Günlük hayatın en tehlikeli canavarı

[muhammed-i dava]

Amaç; evimizin baş köşesine koyuyoruz
Bu canavar bizi aynı çatı altında, hattâ aynı odada bulunduğunuz anne-babamızdan, çoluk-çocuğumuzdan koparıyor En yakınlarımıza karşı ilgi ve alâka fakiri iken, onun için en değerli sermayemizi, zamanımızı sınırsız bir cömertlikle ona feda ediyoruz önüne hayatımızı seriyoruz

Bu canavar bizi, arkadaşlarımızdan, dostlarımızda koparıyor Dostlukların, komşulukların, arkadaşlıkların tesisi için biraraya gelsek de, farkına varmadan o canavara bütün bu güzellikleri hibe ediyoruz

Bu canavar bizi, birer robota dönüştürüyor Hayatımızı o şekillendiriyor Yememizi- içmemizi, evimizi eşyalarımızı, alışverişimizi, gezilerimizi, dilimizi, beynimizi, kalbimizi daha pek çok yönümüzü o belirliyor

Kısaca, onsuz yapamıyoruz Onsuz yaşayamaz hale geldik Onsuz bir hayatı hayal bile edemiyoruz

Tek kelimeyle televizyon "HER şEYİMİZ!"
Fazla mı abarttık?
Kesinlikle hayır

RTüK tarafından yapılan kamuoyu araştırmalarına göre, ülkemizde günlük ortalama TV izleme süremiz 4 saat Bu ortalamayı esas alırsak bir yılda tam 1460 saatimizi, toplam olarak 60 günümüzü televizyona ayırıyoruz

Bugün ülkemizde televizyon olmayan ev neredeyse yok gibi Sanki televizyonla bütünleşmiş bir yapımız var Bu durumdaki bir insandan veya aileden televizyonunu kapatmasını istemek, bebekten sütü esirgemek gibi algılanıyor Çünkü artık televizyonsuz eğlenemez, televizyonsuz gülemez, televizyonsuz yemeğini dahi yiyemez, kısacası televizyonsuz yaşayamaz hale geldik
Televizyona bu derece bağımlılığın altında yatan sebeplerin başında tembellik var Aslında tembellik televizyon seyretmenin hem sebebi, hem sonucu Bir kere televizyonun başına geçince gerisi geliyor Gönüllü olarak karşısına geçiyor, gözümüzü ona dikip, adetâ hipnotize oluyoruz

Televizyonun boy hedeflerinden birisi kitap okumak Televizyon seyretmekle kitap okumak arasında ters orantı bulunuyor İbre televizyona kaydıkça, kitap hayatımızdan çıkıyor Televizyon seyretmedikçe kitap okuma oranı hızla artıyor
Televizyona karşı belki en savunmasız durumda olanlar, çocuklar Hele bir de televizyonu bebeklik çağından itibaren bir tür çocuk bakıcısı olarak kullanan anne-babalar, en değerli varlıklarını kendi elleriyle canavara teslim ediyorlar Çocukların hemen her türlü programı kontrolsüzce seyretmeleri, ruh dünyalarında tamir edilmez yaralar açıyor

Televizyon seyretmeyen çocuklar, hayalgüçlerini daha rahat geliştirebiliyorlar Çünkü televizyon bağımlısı çocuklar izledikleri filmlerden, çizgi filmlerden herşeyi hazır olarak alıyorlar ve zihinleri gün geçtikçe tembelleşiyor

Diğer yandan haberlerden filmlere, dizilerden çizgi filmlere kadar neredeyse bütün programlarda şiddet unsuru gözlemlenebiliyor Uzmanlara göre bu kadar sıklıkla şiddet sahnesini takip eden çocuklar için, şiddet âdetâ sıradanlaşıyor Böyle çocuklar hem yetişme dönemlerinde, hem de ileriki yaşlarda büyük çaplı psikolojik bunalımlar yaşıyorlar Diğer insanlarla uyum sağlamada zorlanıyorlar Daha da kötüsü, toplum için sürekli bir tehdit unsuru haline gelebiliyorlar

Televizyondan kurtulan insan tüketim hastalığından kurtulma yolunda da önemli bir adım atmış oluyor Çünkü televizyon, kendisine bağımlı olan insanları birer tüketim canavarı haline getiriyor Reklamlarla estirilen tüketim fırtınası, çeşitli filmler, diziler, eğlence ve magazin programlarıyla devam ediyor Neticede ortaya televizyonda seyrettiklerini uygulamak için birbirleriyle yarışan insan tipleri çıkıyor

Televizyon dilimizi de olumsuz yönde etkiliyor Gerek yabancı ve gerekse yerli programlarda Türkçenin sıkça yanlış, kötü ve yabancı özentili kullanılması, argoya her fırsatta yer verilmesi, çocukları ileriki yaşlara kadar etkileyecek seviyede olumsuz yönde etkiliyor