Güldüren de O'dur Ağlatan da...

[hamne]

Nice umutlara ve nice hüzünlere doğarken güneş, biz bilinmezliklerin inadına en çok bildiğimiz en çok sevdiğimiz ve en çok beklediğimiz sabahlara açtık gözlerimizi. Umudu emanet bildik göğsümüzde. Çünkü biz mümindik. Yani emin. El eminden geliyordu bizim örnekliğimiz. Bu nedenle önce yüreğimize sunduk eminliği. Kalbimiz nankörlükten emindi. Şükre bulanmış secdelerde gösterdik şakir olduğumuzu, dilde kalan bir kaç sözcükte değil. Ve yüreğimiz isyandan güvendeydi. Sabrı kuşanmıştık ya hani. Yakup kadar olmasa da hüznümüzü Rabbe açmıştık ya hani yalnızca. İnna lillah ve inna ileyhi raciunu dilimizden düşürmemiştik ya hani. İşte biz bu tesbihle elimize batan dikenleri güllere çevirdik. Ondan gelene buyur ederek hayatımızı, nefeslerimizi tuttuk ellerimizde bıçaklarımızla. Öyle ya İsmaili kurban etmek gerekti. Nefse zor gelen şükrü ve şeytanı deli eden sabrı bir an önce Rahmanın ellerine sunmak içindi aceleyle Hiraya gelişimiz. Hamdı kanına yazanlara bakıp da dualara yöneldik gecelerde. Dağlar anlattı bize sabrı ve gökler. Yıldızlar ve kamer. Hani hepsi de bekliyordu ya düzenlerinin bozulacağı, darmadağın olacakları günü. İşte beklemenin ve azmin en güzelini bir vitrin kunutunda, bir acının en kanayan yarasında yakaladık. Yüz çevirenlere inat Nuh’u kattık önümüze. Babası tarafından bile anlaşılmayan İbrahim’i ve de. Bir şükür yetişiyordu her an kaymaya meyilli kalplerimizi tutmaya, bir de sabır. Bu ikisinin gölgesinde ayaklarımızı sabit kılmak adına nankörlerin atası iblisi vesveseleriyle baş başa bıraktık her zaman. Boş vaatlere kanmaktan sığınıp Rabbe gözyaşlarımızla tutunduk ihsana. Öyle ya biz mümindik. Yani emniyet veren. Yüreğimize verdiğimiz güvenlikle dostlarımızı da unutmadık. Gözlerimizin içine baktığımızda yüreğimizin tarifsiz sevgisiyle ve merhametiyle tuttuk ellerini dostlarımızın. Rahmani sevgimizi yitirmeye başladığımızı ne zaman farkettiysek hemen imtihanın bilinciyle teslimiyeti haykırdık saatlere. Öyle ya sabır direnişti. Direnişsiz sabır ancak kahır olurdu yüreğe. Ve şükür teslimiyetti. Teslimiyetsiz şükür ancak küfür olurdu nimete. Ağzımıza aldığımız her hurmanın ve yudumladığımız her damla suyun ne demek olduğunu biz önderimizden öğrendik. Sorulacağımız her nimetin en önemlisi de iman nimetinin sağlam kaleleri bildik sabrı ve şükrü. Ne zaman kalemiz kuşatılırsa biz o zaman ölmüştük. Biz de Hayy'a dayanıp hep diri kalmak için ölmeden ölün ikazına açtık kulaklarımızı. Ölümü öldürenlerin şerefini Musabın, Hubeybin ve Habilin bileklerinde izlediğimizden beri en güzel rızıklarla besledik imanımızı. Tebessümlerimizi ve gözyaşlarımızı yüreğimize bağladık. Güldüren de o dur ağlatan da kelimelerini tekrarladık Hiramızda. Bir damla yetmez derya ol da gel. Okyanuslara dal da öylece tertemiz gel dendi, biz de nehirleri yakalayıp koştuk peşinden. Döküldüğü yere kadar coştuk onunla. Çağlayanlara yakalandığımızda tuttuk bir kaç saniye nefesimizi ve uzandık dağların eteklerine. Ve daha bir  durgunlaştık bu akışın ardından nice çağlayanların bizi beklediğini bilerek. Sonra sustuk. Dikkatlice seçerek cümleleri en süslü değil en samimi heceleri söyledik hem insanlara hem Rabbimize. Ve hiç unutmadık. Unutmayacağız da. Yaratan da odur, yaşatan da. Güldüren de O'dur, ağlatan da.

Hümeyra Mehtap Mert