NASıl BİR AİLE-FESİH YASAK

[umeyr21]

“Ey iman edenler! Kendinizi ve ailenizi yakiti insanlar ve taslar olan bir atesten koruyun.”(Tahrim: 6)
Kur'an’in bu emrinde ailenin sorumluluguna ve yüklendigi misyona isaret vardir. Toplumun en küçük yapi birimi ailedir. Anne-baba ve çocuklardan mütesekkil topluluga aile diyoruz. Bu çok klasik ve demode bir tanimlama… Aslinda insanlik ailesi küre-i arz üzerinde kavimler, topluluklar ve milletler halinde yasiyor. Milletleri millet yapan asli unsurlar ve degerler vardir. Mefkûresi mefluc olmus milletler kimildamaz hale gelir. Bir cografya üzerinde yasayanlar aralarinda dil, din ve ülkü birligi olan insan topluluklarina millet diyorsak da bu tarif hayalimdeki Islam milletini, Ibrahim milletini yansitmiyor.
Bir milletin kisilik unsurlarini olusturan en asli öge hiç süphesiz Islamiyet’tir. Aile ve akvamlar etnik ve irki hastaliklardan soyutlanip Islam’in semsiyesi altina girerek Kur'an gölgesinde istirahata çekilmeli. Yahut Kur'ani gözlügümüzü takip esyaya, dünyaya, hadiselere ve insana bakmaliyiz. Özledigimiz ailevi huzuru Kur'ani perspektiften bakinca yakalariz.
Gel gör ki Islamiyet, asli vataninda garip ve parya muamelesi görse, sehit kanlariyla yogrulmus diyarda nesv u nema bulmasina imkân taninmazsa, milli ve manevi degerlerimizin köküne kibrit suyu dökülse o diyar viran olur dostlar viran!
Insan en serefli ve kâmil varliktir. Onun var olmasiyla esya kiymete binmis. Esya ve madde insanin hizmetine verilmis, maddeci bir ruhla ve pragmatist bir yaklasimla dünyaya dört elle sarilan aileler, çocuklarina ne verebilir. Hayvanlar da bir ailedir, millettirler. Mera’da bir araya geldiklerini ve ortak menfaatlerinin ot ve yeme üzerine oldugu malumumuz. Filozof Epiktetot: “Domuzlar ve öküzler dile gelse bütün konusmalar ot ve yeme üzerine olurdu” der. Mübarek Yunus:
“Bu âdem dedikleri
El, ayakla bas degil,
Âdem manaya derler
Suret ile kas degil…” demis.
Konudan uzaklasmadan Müslüman aileler olarak çocuklarimizin manevi egitimini önemsemeliyiz. Aldigimiz gidalar besin olarak dokularimiza ulasiyor, hücrelerimizi besliyor. Haliyle ruhumuzun gidasi ilimdir. Kalpler ancak Allah (cc)’in zikriyle mutmain olur. Ailelerin çocuklarini yetistirmek için ilmi müktesebat ve birikimleri önem arz ediyor. Toplumun temeli ailedir, demistik ve gelecegimizin teminati çocuklarimizi yetistirme hususunda vurdumduymaz ve bigâne davranamayiz. “Saldim bayira, Mevlam kayira” demekle sorumluluklarimiz bitmiyor. Bu sakat anlayisla daha çok yolda kalmaya ve sürünmeye mahkûmuz. Nice yillar cigerparelerimiz dört duvar arasinda güz gülleri misali solmaya devam eder. Allah (cc) Rab’dir. Koruyan, gözeten ve rizik verendir ve hayat O’nun elindedir. Her çocuk Islam fitrati üzerine dogar; ama çocugun edindigi, kazanimlarin çocuk üzerinde etkisi vardir. Kimin etkisi var? Elbet ki ailenin etkisidir vurguladigim.
Saglikli bir aile ortaminda; ebeveynler aktif rol almalidir. Çocuklarimizin egitimine erken yaslarda baslanmalidir. Toplumun kanayan yarasini onarmanin yolu çocuklarimizi önemseme ve onlara deger vermekten geçer. Ayrica aile içi iletisimin saglikli yapilmasi ve mesajin çocuklarda yerini bulmasi için kaynagin güvenirligi önemlidir. Belli bir yas grubuna kadar okuduklari ve gördükleri karakterle özdesim yapar. Olayin kahramani olmaya çalisir. Haliyle çocuk ilk egitimini aile de aldigindan ilk kahramani da ailesi olacaktir. Egitim bilimcileri ögrendigimiz bilgilerin; yüzde seksen üçünü görerek, yüzde on birini isiterek, yüzde üç buçugunu koklayarak, yüzde bir buçugunu dokunarak ve yüzde birini tadarak edindigimizi tespit etmislerdir. Allah (cc) askina biz çocuklarimiza hangi güzellikleri gösterdik ve bizden isittikleri hakikatler nelerdir ki istenen yönde bir davranis degisimi olsun. Islam’in terbiyesi ile terbiyelenmeyen ve Kur'an ahlakiyla ahlaklanmayan, sibgatullahla (Allah’in boyasi) boyanmayan neslimizin akibeti hüsrandir. Heva-i nefsin pesinden çer-çöp misali sürüklenen gider. Silkinip özümüze dönmezsek öyle bir dizimizi döveriz ki gün olur yürüyecek mecalimiz kalmaz. Anadolu’dan çikmis Yunus gibi;
“Göçtü kervanimiz, kaldik dag basinda” deriz.
Kur'an-i Kerim Nisa suresi 19. Ayette rabbimiz; “Erkekler kadinlar üzerinde hâkimdir (aile reisidir.)…” buyuruyor.
Bununla birlikte hiçbir anne, bir babanin ve hiçbir baba, annenin yükünü tasiyabilecek güçte degildir. Her anne ve baba kendi rollerinin sinirlari içinde çocugun benlik algisini ve öz güvenini olusturmasina yardim eder, destek verir.
Mesela sorumluluklardan biri babanin maddi olarak evine ve çocuguna bakmasidir. Ev islerini yapmasi, çocugunun fiziki ihtiyaçlarini karsilamasi da annenin sorumluluklarindandir. Çocuguna sevgi ve sefkat göstermek, onunla oynamak, onun günlük ihtiyaçlarini karsilama gibi sorumluluklari ertelenmemelidir.
Müslüman bir millet olarak suç unsurunun asgari düzeye inmesini ve nesli cedidin nesli atiye numune teskil etmesini istiyorsak çocuklarimizla saglikli bir iletisim kurmaliyiz. Biyolojik gelisimden ziyade ruhsal gelisimleriyle ilgilenmeli, onlari sevdigimizi belli etmeli ve bagrimiza basmaliyiz. Demek çocuklar gidasizlik kadar sevgisizlikten de ölüyorlar.
Psikolojik Danismanlarin tespitlerine katilmamak mümkün mü? Özellikle bir babanin rolünü iyi oynamasi lazimdir. Çocuk evde ebeveyninden, okulda ögretmenlerinden siddet görse özgüvenini kaybeder, islah olmayacagi gibi tehlikeli bir canavari geçer. Özellikle anne-baba ve egitimcilere büyük sorumluluklar düsmektedir. Bunun için Müslüman bir baba yalnizca korkulan, hep kural koyan, eve geldiginde yaptiklarindan dolayi çocuklarini hesaba çeken, azarlayan olmamalidir. Baba, esinin ve çocuklarinin sikintilarini paylasacak, sorularina rahatça cevap verecek, onlara destegini–yardimini esirgemeyen, kurallarinda tutarli olan, ilgi ve sevgisini esirgemeyen olmalidir. Ebeveynlerin söyledikleriyle davranislari arasinda tutarlilik olmasina dikkat edilmelidir. Güvenirligimizi kaybetmek istemiyorsak sözümüzde durmaliyiz. Eminligimize halel getirtmemeliyiz her zaman.
Elhasil, Kur'ani nidayla makalemi sonlandirayim “Ve sevinçli olarak ailesine dönecektir.” (Insikak: 9)
Selam ve dua ile