'Hüseyin bendendir, ben de Hüseyin' denim.'

[hasan]

Peygamberin Hüseyin'i 

'Hüseyin bendendir, ben de Hüseyin' denim.'
 
  Cabir Ensari diyor ki: Resulullah ile birlikte bir yemeğe davet edilmiştik.

Yolda yürüdüğümüz bir sırada, sokaktaki çocuklarla oynayan Hüseyin'i gördük. Bir anda Peygamberimiz hızla ashabının önüne geçti. Daha sonra kollarını açtı. Hüseyin onun kolları arasından o tarafa bu tarafa koşmaya başladı. Resulullah da bu şekilde onu güldürüyordu ... Sonra onu kolundan yakaladı. Bir eli ile Hüseyin'in çenesinin altından, diğer eli ile de başının arka tarafından tutarak onu bağrına bastı ve öptü. Daha sonra şöyle buyurdu:

"Hüseyin bendendir, ben de Hüseyin'denim. Allah, onu seveni sevsin. Hasan ile Hüseyin Peygamber evlatlarındandır. şüphesiz Hasan ile Hüseyin cennet gençlerinin efendisidir."
 

[HabiR]

Peygamberimizin, Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin'e Olan Sevgisi :

Peygamberimiz, Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin'e bakıp:
«Allah'ım! Ben, bunları, seviyorum. Sen de sev bunları!» diyerek düa etmiştir
«Hasan ve Hüseyin ki, onlar benim, dünyada kokladığım iki Reyhanımdır!»
«Hasan ve Hüseyin'i seven, beni sevmiş, onlara kin tutan da, bana kin (tutmuş olur!»
«Hasan ve Hüseyin, Cennetlik gençlerin iki Seyyididir!» buyurmuştur
Ebü Eyyûb-i Ensârî der ki «Bir gün, Resûlullâh Aleyhisselâm'm huzuruma girmiştim. Hasan'Ia Hüseyin, Önünde oynuyorlardı.
(Ya Resûlallâh! Sen, bunları, çok mu seversin?) dedim.
(Nasıl sevmem?: Bunlar, benim, dünyada kokladığım iki Reyhanımdır!) buyurdu  [19]
Hz. Abbas, Peygamberimizi, hastalığında ziyarete gelmişti. Kendisinden sonra, Hz. Ali, müsâade isteyip Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin'le birlikte içeri girdi.
Hz. Abbas «Yâ Resûlallâh! Senin evladlann bunlar!» dedi. Peygamberimiz «Evet! Amuca, Onlar, senin de evlatlarındır!» buyurdu.
Hz. Abbas «Çok mu seversin bunları?».diye sordu.
Peygamberimiz «Evet!» buyurdu.
Hz. Abbas «Sen, onları sevdiğin gibi, Allah da, Seni sevsin!» dedi  [20]

[mizgina_islam_]

Hüseyin bendendir, ben de Hüseyin'denim. Allah, onu seveni sevsin. Hasan ile Hüseyin Peygamber evlatlarındandır. şüphesiz Hasan ile Hüseyin cennet gençlerinin efendisidir."

[harras]

Hicretin 4. yılı

Birer yıl arayla Medine’de iki doğum, iki bayram, iki ay parçası

Yeryüzünün en hayırlı dedesinin   

gözbebekleri doğuyor.

Fatıma – tüz Zehra’nın körpecik fidanları,

Aliyül Mürtezanın eşsiz kahramanları doğuyor.

Cennet genliğinin iki Seyyidi

Ehl–i Beyt’in ilk nazlı çiçekleri.

İki ay parçası, merhaba diyor, o incecik sesiyle

İsimlerini Rahman koyuyor, Cebrail nefesiyle

Siz onlara Allah’ın iki lütfu deyin

Birinin adı Hasan, diğerinin Hüseyin

Zaman saadetli vakitleri yaprak yaprak okurken

Onlar Peygamber dizinde büyüdüler.

Ve zaten onlar semada büyüktüler.

Bir gün Peygamberlerin incisi oturuyorlar.

Hasan ile Hüseyin birbirlerini yakalama oynundalar

Buyurdular: Ha gayret Hasan göreyim seni,

yakala Hüseyin’i

Hz. Ali Ya ResülAllah! diyor.

Hüseyin’den taraf olmanız gerekmez mi?

Hüseyin daha küçüktür

ResülAllah buyuruyorlar.

Baksana Cebrail de Hüseyin’i tutuyor

Ha gayret Hüseyin, yakala Hasan’ı diyor.

Yine bir gün efendimiz ashabıyla yürüyorlar.

Hz. Hüseyin arkadaşları ile oynuyor.

Peygamberimiz ellerini açıyor

Hz. Hüseyin bir oraya bir buraya kaçıyor

Ve gülerek yakalıyor onu Nebiler Serveri.

Öpüyor, kokluyor, öpüyor.

Sonra zamana ve mekâna sesleniyor

Hüseyin bendendir, ben de Hüseyin’denim.

Allah’ı seven Hüseyin’i sever

Hüseyin torunlardan bir torundur.

Bir gün Cebrail bir haber getiriyor.

Hüseyin Fırat kıyısında şehid edilecektir

Orası üzüntülü, tasalı, mihnetli ve belalı bir yerdir.

Kerb-ü beladır.

Orası Kerbela’dır.

 

Hicretin 61. yılı

Aylardan Muharrem

Kan renginde Fırat

Ve dudaklar susuz

Yürekler susuz.

Kerbela’da bir oğul var.

Yoluna oğullar feda

Bir torun Kerbela’da

Dedesinden elli yıl uzakta

Onun gibi bembeyaz giyimli

Bembeyaz yüzlü

Atının üstünden sesleniyor

Merhametten yoksun olanlara

Ben Peygamberiniz Aleyhisselamın kızının oğlu değil miyim?

Ben Hz. Muhammed Mustafa’nın torunu

değil miyim?

Şehidler Seyyidi Hamza babamın amcası değil mi?

Çift kanatlı şehid Cafer benim amcam değil mi?

 

Kerbela’da bir oğul var

Çevresinde yeminler ediliyor şehadete

Ve bir bir toprağa düşüyor yiğitler

Ehl–i Beytin ilk solan çiçeği Ali’yül Ekber’dir

Sonra sıra sıra soldu civanlar

Amr b. Abdullah b. Cafer

Muhammed b. Abdullah b. Cafer

Abdurrahman b. Akil, Cafer b. Akil

İşte bakın biri daha yürüyor ölüme

Hazreti Hasan’ın oğlu Kasım

O’nun da yüzü ay parçası

Elinde kılıç, üzerinde gömlek ve pelerin.

Ayak sandallarından birinin bağı bopmuş

Başına bir kılıç iniyor

Ve ‘amca’ diyerek yüzüstü düşüyor Kerbela’ya

 

Kerbela’da bir oğul var.

Bir şahin var

Kucağında üç yaşında bir seyyid

Adı Abdullah

Ve bir ok Abdullah’ı boğazından vuruyor

Hazreti Hüseyin kanla dolan avuçlarını yere boşaltıyor.

Ya Rabb! Diyor

Bize göklerden yardım etmeyeceksen

Hakkımızda ondan daha hayırlısını ihsan et.

 

Hicretin 61. yılı

Muharrem ayının onu

Bir şehid var Kerbela’da

Tam otuz üç mızrak yarası

Otuz dört kılıç yarası

Ey Muhammedim!

Nerdesin, nerde…

Hüseyin’in başı bir yerde gövdesi bir yerde

Bu Hazreti Zeyneb’in feryadıdır dedesine

Ey Muhammedim! Ey Muhammedim!

Sana göklerdeki melekler salât ü selam getiriyorlar

Hüseyin ise şu otsuz bozkırda, çölde

Tozlara, topraklara

Kanlara bulanmış

Azaları kesilmiş yatıyor.

Ey Muhammedim!

Senin kızların esir edilmiş

Zürriyetin hepsi öldürülmüş

Sabah yelleri onların üzerlerine toz toprak savuruyor

Abdullah b. Abbas o gün Medine’de Resulullah (aleyhisselam)ı rüyasında görüyor

Yanında içi kan dolu bir bardak

Ve şöyle buyuruyor:

Benden sonra ümmetimin yaptığı şeyi

biliyor musun?

Hüseyin’i şehid ettiler

Bu onun ve ashabının kanlarıdır.

Bunu Allah’a sunacağım

 

Ya ResülAllah!

Biz asırlar sonra geldik

Eğer o gün olsaydık Kerbela’da

Allah’a kasem olsun ki,

Ashabının seni koruduğu gibi

Korurduk ehl–i beytini

Ya da o uğurda verirdik canımızı.

Bu sözümüzün bir ispatı olarak

Bugün biz senin kapındayız

Taşıdığımız Ehl – i Beyt isimleri

Kimimiz Ali

Kimimiz Fatıma

Ve iftiharla senin ismini taşıyor çoğumuz

Allah ruhumuzu senin kapında

Ehl–i Beytine layık olduğumuz bir anda alsın

Ali’yi Asğarla

Zeynel Abidin’le her asırda

Hüseyni çiçekler açarken

Yanaklarında Peygamber busesi

Ve her biri

Senden bir koku taşırken çağlara

Allah bizi onlardan ayırmasın

Bizi senden ve rızasından ayırmasın (*)

Amin Allah razı olsun kardesim selam ve dua ile...