Madâ vaktunnevm Ya Hatice

[ZeYneBi DuRuş]

İlk vahiyden sonra yollarda kutlu Nebi.. O'nu anlatıyor hep.
Herkese..

En yakınından başlayarak en uzaklara..

"Qûlû Lailahe illAllah ve tuflihû" LaiheillAllah deyin kurtulun!
Sokaklarda, panayırlarda, çarşıda-pazarda her mekan ve imkanda O'nu anlatıyor..

Ve arkasında amcası Ebu Leheb var hep; Hakikate kör Ebu Leheb!

Halbuki ne kadar da seviyordu Muhammed'i.. Akikasını bile O yapmıştı halbuki..

Hep arkasında ve O, O'na çağırdıkça, nura çağırıdkça haykırıyor Ebu Leheb;

"İnanmayın sakın O'na! O bir sihirbazdır! O bir mecnundur. Ben amcasıyım O'nu herkesden daha iyi bilirim!"

Ve siyerin kaydettiği bin türlü eziyet..Kainata rahmet olarak gönderilen O en Sevgili'ye..

Ama hiç aldırmıyor O! Davasına kilitlenmiş.. Aklı yüreği hep O'nunla meşgul..
Ve hiç uyumuyor..

Bir gün O'nu en en çok seveni Hatice yaklaşıyor yanına şefkatle ve;
" Yavaş.." diyor.." Yavaş ol biraz ne olur..Sen hiç uyumuyorsun"

Hüzünle bakıyor O, sevdiğinin gözlerine..Yılgınlık yok ama, umudla, iştiyakla;
"Madâ vaktunnevm Ya Hatice.."
-Artık uyku vakti geçti ya Hatice!

Yankılanıyor tâ ötelerden Şimdiye..
Şu asrın karanlıklarına;

"Madâ vaktunnevm Ya Hadice.."

"Madâ vaktunnevm.. "

"Madâ vaktunnevm.. "
 
"Madâ vaktunnevm ya Nas!.."