Harama Bakmam....!

[HÜR]

Birinci Dünya Savaşında, gönüllü bir fedai alayı kurarak düşmanla kahramanca çarpışmış, dillere destan bir mücadele vermişti. Büyük başarılar elde etmişti. Ancak Ruslara esir düşmüştü.

Seneler sonra tutsaklıktan kurtulmayı başararak İstanbul'a geldiğinden 35 yaşlarındaydı.

İstanbul, İngiliz işgali altındaydı. Dönemin en tantanalı, Osmanlının can çekiştiği günlerdi. Bediüzzaman da cesur çıkışlarıyla, hamiyet-perver davranışlarıyla göze batmaktaydı.

O zaman geleneksel olarak her sene Kağıthane Şenlikleri düzenlenmekteydi. İşte bu şenliklere denk gelen bir gündü.

Haliç Köprüsünden Kağıthane'ye kadar, Haliç'in iki tarafında binlerce açık saçık Rum ve Ermeni kadınlar ve kızlar dizilmişti.

Bediüzzaman ilk Meclis milletvekillerinden Seyyid Taha ve Hacı İlyas'la birlikte bir kayığa binmiş, kadınların yanlarından geçmekteydiler.

Seyyid Taha ile Hacı İlyas, Bediüzzaman'ı, etraftaki "Kadın ve kızlara bakıyor mu, bakmıyor mu?" diyerek denemeye karar verdiler.

Nöbetle, gözlerini onun üzerinden ayırmadan izliyorlardı. Gidecekleri yere kadar gözetlemeye devam ettiler. Seyahat sonunda her ikisi de takdir ve hayranlıklarını şöyle itiraf ettiler Bediüzzaman'a:

- "Senin bu haline şaşırdık kaldık. Hiç etrafındaki kadın ve kızlara bakmadın! Seni tebrik ediyoruz."

Bediüzzaman şöyle cevap verdi:

- Evet, bakmadım ve bakmam da. Lüzumsuz, geçici, günahlı zevklerin sonu acı ve pişmanlıklarla doludur."

[hamne]

"Lüzumsuz, geçici, günahlı zevklerin sonu acı ve pişmanlıklarla doludur."
Allahrazıolsun...

[HÜR]

"Lüzumsuz, geçici, günahlı zevklerin sonu acı ve pişmanlıklarla doludur."
Allahrazıolsun...

ecmain

[cürmümile]

Evet, bakmadım ve bakmam da. Lüzumsuz, geçici, günahlı zevklerin sonu acı ve pişmanlıklarla doludur. Bizde bunu yapabilseydik ya ama biz Dünyaya bir kere geldik diye aldanıyoruz

[hamne]

İnsan nefsi, güzel şeylere bakmaya düşkündür. Göz kalbin elçisidir. Onun tarafından görevlendirilir. Güzel ve manzaralı bir şey bulmuşsa, memnuniyet duyar. Fakat göz çoğu defa, kalbin başına belâya sokar. Zira, öyle güzelleri haber verir ki, ne hepsini elde etmeye, ne de ayrılıklarına tahammüle kalbin gücü yeter…
Bakışlarını Allah’ın izni haricinde salıverenlerin hasretleri devamlı olur. Çünkü bakmak, sevgiyi doğurur ve kalp bir âlâkaya sahip olur. Sonra bu âlâka kuvvetlenir, vurgunluk derecesine varır. Ve kalbi kaplar. Göz bakmaya devam ettikçe vurgunluk hâli kalpten ayrılmayacak bir sevgi hâlini alır. Sonra bu aşırı sevgi, aşka döner ve çılgınlık hâlini alır. Artık kalp köle olmuştur ve lâyık olmayana kullak yapmaya başlar. Bütün bunlar bakmanın cinayetleridir.
Bir kral iken, şimdi bir esirdir O…
Kalp, düştüğü haller için, gözden dert yanar. Göz ise: “Ben senin memurundum. Bana görev veren sendin.”der.
Bütün bunlar. Allah’ın sevgi ve bağlılığından boş kalan kalplerin belâsıdır. Kalp, Allah’ı sevmek için yaratılmıştır. Bu yüzden, sevgilisi “O”, değilse kulluğu başkasınadır. İbn–i Cevzi
Göz kalbin perceresidir. Vucut sarayının dışarıya bakan penceresidir. Hafıza kamerasının merceği, beynin gözetleme kulesidir göz.
Her yaratık, Allah’ın insanlara yazdığı bir mektup kainat bir kitap veya şahane bir laboratuvar. Kur’anla kainat kitabı bütünleşir, bunlar birbirini şerh ve izah eder.
Göz bu iki kitap için yaratılmış,
Gözü yaratan, gözün nereye baktığını görmez mi?
İnsanı gözünden avladılar...Ve bu dünyanın en büyük suçlusu göz. En güzel şekilde süsleyen haramların bakıcısı göz.
Göz güzele aşıksa, gülde gülü yaratanı görmeli, böylece, mecazdan, hakikata geçer ve kurtulur.