Kervan geçti

[vuslat]

Salihlerin öyküsü

Kervan geçti

Daha önceleri bir kralın cariyesiydi Cevhere el-Abide, her türlü ziynet ve süs içindeydi. Cariye olsa da, o, kralın cariyesi olduğu için dünyalıklar içinde yüzüyordu. Bir gün kral onu azat etti. Hayatının dönüm noktasıydı bu. Dünyayı elinin tersiyle itti, ona artık tenezzül bile etmedi. Zahidlerden Ebu Abdullah el-Besari ile evlendi ve kendini ibadete verdi.

Cevhere el-Abide bir gece rüya gördü. Rüyasında kurulmuş çadırlar gördü. Cenneti andırıyordu. Çok güzeldiler. O da bu çadırları beğenmiş olacak ki çadır çevresinde bulunanlara: “Bu kurulmuş çadırlar kimindir?” diye sordu. Ona: “Bu çadırlar geceleri Kur'an okuyarak namaz kılanlarındır” dediler. Bu rüyadan sonra geceleri uyumaz oldu ve vaktini ibadetle geçirmeye başladı.

Gece, eşi Ebu Abdullah b. Cafer'i ibadet için çağırır ve şöyle derdi: “Ey Eba Abdillah, kervan geçti.”

Kocası, eşinin halinden memnundu. Zira eşi de kendisi gibi hatta kendisinden daha fazla abid ve zahitti. Kişi zahid olduğu hâlde, ailesi dünyaya meyildar ise bu doğal olarak sıkıntı getirir, ancak iki tarafta aynı noktada birleşince sıkıntılar yok olurdu. İşte bu iki zat da böyle bir aile hayatı yaşıyorlardı.

Cevhere el-Abide, sürekli tefekkür eder, ayetlerin ve Peygamber (sav)'in hadislerinin kendi hayatında ne anlama geldiğini kavramaya çalışırdı. Mümkün mertebe onlarla amel etmeye gayret eder, bu konuda kocasına da yardımcı olurdu.

Bir gün Cevhere tefekkürden sonra kocasının yanına gelerek: “Ey Eba Abdillah, kadınlar cennete girdikleri zaman süslenirler mi?” diye sordu. Kocası: “Evet süslenirler” deyince Cevhere bir çığlık atıp bayıldı. Kocası endişelenmişti. Nihayet bir müddet sonra ayılıp kendine geldi. Kocası: “Nedir bu hâlin?” diye sorunca, o: “Eski halimi ve dünyalığımı hatırladım, ahirette mahrum kalacağım diye korktum” dedi.

Hakim b. Cafer diyor ki: “Biz Ebu Abdullah b. Ebi Cafer ez-Zahid'in yanına gelirdik. Ebu Abdullah hurma yaprağından örülmüş Bahran hasırı üzerinde otururdu. Cevhere aynı odada karşısında kıbleye dönük olarak başka bir hasırın üzerinde oturdu.

Bir gün ona geldik, yerde oturuyordu, o hasır, altında yoktu. Biz: “Ey Eba Abdillah, üzerinde oturduğun hasırı ne yaptın,” dedik. O da: “Cevhere dün gece beni uyandırdı. Bana: Hadiste: 'Yer insanoğluna, benimle senin arana perde koyuyorsun; ama yarın bağrıma gireceksin,” der' deniliyor mu, dedi. Ben de: “Evet,” dedim. O da: “Öyleyse bu hasırları dışarı çıkar, bizim onlara ihtiyacımız yoktur,” dedi. “Ben de kalkıp onları çıkardım, dedi.”

Allah (cc)'ın rahmeti onların üzerine olsun. Allah, mekânlarını cennet, makamlarını yüce kılsın. Amin.