MÜCADELEDE BAŞARI LİDERE İTAATLE KAZANILIR

[hamza01]

     
Bera b. Azib (r.a)’den şöyle dediği rivayet olunmuştur:

Rasulullah (s.a.s) Uhud harbi günü piyade okçu askerler üzerine —ki bunlar elli kişi idiler— Abdullah b. Cübeyr (r.a)’yu kumandan tayin etmişti de onlara hitaben:

«Ashabım! Size gösterilen şu yerinizden sakın ayrılmayınız. Bizim harb saffından ayrıldığımızı, yenilgiye uğradığımızı veya öldürüldüğümüzü, atlarımızı kuşların kaptığını görseniz de size ben haber gönderinceye kadar yerinizi bırakmayınız! Yine siz, bizim, düşmanlarımızı yenilgiye uğratıp onları çiğnediğimizi görseniz de size ben haber gönderinceye kadar yerinizden ayrılmayınız.» diye kesin emretti. Bundan sonra harb başladı ve ilk saldırıda müslümanlar müşrikleri yenilgiye uğrattılar. VAllahi ben, o sırada düşman ordusundaki müşrik kadınları gördüm ki, onlar elbiselerini toplamışlar, bacaklarındaki halhalları, baldırları görünerek ya da bozgun askere moral vermek için veya kaçarak Uhud dağına çıkmak için süratle koşuyorlardı. Müslümanların bu galibiyet üzerine Abdullah b Cübeyr’in kumandasındaki piyade okçular birbirlerine:

«Arkadaşlar! Ganimet, ganimet! Cephedeki arkadaşlarımız düşmanı yendi. Daha ne bekliyorsunuz? Gidelim biz de ganimete konalım» dediler. Abdullah b Cübeyr (r.a) bunlara karşı:

«Arkadaşlar! Rasulullah (s.a.s)’in size verdiği emri unuttunuz.mu?» dediyse de yanındakiler:

«VAllahi arkadaşların yanına mutlaka gideceğiz, ganimetten bize düşeni elbette alacağız» diye ısrar ettiler ve emredildiklerini bırakarak ordunun içine daldılar. Onlar varır varmaz yüzleri geldikleri tarafa çevrildi. Ve ordunun bütün kuvvetleri yenilmiş olarak Medıne’ye yönelerek geri dönmeye başladı. Bu kötü vaziyet anında idi ki Rasulullah (s.a.s) askerin geri kalanlarını:

«Ey Allah’ın kulları! Bana geliniz. Ey Allah’ın kulları! Bana geliniz. Ben Allah’ın Rasulüyüm. Her kim geri döner de düşmana hücum ederse, ona cennet vardır»

diye çağırıyordu. O sırada Rasulullah’ın yanında on iki kişiden başka kimse kalmamıştı.

Uhud harbinde müşrikler, bizden yetmiş kişi şehid ettiler. Halbuki Bedir harbinde Rasulullah (s.a.s) ile ashabı müşriklerden yüz kırk kişiyi elde ederek bunun yetmişini öldürüp yetmişini esir etmişlerdi. Harb kesildiği sırada müşriklerin reisi Ebu Süfyan müslümanlara karşı üç defa:

«İçinizde Muhammed var mı?» diye seslendi. Fakat Rasulullah (s.a.s) ashabını ona cevab vermekten menetti. Sonra Ebu Süfyan üç defa:

«İçinizde İbn-i Ebu Kuhafe (Ebu Bekir) var mıdır?»diye sordü. Sonra da üç defa:

«İçinizde İbn-ul Hattab var mıdır?» diye seslendi. Bütün bunlardan sonra da Mekke müşriklerine dönerek:

«Anladınızya, bunların hepsi öldürülmüştür» dedi. Bunun üzerine Ömer (r.a) kendisini tutamayarak:

«Ey Allah’ın düşmanı! Yalan söyledın. İyi bil ki senin saymış olduğun o zatların hepsi hayattadırlar. Yarın (Mekke fethedildiğinde) sana zarar verecek kuvvetimiz mevcut tur» diye haykırdı. Ebu Süfyan, Omer (r.a)’ye karşı:

«Bugün Bedir günün karşılığıdır. Harb talihi, kuyunun iki kovasi gibidir. Biri iner biri çıkar. Kah siz galib gelirsiniz, kah biz. Şimdi söz ölüleriniz arasında işkence ile öldürülmüş kimseler bulacaksınız. Bunu ben emretmedim. Buna rağmen bana fena da görünmedi» dedi. Sonra da:

«Yüce ol Hübel, yüce ol Hübel» diye şiir söylemeye başladı. Bunun üzerine Rasulullah (s.a.s) ashaba:

«Ebu Süfyan’a cevab vermeyecek misiniz?» buyurdu. Sahabeler:

«Ya RasulAllah! Ne diyelim?» diye sordular. Rasulullah (s.a.s):

«Allah-u Ekber! Allah-u Ekber! Diye cevap veriniz!» buyurdu. Ashab da bu

şekilde cevap verdiler.Bu defa Ebu Süfyan:

«Bizim Uzzamız var, sizin Uzzanız yok» demişti. Rasulullah (s.a.s) ashaba:

«Ebu Süfyan’a cevab vermeyecek misiniz?» dedi. Ashab:

«Ya RasulAllah! Ne diye cevab verelim?» diye sordular. Rasulullah (s.a.s):

«AlIah bizim dostumuzdur, halbuki sizin dostunuz yoktur, deyiniz» buyurdu. Ve bu şekilde cevab verildi.»

(Buhari-Müslim)
HADİSTEN NE İSTİFADE EDERİZ

1 - Müslümanlar, her hususta Rasulullah (s.a.s)’in emir ve önerilerini dinlemedikleri müddetçe, daima yenilgiye ve başarısızlığa mahkumdurlar.

2 - Savaş esnasında, müslüman olan komutanın emirlerini dinlemeyen kimse, bu itaatsizliğinin doğal bir neticesi olarak hem kendisinin hem de diğer müslümanların tehlikeye düşmesine ve hatta ordunun yenilgiye uğramasına sebeb olabilir.

3 - Gerçek mücahid, ancak ve ancak, Allah kelamının yücelmesi ve O’nun şeriatinin hakim olması yolunda, sırf Allah rızasını gözeterek savaşan kimsedir. Allah rızasının yanında dünyevi bazı çıkarlar gözetilerek yapılan cihadın sonu ancak başarısızlık ve yenilgidir.

4 - Allah (c.c) kafirlerle savaş esnasında ellerinden geldiğince gerekli tedbir ve hazırlıkları yapmamaları halinde, müslümanları denemek için başarısızlığa uğratabilir. Çünkü Allah, böyle durumlarda bazı tedbir ve hazırlıkların yapılmasını istemekte ve bunları zafere ulaşmada vesile olabileceklerini beyan etmektedir.

5 - Rasulullah (s.a.s)’in bazı şahısların hayatta olup olmadığını sorduğunda Ebu Süfyan’a cevab verilmesini menetmesi gerçekten önemli ve ibret vericidir. Rasulullah (s.a.s) bununla kafirlerin müslümanlara çok kayıp verdirdiklerini sanmalarını ve daha sonra bunun böyle olmadığını öğrenerek üzülmelerini amaçlamıştır. Şu da apaçık anlaşılmaktadır ki, kafirler şayet Ebu Süfyan’ın kendi ilahlarını yüceltmesi gibi İslam’a, Allah’a ve Rasulüne küfredip, alay etmeye başladıklarında, müslümanlar ne kadar zayıf durumda olurlarsa olsunlar, susup bekleyemezler ve onların saldırmalarına cevap vermeleri farz olur.