KAN DÖKMEKTEN BAHSEDİNCE GÖREVİNDEN ALINDI

KAN DÖKMEKTEN BAHSEDİNCE GÖREVİNDEN ALINDI

İslâm ordusu Mekke'ye doğru hızla ilerliyordu. Peygamberimizin amcası Hz.Abbas, henüz yeni imana girmiş Ebû Süfyan'ı, bir tepeye çıkarmış, İslâm ordusunun geçişini izletiyordu. Maksadı, Ebû Süfyan'a Peygamberimizin manevi otoritesini ve İslâm ordusunun askeri gücünü gösterip kalbindeki imanın pekişmesini, tereddütlerinin gitmesini sağlamaktı. Peygamberimizin sancağını Ensar'dan Sa'd bin
Ubade taşıyordu. Sa'd, tam Ebû Süfyan'ın önünden geçerken eski düşmanlık günlerini hatırlayarak ona sert bir dille laf attı:
- Ey Ebû Süfyan, bugün kılıçların çekildiği, kan dökmenin helâl olduğu,
Allah'ın siz Kureyş'i zelil ettiği gündür, dedi.

Buram buram intikam arzusu kokan bu sözler, Ebû Süfyan'ı hem kızdırmış, hem
de korkutmuştu.
Peygamberimiz, önünden geçerken ona:
- Ya ResûlAllah! Sen kendi kavmini yoketmeyi mi emrettin. Baksana Sa'd ne diyor? dedi. Ve Sa'd'in kendisine dediklerini Allah Resulüne nakletti.
Abdurrahman bin Avf ile Osman bin Affan da, Ebû Süfyan'ı tasdik ettiler.
- Ya ResûlAllah. Sa'd'ın Kureyş'e hücum etmesinden korkuyoruz, dediler. Allah
Resulü bunun üzerine:
- Ya Ebâ Süfyan!... Bu gün merhamet günüdür. Bugün Allah'ın Kureyş'i zelil
değil, aziz kıldığı gündür, dedi. Onun korkusunu yatıştırdı.
Sonra bir haberci göndererek, savaş ve intikam kokan sözlerinden dolayı, yanlış bir iş yapmasından endişelendiği Hz. Sa'd'ı vazifeden aldığını bildirdi. Elindeki sancağı, oğlu Kays'a vermesini emretti.
Allah Resulü, sancağı Sa'd'dan alıp Sa'd'in oğluna vermekle, Sancağı yine Sa'd oğullarında bırakmış oluyordu. Böylece Sa'd'ın üzülüp darılmasını da önlemiş bulunuyordu.
Sa'd, haberciye, Peygamberden bir işaret gelmeden sancağı teslim etmiyeceğini bildirdi. Bunun üzerine Peygamberimiz ona sarığını gönderdi. Sa'd, sarığı görünce, emrin kesin olduğunu anladı ve sancağı oğlu Kays'a devretti.