İmam Zeyn'ul-abidin(a.s.)-Ehl-i beyti tanıyalım

[Qum_Feenzır]

                                  İMAM ZEYN'UL-ABİDİN'İN (A.S) KISACA BİYOGRAFİSİ

Adı: Ali (a.s).
Lakapları: Zeyn’ul-Abidin, Seyyid’ul-Abidin, Zeki, Emin, Zu’s-Sefinat ve Seccad
Künyesi: Ebu MUHAMMED, Ebu’l-Hasan.
Baba-Ana: Hüseyin (a.s), Şehribanu.
Doğumu: Hicretin 38. yılı, Şaban ayının beşi veya Cemad’el-Ula'nın on beşinde Medine’de doğdu.
Zamanının Halifeleri: Yezid'den, Emevi halifelerinin 10. halifesi olan Hişam b. Abdulmelik'e kadar 9 kişi.
İmamet Süresi: Yaklaşık otuz beş yıl.
Şahadeti: Hicretin 95. yılı Muharrem ayının 25’inde; bir görüşe göre ise, 12 veya 18’inde Hişam b. Abdulmelik’in hilesiyle 56 yaşında Medine’de şahadete erişti.
Mezarı: Bakî Mezarlığı'nda.
Yaşam Dönemi:
1- Yirmi iki yıl babasıyla birlikte olduğu dönem.
2- Otuz beş yıl imamet dönemi.
İmam Zeyn’el-Abidin (a.s), Emevilerin en şiddetli zulüm ve baskısı döneminde ve en zor şartlarda imamet görevini yerine getirmiş ve maarif, ahlak, siyaset, sosyolojik konuları dua kalıbında en güzel bir şekilde beyan etmiştir.
Çocukları: İmam Seccad (a.s)’ın, 11'i erkek, 4'ü ise kız olmak üzere 15 çocuğunun olduğunu söylemiştir. Onların isimleri şöyledir: “Bakır” lakabıyla meşhur olan MUHAMMED (a.s), Abdullah, Hasan, Hüseyin, Ömer, Hüseyin Esğer, Abdurrahman, Süleyman, Ali, MUHAMMED Esğer, Hadice, Fatıma, Aliyye, Ümm-ü Gülüsüm.

[Qum_Feenzır]

                                                 İMAM SECCAD (A.S)’IN HAYATI


İmam Seccad (a.s) on iki İmamlar silsilesinin dördüncüsüdür. Meşhur kavle göre Hicri 38. Yılın şaban ayının beşinci günü Medine şehrinde doğmuştur.[1]
Elbette Şeyh Mufid, Şeyh Tusî ve İbn-i Şehraşub gibi büyük alimler İmam Seccad (a.s)’ın Cumad’el-ulanın 15. gününde doğmuş olduğunu söylemişlerdir.[2]
İmam Seccad (a.s)’ın değerli babası Hüseyin bin Ali bin Ebi Talip’tir. Değerli annesi ise Sasanî padişahlarından 3. Yezdgerd’in kızı Şehribanu’dur.[3]
Künyesi Ebu MUHAMMED, Ebu'l-Hasan'dır. Bazı lakapları ise Zeyn’ul-Abidin, Seyyid’ul-Abidin, Zeki, Emin, Zu’s-Sefinat ve Seccad’dır.[4]
İmam Seccad (a.s), hayatının iki yılını Emir’ul-Muminin Ali (a.s)’ın hilafeti döneminde, on yılını amcası İmam Hasan (a.s)’ın zamanında, on bir yılını da babası İmam Hüseyin (a.s)’ın hizmetinde geçirmiştir.[5]

Hicretin 60. yılında Yezid için biat istenildiğinde babası ve akrabalarıyla birlikte Mekke’ye azimet ederek Yezid’e biat etmekten kaçındılar.
Nihayet hükümet memurlarının onları takip etmesi bir taraftan, Kufe halkının onları davet etmesi de bir taraftan o hazretin âilesinin Kufe’ye doğru hareket etmelerine sebep oldu.

Ama Kufelilerin vefasızlığı ve Yezid ordusunun saldırısı onların hareketini Kerbela topraklarında durdurdu. Muharrem ayının onuncu gününde İmam Hüseyin (a.s)’ın yaranları ile Yezid ordusu arasında savaş vuku buldu.
İmam Seccad (a.s) şiddetli bir şekilde hastalandığından dolayı Aşura günü bu kanlı savaşa katılamadı. Ama o günde babasının, kardeşlerinin, amcalarının ve birlikte olduğu kadınlar hariç bütün dostlarının şehit edildiklerine şahit oldu. İmam Hüseyin (a.s)’ın şahadete erişmesiyle imamet ve halkı hidayet etme sorumluluğu onun üzerine yüklenmiş oldu.

İmam Seccad (a.s)’ın imametinin başlangıcı, onun Kerbela’da esir düşmesiyle aynı zamanda idi. İmam Seccad (a.s)’ı Kerbela’dan Kufe’ye götürdüklerinde boynuna lâleler vurup ellerini kelepçelemişlerdi.[6]
Kufe valisi ibn-i Ziyad (lanetullahi aleyh) İmam (a.s)’ı görünce; “Bu kimdir?” diye sordu. Cevabında; “Ali bin Hüseyin’dir” dediler.

Bunun üzerine İbn-i Ziyad; “Allah, Ali bin Hüseyin’i öldürmedi mi?” dediğinde İmam (a.s) şöyle buyurdu: “Benim, Ali bin Hüseyin isminde kardeşim vardı, onu (Allah değil) halk öldürdü.
İbn-i Ziyad: “Hayır, Allah onu öldürdü.” dedi.

İmam (a.s): “Allah ölümleri vaktinde canları alır.”[7] buyurdu.

İbn-i Ziyad: “Bana cevap vermeye cüret mi ediyorsun? Hadi onu götürün boynunu vurun.” diye emretti.


Bu esnada İmam Seccad (a.s)’ın halası Zeynep İbn-i Ziyad’ın bu sözünü duyunca şöyle buyurdu: “Ey İbn-i Ziyad! Şüphesiz sen bizden kimseyi baki bırakmadın, eğer onu öldürmeye karar almış isen o halde beni de onunla birlikte öldürmelisin.”
İmam Seccad (a.s) halası Zeyneb’e; “Halacığım! Sen biraz sabret de ben onunla konuşayım.” dedi. Sonra İbn-i Ziyad’a dönerek şöyle buyurdu:

“Ey İbn-i Ziyad! Beni ölümle mi tehdit ediyorsun? Ölümün bizim için adet, şahadetin de kerametimiz (yücelik vesilemiz) olduğunu bilmiyor musun?”

Bu sırada İbn-i Ziyad, Ali bin Hüseyin (İmam Zeyn’ul- Abidin -a.s-) ve âilesini ulu caminin yanındaki bir eve götürmelerini emretti.[8]
Kısa bir süreden sonra Peygamber âilesini, Yezid’in hükümet merkezi olan Şam’a doğru hareket ettirdiler. Esirler kafilesini eli bağlı olarak Yezid’in sarayına götürdüklerinde İmam Seccad (a.s)’ın Yezid’e karşı ilk sözü şu oldu:

“Ey Yezid! Seni Allah’a ant veriyorum söyle; eğer Resulullah (s.a.a) bizi bu halde görmüş olursa sence ne yapar?”

Yezid, İmam (a.s)’ın bu sözü karşısında bir cevap bulamayınca, esirlerin zincir ve iplerinin çözülmesini emretti.[9]
İşte İmam (a.s)’ın bu sözü, halası Zeyneb’in ateşli konuşmasına bir zemin oluşturdu. Yezid kendi sarayında mağlup olmakla karşılaşınca, genel bir toplantıda kendi zafer ve galibiyetini Şamlılara göstermek istedi. İşte bundan dolayı halkın, ulu camide toplanmasını emretti.
Sonra caminin hatibine, minberin üzerinde İmam Hüseyin ve babası Hz. Ali (a.s) hakkında çirkin laflar söylemesini emretti. Cami hatibi de onun dediği gibi yaptı.

Onun saçma-sapan sözlerini duyan İmam Seccad (a.s) artık dayanamayıp yüksek bir sesle şöyle buyurdular:

“Ey hatip! Vay senin haline! Sen mahluku hoşnut etmek için Allah’ın gazabını kazandın. Öyleyse ateşte kendine bir yer hazırla.”

Sonra İmam Seccad (a.s) Yezid’den, minbere çıkarak Allah’ın rızasına sebep olacak bir takım sözler söylemesi için izin istedi. Yezid izin vermemede direnmesine rağmen nihayet halkın ısrarlı isteği karşısında İmam Seccad (a.s)’a konuşma izni verdi. İmam (a.s) minbere çıkarak çok etkileyici bir konuşma yaptı. Allah’a hamd, Peygambere ve âl’ine salat ve selamdan sonra şöyle buyurdular:

“... Ey insanlar topluluğu! Kim beni tanımışsa tanımıştır, kim de tanımamışsa şimdi ben kendimi ona tanıtıyorum; ben, Mekke ve Safa’nın oğluyum; ben, (insanların arasından) seçilmiş olan MUHAMMED’in oğluyum,... ben, Fatımat’uz-Zehra’nın oğluyum; ben, Hadicet’ul-Kubra’nın oğluyum; ben, zulümle öldürülenin oğluyum; ben, başı boynundan kesilenin oğluyum; ben, susuz olarak can verenin oğluyum; ben, bedeni Kerbela toprağına serilenin oğluyum; ben, sarığı ve cüppesi çalınanın oğluyum...”[10]

Yezid halkın ayaklanmasından korktuğundan dolayı müezzine ezan okumasını emretti. Müezzin İmam Seccad (a.s)’ın sözünü keserek; “Allah-u Ekber, Allah-u Ekber” demeye başladı. İmam (a.s) da; “Allah’tan daha büyük bir şey yoktur” buyurdu. Müezzin; “Eşhed-u en lâ ilâhe illâllah” dediğinde, İmam (a.s); “Derim, etim, ve kanımla buna (Allah’tan başka bir ilah olmadığına) tanıklık ederim”[11] Müezzin;

“Eşhed-u enne MUHAMMED’er- Resulullah” dediğinde İmam (a.s) minberin üzerinden Yezid’e hitaben şöyle buyurdu:

“Ey Yezid! Bu MUHAMMED senin ceddin (deden) mi yoksa benim ceddim mi? Eğer; “Benim ceddimdir” dersen, apaçık yalan söylemiş olursun. Ama eğer; “Senin ceddindir” demiş olur isen o halde neden babamı öldürdün? Neden onun âilesini ve beni esir aldın?”

İmam (a.s) sonra şöyle buyurdu:

“Ey millet! Acaba sizin aranızda, babası ve ceddi Resulullah (s.a.a) olan bir kimse var mıdır?” İmam (a.s)’ın bu sözüyle halkın ağlama sesleri yükseldi.”[12]

Seccad (a.s) bu etkileyici ve hararetli konuşmasıyla Ehl-i Beyt (a.s)’ın makam ve menziletini halka tanıtmış oldu. İşte böylece Şam halkı, Kerbela’da öldürülenlerin yabancı kimseler olmadığını, aksine yezid’in onun adıyla (hilafet unvanıyla) Müslümanlara hükmettiği kimsenin (yani Resulullah’ın) âilesi ve evlatları olduğunu anlamış oldu.

Kerbela esirleri, İmam Seccad ve Hz. Zeynep (a.s)’ın hararetli ve halkı etkileyici konuşmaları neticesinde Yezid’in elinden kurtulup asıl vatanları olan Medine’ye doğru hareket ettiler. Ama zulüm ve sitem hükümeti öylece devam etti. İmam Seccad (a.s)’ın ömrünün sonuna dek Yezid’den sonra, Muaviye bin Yezid, Mervan bin Mervan ve Velid bin Abdulmelik isminde dört şahıs da hilafet ve hükümet makamında oturdular.[13]

Bu karanlık ve uzun süre içerisinde müslümanların camiası zulüm ve cinayetle dolu idi. Medine halkının katliamı, oradaki müslümanların namuslarına dokunma, Allah’ın evi Ka’be’nin tahrip edilmesi, Kumeyl bin Ziyad[14], Said bin Cubeyr[15] ve Kanber’in [16] şehit edilme vakıaları o zulüm ve cinayetlerden birer örnektirler.

İmam Seccad (a.s) Kerbela mirasçısı ve yadigarı idi. Can yakıcı üzüntü ve zahmetleri tahammül etmekle sürekli olarak o şehitlerin anılarını canlı tutmaya çalışıyordu. Uygun fırsatlarda yürek yakan ağlamalarıyla Aşura musibetinin ne kadar büyük olduğunu açıklıyordu. Dua kalıbında da en iyi ahlakî ve terbiyetî programları halka sunuyordu. İmam Seccad (a.s)’ın en önemli duaları, çok değerli “Sahifet’üs- Seccadiyye” adlı kitapta bir araya toplanmıştır. Onun diğer duaları da ikinci, üçüncü, dördüncü, beşinci ve altıncı Sahifet’üs- Seccadiyye’lerde nakledilmiştir.[17]

Sahifet’üs- Seccadiyye, Ehl-i Beyt (a.s) mektebinin en önemli kaynak kitaplarından sayılmaktadır. Eskiden beri muhakkik ve araştırmacılar tarafından pek çok tercüme ve şerhler bu kitaba yazılmıştır. Öyle ki bir çok dillere çevrilmiş ve yüzlerce şerh ve izahlar bu kitaba yazılmıştır.[18]

Nihayet o mazlum İmam (a.s), İmam Sadık (a.s)’ın buyurduğuna göre babası İmam Hüseyin (a.s)’dan 35 yıl sonra hicri 95’de 57 yaşında vefat etmiştir.[19] Şeyh Mufid ve Şeyh Tusi, İmam Seccad (a.s)’ın bu dünyadan göçme gününü Muharrem ayının yirmi beşi bilmişlerdir.[20] Şeyh Abbas-i Kummî de Kurrat’ul- Basire kitabında bu görüşü kabul etmiştir. Abdurrazzak Mukarrem ise diğer dört kavli de yani İmam (a.s)’ın Muharrem ayının 12. veya 18. veya 22. veya 23. günlerinde dünyadan göçtüğünü kendi kitabında getirmiştir.[21]

Allame Meclisi de şöyle diyor:

Genel nakledilmiş olan birçok güvenilir hadislerden İmam Seccad (a.s)’ın zehirle şehit edildiği anlaşılmaktadır. İbn-i Babaveyh ve bir grup diğer kimselere göre Velid bin Abdulmelik o hazreti zehirletmiştir; bazılarına göre ise Hişam bin Abdulmelik onu zehirleterek şehit etmiştir.[22]

Şeyh Mufid, İmam Seccad (a.s)’ın on beş çocuğu olduğunu söylemiştir. Onların isimleri şöyledir: MUHAMMED, Abdullah, Hasan, Hüseyin, Ömer, Hüseyin Esğer, Abdurrahman, Süleyman, Ali, MUHAMMED Esğer, Hadice, Fatıma, Aliyye, Ümm-ü Gülüsüm.[23]
Onların arasından “Bakır” lakabıyla meşhur olan MUHAMMED (a.s) Şiilerin beşinci İmam’ı olmuştur. İmam Seccad (a.s)’ın kutsal mezarı ise Baki mezarlığında amcası İmam Hasan (a.s)’ın kenarında yer almıştır.[24]


Kaynakça:
[1] - Keşf’ul-Ğumme, c. 2, s. 285.
[2] - Tevarih’un- Nebi ve’l-âl, s. 28.
[3] - Kafi, c. 1, s. 66; Menakıb-i İbn-i Şehraşub, c. 4, s. 176.
[4] - Menakıb-ı İbn-i Şehraşub, c. 4, s. 175; Keşf’ul-Ğumme, c. 2, s. 286.
[5] - İrşad, c. 2, s. 137.
[6] - Emali-yi Tusî, s. 91.
[7] - Zümer/42.
[8] - Lühuf, s. 200-202.
[9] - a.g.e, s. 213.
[10] - Menakıb-i İbn-i Şehraşub, c. 4, s. 168.
[11] - Bihar, c. 45, s. 139.
[12] - Menakıb-i İbn-i Şehraşub, c. 4, s. 168 ve 169.
[13] - Menakıb-i İbn-i Şehraşub, c. 4, s. 175 ve 176.
[14] - Tehzib’ut- Tehzib, c. 4, s. 600.
[15] - İhtisas, s. 205.
[16] - İrşad, c. 1, s. 328.
[17] - Ez-Zeria, c. 15, s. 20 ve 21.
[18] - Bkz. Ez-Zeria, c. 4, s. 111; c. 13, s. 345; c. 16, s. 138.
[19] - Kafi, c. 1, s. 468.
[20] - Mesar’uş-Şia, s. 45; Tehzib, c. 6, s. 77.
[21] - El-İmam Zeyn’ul-Abidin (a.s), s. 417.
[22] - Cela’ul-Uyun, s. 841.
[23] - İrşad, c. 2, s. 155.
[24] - Keşf’ul-Ğumme, c. 2, s. 294.

[Qum_Feenzır]

                 İMAM SECCAD (A.S)'IN FAZİLETİ VE SİRESİ İLE İLGİLİ HADİS VE RİVAYETLER


Kur'an'la Ünsiyeti

İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s) buyurmuştur ki:
"Eğer doğuyla batı arasındaki bütün insanlar ölürse (ben de yalnız kalırsam), Kur'an benimle olduktan sonra vahşet etmem."
İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s), "Malik-i yevmiddin" ayetini okuduğunda, onu o kadar tekrarlardı ki, neredeyse ruhu bedeninden ayrılırdı."[1]

Güzel Sesle Kur'ân Okuması

İmam Sadık (a.s) buyurmuştur ki:
"... İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s), Kur'ân'ı herkesten daha güzel bir sesle okuyordu. Kur'ân okuduğunda, ev halkının duyup faydalanmaları için sesini yükseltiyordu."[2]
"Allah'ı Nimetlerini Sayamazsınız" Ayetini Okuduğunda Buyurduğu Söz
Ravi diyor ki:
"İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s), bu ayeti okuduğunda: "Allah'ın nimetini saymaya kalkışacak olursanız, onu (bir genelleme yaparak bile) sayamazsınız."[3] şöyle buyuruyordu:
"Münezzehtir O Allah ki, nimetleri tanımaktan acizliğini itiraf etmekten başka kimseye nimetleri tanımayı mümkün kılmamıştır; nitekim O'nu idrak edemeyeceğini bilmekten ziyade, kendi künhünün idrak edilmesini kimseye müyesser etmemiştir."[4]

Sofra Duası

Ebu Hamza-i Sumalî şöyle diyor:
İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s) yemek yediğinde şöyle diyordu:
"Hamd O Allah'a ki, bize yemek verdi, bizi suya kandırdı, bize yetti, bizi teyit etti, bize sığınak verdi, bize rızk verdi, bize üstünlük bağışladı. Hamd O Allah'a ki yemek verendir, yemek verilen değil; rızk verendir, rızıklanan değil."[5]

Secdeleri

İmam Bakır (a.s) buyurmuştur ki:
"Babam İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s), Allah'ın bir nimetini andığında şükrederdi; Allah'ın kitabından secdeli olan bir ayet okuduğunda secde ederdi; Allah Teala, bir kötülüğü (tehlikeyi) veya bir hileyi ondan uzaklaştırdığında secde ederdi; farz namazı kıldıktan sonra secde ederdi; iki kişinin arasını uzlaştırmaya muvaffak olduğunda secde ederdi; onun bütün secde azalarında secde izi vardı; işte bundan dolayı "Seccad" (çok secde eden) diye adlandırıldı."[6]

Secde İzleri

İmam Bakır (a.s) buyurmuştur ki:
"Babamın secdegahında (alnında) şişkinlik eseri vardı (çok secde ettiğinden dolayı nasır bağlamıştı). Her yıl iki defa onu kesiyordu; her defasında beş kat nasır vardı; bundan dolayı "Zu's- Sefenat" (nasır sahibi) diye lakap almıştı."[7]

Abdest Alması

Ravi diyor ki:
"İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s), abdest aldığında rengi sararıyordu. Ailesi; "Seni böyle sarartıp rahatsız eden nedir?" diye sorduklarında şöyle buyuruyordu: "Kimin huzurunda durmaya hazırlandığımı biliyor musunuz?"[8]

Namaz İçin Misk Sürmesi

Ravi diyor ki:
"İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s)'ın, namaz kıldığı yerde bir şişe miski vardı; namaza başlamak istediğinde ondan biraz alıp kendisine sürüyordu."[9]

Namaz Kılışı

İmam Sadık (a.s) buyurmuştur ki:
"İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s), namaz kılmak istediğinde sert elbise giyerdi, sert bir yerde namaz kılardı ve yere secde ederdi."[10]

Gece Namazı

Allame Meclisi nakletmiştir ki:
"İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s), abdest almakta kimsenin ona yardım etmesini sevmezdi; kendisi abdest suyunu hazırlar ve yatmadan önce o suyun üzerini örterdi. Gece namazı için kalktığında ise önce dişlerini misvaklar, sonra abdest alarak namaza başlardı. İmam (a.s) gündüz kılmadığı nafile namazlarının kazasını kılarak şöyle buyururdu:
"Evlatlarım! Nafile namazlarını kaza etmek size farz değildir; ama hayır bir işe adet edenin, o işi sürdürmenizi seviyorum."
İmam (a.s) gece namazını, evinde ve seferde terk etmezdi."[11]

Gece-Gündüz Bin Rekat Namaz Kılması

İmam Bakır (a.s) buyurmuştur ki:
"İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s), gece-gündüz bin rekat namaz kılıyordu; nitekim Emir'ul- Muminin Hz. Ali (a.s) da böyle yapıyordu."[12]
Yine İmam Bakır (a.s) buyurmuştur ki:
"İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s), gece-gündüz bin rekat namaz kılardı; rüzgar bir sümbül gibi onu hareket ettirirdi. İmam (a.s)'ın beş yüz hurma ağacı vardı; her birinin kenarında iki rekat namaz kılardı. Namaza durduğunda rengi değişirdi. Namazda duruşu, büyük bir padîşahın önünde duran zelil bir kulun duruşu gibiydi. Azaları, Allah korkusundan titriyordu; namaz kıldığında, namazla vedalaşan ve artık ondan sonra hiçbir zaman namaz kılmayacak olan bir kimse gibi namaz kılardı.
Bir gün namaz kıldığında ridası (cüppesi) bir omzundan düştü, namazı bitirene kadar onu düzeltmedi. Ashabından birisi bunun sebebini sorduğunda şöyle buyurdu:
"Yazıklar olsun sana! Kimin karşısında durduğumu biliyor musun? Kulun namazı, kalbiyle Allah'a yöneldiği miktarca kabul olur ancak."
Derken o adam; "Biz helak olduk" dedi.
İmam (a.s) buyurdular ki: "Hayır, öyle değildir. Allah-u Azze ve Celle, nafile (müstahap) namazlarıyla onu tamamlıyor..."
Allah'a and olsun ki, İmam Seccad (a.s) çok namaz kıldığından dolayı her yıl yedi kez alnındaki nasırlar dökülüyordu."[13]
Eban bin Teğlib diyor ki:
Ben İmam Sadık (a.s)'a; "Ben, Ali bin Hüseyin (a.s)'ı, namaz için kalktığında renginin değiştiğini gördüm" dediğimde buyurdular ki:
"Allah'a and olsun ki, Ali bin Hüseyin (a.s), karşısında durduğu kimseyi (Allah'ı) hakkıyla tanıyordu."[14]

Müstehap Namazların Kazasını Kılması

İmam Sadık (a.s) buyurmuştur ki:
"İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s), gecenin müstehap namazlarından biri fevt olduğunda gündüz onu kaza ederdi; günün müstehap namazlarından biri fevt olduğunda, o günün yarını veya gelecek Cuma günü veyahut sonraki ay onu kaza ederdi. Eğer fevt olmuş müstehap namazlar çoğalıp toplansaydı, yılın bütün müstehap namazlarının kamil olması için onları Şaban ayında kaza ederdi."[15]

Vetr Namazında Üç Yüz Defa "El-âf" Demesi

Ravi diyor ki:
"İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s), seher vakti vetr namazında üç yüz defa; "el-âf" (Allah'ım beni af et) derdi."[16]

Ramazan Ayı Gecelerinde Okuduğu Dua

Ebu Hamza-i Sumalî şöyle diyor:
"Abitlerin efendisi İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s), Ramazan ayında, gecenin hepsini (sehere kadar) namaz kılardı; seher olduğunda ise şu duayı okurdu:
"İlahî, kendi azabınla beni edeplendirme..."[17]

Ramazan Ayındaki Amelleri

İmam Sadık (a.s) buyurmuştur ki:
"İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s), Ramazan ayı olduğunda, dua, tespih, istiğfar ve tekbirden başka bir şey söylemezdi; iftar ettiğinde ise şöyle derdi: "Allah'ım, yapmak istediğin takdirde, istediğin her şeyi yaparsın."[18]

Oruç Tutması

İmam Sadık (a.s) buyurmuştur ki:
"İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s), Şaban ve Ramazan aylarının orucunu birleştirerek şöyle buyuruyordu: "İki ay artarda oruç tutmak, Allah'tan taraf tövbenin kabul olmasına sebep olur."[19]

Af ve Bağışı

İmam Sadık (a.s) buyurmuştur ki:
"İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s), Ramazan ayı olduğunda, köle ve cariyesini dövmezdi. Köle veya cariyelerden biri suç işlediğinde (yanlış bir hareket yaptığında), kendi yanında; "falan köle veya filan cariye, filan gün böyle şöyle yaptı" diye yazar ve onu cezalandırmazdı; bu yazdıkları şeyleri öylece bir araya toplardı. Ramazan ayının son gecesi olduğunda, köle ve cariyelerini çağırarak onları kendi etrafında toplar ve yazıları çıkararak şöyle buyururdu:
"Ey filâni, sen falan gün şöyle böyle yaptın, ama ben seni cezalandırmadım; böyle yaptığını hatırlıyor musun?"
Karşı taraf da: "Evet, ey Resulullah'ın oğlu!" diyordu.
Böylece son kişiye kadar onların suçlarını söylerdi, onlar da itiraf ederlerdi. Daha sonra onların arasında ayağa kalkarak şöyle buyururdu:
"Yüksek sesle deyiniz ki: "Ey Ali bin Hüseyin, şüphesiz Rabbin yaptıkların bütün amelleri, bizim amellerimizi (çirkin hareketlerimizi) sayıp yazdığın gibi sayıp yazmıştır; Allah'ın yanında, küçük ve büyük hiçbir şey bırakmayan, her şeyi sayıp yazan ve hakla aleyhine konuşan bir kitap vardır; yaptığın her şeyi Rabbinin katında hazır bulacaksın; nitekim biz de yaptığımız her şeyi senin yanında hazır bulduk. O halde bizi affet, günahımızdan geç; nitekim, kendin Rabbinden affedilmeyi ümit ediyorsun; Rabbinin seni affetmesini sevdiğin gibi, o halde kendin Allah'ı affeden olarak bulman için bizi affet ve günahlarımızdan geç..."[20]

İftar Etmesi ve İftar Vermesi

İmam Sadık (a.s) buyurmuştur ki:
"İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s) oruç tuttuğu gün, bir koyunun alınıp kesilmesini, doğranmasını ve pişirilmesini emrediyordu. Akşam olduğunda, oruç olduğu halde yemeğin kokusunu almak için eğilip kazanlara bakar ve şöyle buyururdu: "Kapları getirin, falan ve filan aile için yemek doldurun." Son kazana kadar böyle yapardı. Daha sonra kendisi için hurmayla ekmek getirirlerdi ve bu O'nun akşam yemeği olurdu."[21]

Yolculuğu

İmam Sadık (a.s) buyurmuştur ki:
"İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s), ancak kendisini tanımayan toplulukla yolculuk yapardı ve kafilenin ihtiyaç duydukları şeylerde onların hizmetçileri olmasını da şart koşardı."[22]

Tevazusu

Kendisine; "Neden yolculuk yaptığında tanınmaman için kendini topluluktan saklıyorsun?" dediklerinde şöyle buyuruyordu:
"Mislini bağışlamadığım (yapmadığım) bir şeyi, Resulullah'a nispetle (bağlılıkla) almak istemiyorum."[23]

Sadakaları

Ebu Abdullah Damğanî şöyle diyor:
"İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s), şeker ve badem sadaka veriyordu. Bu işin sebebini sorduklarında ise şu ayeti okuyorlardı:
"Sevdiğiniz şeyden infak edinceye dek asla iyiliğe erişemezsiniz."[24]

Sadakayı Öpmesi

İmam Sadık (a.s) buyurmuştur ki:
"İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s), sadakayı dilenciye vermeden önce onu öpüyordu. "Böyle yapmanızın hikmeti nedir?" diye sorduklarında ise şöyle buyuruyordu:
"Ben dilencinin elini değil Rabbimin elini öpüyorum; zira sadaka dilencinin eline bırakılmadan Rabbimin eline bırakılıyor..."[25]

İhlası

Ravi diyor ki:
"İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s) karanlık bir gecede içerisinde dinar ve dirhem olan torbasını alıp evden dışarı çıkarak fakirlerin kapılarına gidiyordu; kapıları çalarak (tanınmayacak bir şekilde) o paradan onlara veriyordu.
İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s) vefat ettiğinde, artık karanlık gecelerde kapı çalıp da para vereni kaybettiklerinde, o işi yapanın İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s) olduğunu anladılar."[26]

Yoksullara Yardımda Bulunması

İmam Bakır (a.s) buyuruyor ki:
"İmam Seccad (a.s) gecenin zil karanlığında evden çıkıyordu, içerisinde dirhem ve dinar demetleri olan dağarcığı sırtına atarak onları (fakirlere) götürüyordu. Bazen de sırtına ekmek veya odun alarak yoksulların kapılarına gidip o kapıları çalıyordu, evden çıkana o getirdiği şeylerden veriyordu. Fakire bir şey verdiğinde ise tanınmaması için yüzünü kapatıyordu.
Fakir ve yoksullar, İmam (a.s) vefat ettiğinde, o bağışları bir daha göremeyince, kendilerine bağışta bulunan şahısın İmam Zeyn'ul-Abidin (a.s) olduğunu anlamış oldular. İmam (a.s)'a gusül vermek için onu gasil haneye bıraktıklarında onun sırtında, devenin dizindeki izi andıran bir iz gördüler. Bu iz, sırtında yoksulların evlerine taşıdığı dağarcıkların bıraktıkları izdi...
And olsun ki, (babam İmam Seccad –a.s-) Medine halkının fakirlerinden yüz fakir ailenin geçimini sağlıyordu. Sofrasının başına, çaresiz yetim, â'ma, kötürüm ve yoksulların hazır olmasını severdi. Kendi eliyle onlara yemek yedirirdi. Onlardan âile sahibi olanların âilelerine yemek götürüyordu."[27]
Ahmed bin Hanbel, Muammer'den, o da Şeybe bin Nuame'den şöyle rivayet ediyor:
"İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s), Medine'de yüz ailenin geçimini sağlıyordu."[28]

Fakirlere Karşı Davranışı

Bir fakir İmam Zeyn'ul-Abidin (a.s)'ın yanına geldiğinde İmam (a.s) şöyle buyuruyordu:
"Azığımı ahirete taşıyan kimseye merhaba."[29]

Âileye Hizmeti

İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s) buyurmuştur ki:
"Pazara gidip de yanımdaki parayla, âilem için arzuladıkları bir (kilo) eti almam, benim için bir köle azat etmekten daha sevimlidir."[30]

Doğan Bebeğe Karşı Tavrı

Ravi diyor ki:
"İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s), yeni doğan bir çocukla müjdelendiğinde, onun oğlan veya kız olduğunu sormaksızın; "Azası düzgün ve salim midir?" diye sorardı. Düzgün ve salim olduğunda şöyle buyuruyordu: "Hamd Allah'a ki, benden çirkin ve nakıs bir mahluk yaratmadı."[31]

İşleri Teenni İle Yapması

İmam Sadık (a.s) buyurmuştur ki:
"İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s) şöyle buyuruyordu:
"Ben iş az olsa dahi, ona devam etmeyi (tatil etmeksizin onu teenni ile yapmayı) severim."[32]

Talebeye Karşı Tavrı

Ravi diyor ki:
"İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s)'ın yanına bir talebe geldiğinde şöyle buyururdu:
"Resulullah (s.a.a)'in vasisine merhaba."
Daha sonra buyuruyordu ki:
"İlim talep eden bir kimse, evinden çıktığında ayağını yerin üzerindeki yaş veya kuru olan herhangi bir şeyin üzerine bastığında, yer yedi katıyla birlikte onu takdis eder (ona Allah'tan sevap ve mükafat talep eder)."[33]

Kamil İman

İmam Bakır (a.s) buyurmuştur ki:
"Babam İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s) buyuruyordu ki: "Kim dört haslete sahip olursa, imanı kamil olur, günahları temizlenir ve Rabbini kendisinden razı olduğu halde mülakat eder:
1- Kim Allah rızası için halkın hakkını eda ederse.
2- Kim halka karşı doğru konuşursa.
3- Kim çirkin bir iş yapmaktan, Allah ve insanlardan utanırsa.
4- Kimin ailesine karşı ahlakı güzel olursa."[34]

Edebi

İmam Bakır (a.s) buyurmuştur ki:
"Babam İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s) buyurdular ki:
"Ben çok şiddetli bir şekilde hastalandım. Babam bana; "Gönlün ne istiyor?" diye sordu. Ben de cevaben; "Gönlüm, Rabbimin bana tedbir ettiği şey hususunda, bir öneride bulunmayan kimselerden olmamı istiyor" dedim.
Babam buyurdular ki: "Aferin! İbrahim Halil'e benzedin. Zira Cebrail (onu ateşe attıklarında) ona; "Bir hacetin var mı?" sorduklarında o cevaben; ‘Ben Rabbime bir şey önermem, Allah bana yeter, O en iyi vekildir.' dedi."[35]

Edepsize Karşı Tavrı

Abdullah bin Miskan diyor ki:
İmam Bakır (a.s)'dan şöyle buyurduğunu duydum:
"Babam (İmam Zeyn'ul- Abidin -a.s- )'ın gözü, oğluyla birlikte olan bir adama ilişti; o adamın oğlu, babasının koluna dayanmıştı. Babam dünyadan ayrılana dek, o çocuğa kızdığından (onun edepsizliğinden) dolayı onunla konuşmadı."[36]

Annesine Karşı Tavrı

İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s)'a; "Siz, insanların en iyilerisiniz; ama annenizle, o istediği halde bir kapta yemek yemiyorsunuz." dediklerine buyurdular ki:
"Elimin, daha önce annemin gözü iliştiği bir şeye taraf uzatılmasını ve bundan dolayı da ona karşı âkk (asi) olmamı sevmiyorum."
İmam (a.s) bundan sonra, bir tabakla çanağın üzerini örterek elini tabağın altına sokup ondan yemek alarak öylece yiyordu."[37]

Bulunan Mal Hakkındaki Tavsiyesi

İmam Sadık (a.s), bulunan mallar hakkında konuştuğunda buyurdular ki:
"İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s) âilesine; "Bulunan mala dokunmayın" diye emrediyordu."[38]

Yürümesi

İmam Sadık (a.s) buyurmuştur ki:
"İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s), başının üzerinde bir kuş varmışçasına yürüyordu[39] ve sağı solunu geçmiyordu."[40]

Taahhüt ve Sorumluluk Hissi

Ravi diyor ki:
"İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s), yolun ortasında bir taş veya kesek gördüğünde, bineğinden inerek mübarek eliyle onu yoldan kaldırıp bir kenara atardı."[41]

Çok Ağlayanlardan Olması

İmam Sadık (a.s) buyurmuştur ki:
"Çok ağlayanlar beş kişidir: Adem, Yakub, Yusuf, Resulullah'ın kızı Fatıma ve İmam Zeyn'ul- Abidin (aleyhim'us-selam).
İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s) yirmi (başka bir rivayete göre kırk) sene ağladı; her zaman önüne yemek bırakıldığında, (Aşura olayını ve Ehl-i Beyt'e yapılan zulümleri hatırladığından dolayı) ağlardı..."[42]

Babasına Ağlaması

İmam Sadık (a.s) buyurmuştur ki:
"İmam Zeyn'ul– Abidin (a.s), gündüzleri oruç tuttuğu, geceleri ise ibadetle geçirdiği halde kırk yıl boyunca babasına ağladı. İftar zamanı olduğunda, kölesi yemek ve su getirip önüne bırakarak; "Ey mevlam! Yemeğini ye." dediğinde, İmam (a.s) şöyle buyuruyordu:
"Resulullah'ın oğlu (Hüseyin -a.s-), aç olduğu halde öldürüldü; Resulullah'ın oğlu susuz olarak öldürüldü."
Bu sözleri o kadar tekrarlayıp ağlardı ki, yemeği gözünün yaşıyla ıslanır ve içeceği su gözünün yaşıyla karışırdı. Allah'ın rahmetine kavuşana dek durumu sürekli böyleydi."[43]
İmam Bakır (a.s) da buyurmuştur ki:
"And olsun ki (babam İmam Seccad -a.s-) yirmi yıl boyunca babası İmam Hüseyin (a.s)'a ağladı. Önüne yemek bırakıldığında mutlaka ağlıyordu. Öyle ki hizmetçilerinden biri İmam (a.s)'a; "Ey Resulullah'ın oğlu! Hüznünüzün sona ermesinin zamanı ulaşmadı mı?" dediğinde İmam (a.s) şöyle buyurdular:
"Yazıklar olsun sana! Yakub (a.s)'ın on iki oğlu vardı, Allah Teala onlardan birini gaybete çektiğinde çok ağladığından dolayı gözleri görmez oldu, hüznünden dolayı saçı ağardı, gam ve kederden dolayı beli büküldü, oysa oğlu dünyada sağ ve salimdi. Ama ben, babamın kardeşimin, amcamın ve âilemizden on yedi kişinin kenarımda katledildiklerini kendi gözlerimle gördüm, o halde nasıl hüznüm sona erebilir?"[44]

Hayvanlara Karşı Merhameti

İmam Bakır (a.s) buyurmuştur ki:
"İmam Zeyn'ul- Abidin (a.s) vefat ettiğinde, mer'ada (otlaklıkta) olan devesi gelerek baş ve boynunu İmam (a.s)'ın kabrine vurarak toprağında ağnadı. Babam (a.s) o deveyle hacca gidiyordu, ona bir kırbaç dahi vurmamıştı."[45]
Kafi kitabında da İmam Bakır (a.s)'dan şöyle buyurduğu nakledilmiştir ki:
"Ali bin Hüseyin (a.s)'ın kendisiyle hacca gittiği bir devesi vardı, o deveyle yirmi iki kez hacca gitmesine rağmen ona bir kırbaç bile vurmadı."[46] [/color] [/size]
____________________
Kaynakça:
[1] - Bihar, c. 46, s. 107; Belağat-u Ali bin Hüseyin -a.s- s. 221.
[2] - Vesail'uş-Şia, c. 4, s. 858.
[3] - Nahl/18.
[4] - Revzat'ul-Kafî, c. 8, s. 394; Belağat-u İmam Ali bin Hüseyin (a.s), s. 57.
[5] - Men la yahzuruh'ul-Fakih, c. 233, H. 4266.
[6] - Bihar, c. 46, s. 6, Menakıb-i İbn-i Şehraşub, c. 4, s. 167.
[7] - Bihar, c. 46, s. 6.
[8] - Bihar, c. 46, s. 74.
[9] - Bihar, c. 46, s. 58.
[10] - Bihar, c. 46, s. 108.
[11] - Bihar, c. 46, s. 98.
[12] - Bihar, c. 46, s. 61.
[13] - Hisal, c. 2, s. 517.
[14] - İlel'uş-Şerayi, s. 231; Bihar, c. 46, s. 79.
[15] - Vesail'uş-Şia, c. 3, s. 201.
[16]- Vesail'uş-Şia, c. 4, s. 910.
[17]- Bu dua Ebu Hamza-i Sumalî duasıyla meşhurdur; tercümesi Ehl-i Beyt Mesajı dergisinin 17 ve 18. Sayılarında yayınlanmıştır; okumak isteyenler oraya müracaat edebilirler. Vesail'uş-Şia, c. 5, S.174.
[18]- Kâfi, c. 4, s. 88, H. 8.
[19]- Kâfi, c. 4, s. 92, H. 3.
[20]- Bihar, c. 46, s. 103.
[21]- Bihar, c. 46, s. 71; Men Lâ Yahzuruh'ul-Fakih, c. 2, s. 9, h.1955.
[22]- Bihar, c. 46, s. 69.
[23]- Bihar, c. 46, s. 93, h.82.
[24]- (Âl- i İmran/92) Bihar, c. 46, s. 89.
[25]- Bihar, c. 46, s. 74.
[26]- Bihar, c. 46, s. 66.
[27] - Hisal, c. 2, s. 517 ve 518.
[28]- Bihar, c. 46, s. 88.
[29]- Bihar, c. 46, s. 98.
[30] - Vesail'uş-Şia, c. 15, s. 251, h.6.
[31] - Vesail'uş-Şia, c. 15, s. 143, h.1.
[32] - Vesail'uş-Şia, c. 1, s. 70.
[33] - Bihar, c. 1, s. 168, H. 16.
[34] - Emalî-yi Mufid, s. 299.
[35] - Bihar, c. 46, s. 67.
[36] - Mişkat'ul-Envar, s. 165.
[37] - Bihar, c. 46, s. 93; Belağat-u Zeyn'ul-Abidin (a.s) s. 214.
[38] - Vesail'uş-Şia, c. 17, s. 348, H. 1.
[39] - Bu söz, çok sessiz yol yürümesinden kinayedir; ses ve hareket olduğunda kuş hemen uçar gider.
[40] - Yani yürüyünce, vakar, edep ve tevazu ile yürüyordu. (Bihar, c. 46, s. 93.)
[41] - Bihar, c. 46, s. 93.
[42] - Bihar, c. 82, s. 86, H. 33.
[43] - Vesail'uş-Şia, c. 2, s. 923.
[44] - Hisal, c. 2, s. 518 ve 519.
[45] - Bihar, c. 27, s. 168, H. 16.
[46] - Kafi, c. 1, s. 476