabbânî bir sevgidir ve Hz. Peygamber(s.a.v.)’i sevmek,

Rabbimizi sevmek demektir... 

Ayrıca şunu da ifâde etmemiz gerekir ki, Allah (c.c.) tarafından insanlığa son peygamber olarak gönderilen Nübüvvet Gülzârı’nın Emsâli Olmayan Gülü’ne ümmet olmak ve O’nu “En Sevgili” bilmek hem çok büyük bir bahtiyarlık, hem de çok büyük bir şereftir...

Bu şerefe nâil olan ve îmanın zevkini tadan bütün mü’minler, Rahmet Peygamberi’ni elbette cânından, cânânından daha çok sevecek; elbette O “Gül” bize; her şeyden çok daha kıymetli gelecek ve elbette ”Şâh-ı Rusül” bizim için herkesten çok daha sevgili olacaktır...

Merhum Hasan Basri Çantay bir “Nât-ı Şerif”inde “Gül” aşkını:

“Sevdim seni hep cânlara cânân diye sevdim…

Bir ben değil âlem sana hayrân diye sevdim…

Ecrâm-ı felek levh u kalem mest-i nigâhın,

Dîdârına âşık Ulu Yezdân diye sevdim…

Mahşerde nebîler bile Senden medet ister,

Gül yüzlü melekler Sana hayrân diye sevdim…

Aşkınla buhurdan gibi tütmekte bu kalbim,

Sensiz bana cennet bile hicrân diye sevdim…

Ta arşa çıkar, her gece âşıkların âhı,

Âsîlere lûtfun yüce fermân diye sevdim…

Evlâd ü  iyâlden geçerek Ravza’na geldim,

Evsâfını  methetmede Kur’ân diye sevdim…

Kıtmîr’inim ey Şah-ı Rusül, kovma kapından,

_”Âlemlere Rahmet” dedi Rahmân diye sevdim…” dizeleriyle dile getirmiştir…

Kâinatın Solmayan Gülü’ne duyulan sevgi, bütün varlıklarda tecelli etmiş; canlı-cansız cümle nesneler, Allah Resûlü(s.a.v.)’ne karşı sevgi beslemiştir... Eline aldığı taşların Allah(c.c.)’ın adını zikretmesi, çağırdığı ağaçların davetine icabet etmesi, bir bulutun O’na devamlı gölge olması, kuru bir hurma kütüğünün O’nun hasretiyle hıçkırıklara boğulması, bütün varlıklarda vârolan “Gül” sevgisinin tezâhürlerinden sâdece birkaçıdır… 

Habîb-i Ekrem; dünyada emsâli görülmemiş bir aşkla, nâmütenâhi bir iştiyakla, uçsuz-bucaksız bir muhabbetle sevilmiştir... O’na en büyük sevgiyi ve saygıyı hiç şüphesiz Sahâbe-i Güzîn göstermiştir...

“Gül Devri”nde gönülden gönüle yayılan ve Sahâbe-i Kirâm’da kemâlini bulan bu muhteşem sevgi; îmanla müşerref olan mü’minlerin kalplerini hidâyete erdirmiş ve gönüllerini “Gül” aşkıyla ihtizâza getirmiştir... Efendimiz’e ümmet olma şerefine kavuşanlar O’nun nûruna pervâne olmuşlar,

Hz. Muhammed(s.a.v.)’i her şeyin üstünde bir muhabbetle sevmişlerdir...

Ve Allah(c.c.)’ın nûruyla ışıyan mü’min kalplerde hep O’nun aşkı şehbal açmış, gönüller hep O’nunla dolup taşmış, Resûlullah sevdâsı zamanın ve mekânın müntehâsına ulaşmıştır… “Gül”e âşık olanlar; O’nun tebliğ ettiği din uğrunda akıl almaz çileler çekmişler, mallarını, kanlarını ve canlarını hiç göz kırpmadan seve seve fedâ edip destanlaşmışlardır…

“Gül”ün Hakk’a vuslatından yüzlerce ve hatta binlerce yıl sonra dünyaya gelen ümmet-i Muhammed, O’nun ismi yâd edilince tarifsiz bir muhabbet duymuş, kalpler büyük bir aşkla kıyama durmuş ve yanaklar gözyaşına doymuştur/doymaktadır…

7’den 70’e kadar bütün mü’minler, minnacık bir kalbin sahibi olan sabîlerden, taşlaşmamış ama ihtiyarlamış bir yüreği sinesinde misafir eden aksakallılara kadar bütün Müslümanlar, “Gül” aşkıyla aşka gelmiştir/gelmektedir…  Çünkü O “Gül”; aşkıyla yandığımız, salâvat getirip andığımız, her hatırasının bir teberrük olduğuna inandığımız Sevgililer Sevgilisi’dir…

Çünkü O “Gül”; kâinatın nûru, kalplerin sürûru, dertlerimizin dermânı ve kurtuluşumuzun fermânı olan Sevgi Serdârı’dır… Çünkü O “Gül”; nâmütenâhi tefekkürü, ashabıyla tezekkürü, Yaradan’a teşekkürü ve yaratılana tebessümü zirvede olan Ebedî ve Ezelî Sevdâ Sultanı’dır…

Bu dünyada “Gül”den başka hiçbir insan böyle bir aşkı yaşatamamış ve ümmet-i Muhammed dışındaki hiçbir toplulukta da böyle bir sevgi yaşayamamıştır…

İdeâllerini ve hayâllerini “Gül”le süsleyen, duygu ve düşüncelerini “Gül”le besleyen, zamanı ve mekânı “Gül”e yaslayan, duâ ve zikirlerini “Gül” kokulu şebnemlerle ıslayan Müslüman yürekler; “Gül” aşkını aslî hüviyetiyle kuşanmak, “Gül” kokusunu bütün hücrelerine kadar solumak ve kalp atışlarına “Gül” sevgisiyle ritim vermek mecbûriyetindedir.

Elbette bu mecburiyet içindeki hasret kervanları “Gül”e doğru yol alacaktır... Çünkü

hayat hasretsiz, hasret sevgisiz, sevgi de “Gül”süz yaşanmaz/yaşanamaz…

Çünkü bizim için yaşamak; O’nsuzken bile “Gül” aşkıyla hemhâl olmak, hayatımızı “En Sevgili”nin muhabbetiyle anlamlı kılmak ve “Gül”ün gölgesinde Hakk’ın rızasını bulmaktır…  

Gözlerden dökülen rahmet damlalarıyla yıkanmış mutmain bir kalbin pervane olduğu aşk, Muhabbetullah’tır… Muhabbeti, Muhammed(s.a.v.)’den öğrenip, O’nu rehber edinerek Muhabbetullah’a yol bulanlar; kalplerinde Hakk’ın Habîbi’ne ismiyle müsemmâ bir sevgi besler ve bu sevgi anahtarıyla Mâverâ’ya giden yollardaki bütün kilitli kapıları kolaylıkla açarlar…

Elbette Rızâ-i Bâri’ye erişme yolu;

Hakk’ın en sevdiği kul ve Resûl olan Hz. Muhammed(s.a.v.)’e muhabbetten geçer… “Gül”e duyulan muhabbetin ölçüsünün de Kur’ân’a ve sünnete sımsıkı bağlanıp, onları hayat nizâmı yapmaktan ve gönül saffetiyle Muhabbetullah’a ulaşmaktan geçtiği, hâsılı kelâm Muhabbetullah ufkuna vâsıl olmanın Muhabbet-i Resûlullah’la mümkün olduğu âşikâr bir gerçektir… 

Fakat bizler, her türlü günahımıza rağmen Allah(c.c.)’ı ve Resûlullah(s.a.v.)’ı çok seviyoruz… Hakk’ın rahmet ve mağfiretinden, Habîb-i Edîb’inin şefkat ve şefâatinden başka tutunacak bir dalımızın olmadığına da müdrikiz…

Yüreklerimiz para ile paralansa bile, gönüllerimiz mâsivâ ile yaralansa bile, kalbimizle dilimizin arası alabildiğine aralansa bile, her şeye rağmen Hakk’ın ismi anılınca ve “Gül”ün adı duyulunca Gül Yetimleri’nin yüreği hâlâ titremeye devam ediyor…

“Ey Sevgili!.. En Sevgili!..” Sen yetim büyüdün, yetimlerin hâlini bilirsin… Yetimlere merhamet edilmesini bizlere öğreten Sensin… Biz Gül Yetimleri’nin de yüzünü ancak Sen güldürürsün… Yetimlerin başını okşayan O mübârek elinle, Gül Yetimleri’nin buz tutmuş yüreklerine de dokun... Ne olur, şefâatinle kalplerimizi şâd eyle, aşkınla gönüllerimizi abâd eyle Efendim…

Rahmetli Ali Ulvi Kurucu’nun dizeleri hâlimize ne de güzel tercüman oluyor:

“Ben, Resûl-i Kibriyâ’nın bülbül-ü nâlânıyım.

Mücrimim gerçi, cemâl-i Mustafâ hayrânıyım!..”

Allah’ım!.. Hâlimiz âyan Sana… Câhil cesâretli oluyor, gönül ferman dinlemiyor... Efendimiz Aleyhisselâtü Vesselâm’a lâyık bir ümmet olmadığımızı/olamadığımızı biliyor ve mücrim hâlimizden utanıyoruz... “En Sevgili”den asırlarca uzak, sevdâsına an kadar yakın duran âciz bir kalbin perişân hâliyle “Gül”ü seviyoruz…

 Cenâb-ı Hakk’a “Sevgili” olan “En Sevgili”ye sevgili olmayı Rabbimizden niyâz ediyor ve

“Biz mariziz, tabîbimiz Sensin; biz muhibbiz, habîbimiz Sensin” diyoruz...

“Gül”ü sevdirdin bize; bizi Sen de sev, “Gül”e de sevdir Yâ Rab!..

 Ve bizler, Seni çok sevdiğimiz için “Gül”ü de çok seviyoruz; “Şâhit ol Yâ Rab!.. Şâhit ol Yâ Rab!.. Şâhit ol Yâ Rab!..”

“Elhamdü lillâhi Rabbi’l-âlemîn…”

Esselâmü aleyke yâ ResûllAllah…

Dr. Mehmet Güneş

[yas gülü]

 Ve bizler, Seni çok sevdiğimiz için “Gül”ü de çok seviyoruz; “şâhit ol Yâ Rab!.. şâhit ol Yâ Rab!.. şâhit ol Yâ Rab!..”

NUTKUM TUTULDU DİYEBİLİRİM MÜKEMMEL BİR PAYLAŞIM RABBİM CC (O)GÜLE LAYIK ÜMMET NASİP ETSİN CÜMLE MÜSLÜMAN KARDEŞLERİMİZİ İNŞ.. SELAM VE DUA İLE..