Pabucu Başına Belâ Olan Adam

[vuslat]

Pabucu Başına Belâ Olan Adam

Ebu`l-Kasım Tanbûrî adındaki bir cimrinin hazin macerasını ibretlik bir tablo olarak sunuyoruz:
 

Vaktiyle Bağdat’ta aşırı bir cimri yaşarmış. O kadar cimridir ki ismi dillere destan olmuş. Hele bir ayakkabısı vardı ki o ayakkabıyı tanımayan Bağdatlı kalmamış. Bu ayakkabı o kadar çok yırtılmış ve yıpranmıştı ki ayakkabılıktan çıkmıştı. Halk ağır ve çirkin bir şeyi anlatmak için "Ebu`l-Kasım Tanbûrî`nin pabuçlarından daha beter!" derdi. Ebu’l Kasım o ayakkabıyla idare etmeye çalışırmış.

Kasım, Halep’ten gelme gülsuyu aldı. Evine götürüp küçük şişelere doldurdu ve raflara saf saf dizdi. Daha sonra yıkanmak için hamama gitti. Onun bir arkadaşı hamama gidince ayakkabısını gördü. “!Ah Kasım! Şu ayakkabıları değiştirmenin zamanı gelmedi mi? dedi. Kasım oralı olmadı, kendi içinden niye israf edeyim, ayakkabılarıma ne olmuş diye düşündü. Bu sırada kadı hamama girdi. Kasım yıkandıktan sonra dışarı çıktı. Baktı ki ayakkabıları yok, oracıkta yepyeni bir ayakkabı var. “Herhalde arkadaşım bana yeni bir ayakkabı almıştır, baksana ayakkabım ortalıkta görünmüyor, çöpe atmıştır, iyi iyi para cebimden çıkmadı ya” diye düşünerek yeni ayakkabıyı giyip hamamdan ayrıldı. Biraz sonra kadı dışarı çıktı,ayakkabısını bulamadı. Ayakkabısının izini kısa bir sürede buldu. Kasım götürmüştü. Onu yakalayıp getirdiler ve hırsızlık cezasıyla hapse attılar. Bir süre hapis yatıp çıktıktan sonra ayakkabısını aldığı gibi öfkeyle nehre attı. Birkaç gün sonra balıkçıların ağına takılan ayakkabı tanıdık geldi. Bu Kasım’ın ayakkabısıydı. Herhalde kazayla nehre düşmüştür diyerek ayakkabıyı alıp evine götürdüler. Kapı kapalı olduğu için pencereden içeri attılar. Balıkçılar ne felakete yol açtıklarını bilmeden uzaklaştılar. Ayakkabı gül suyu şişelerinin bulunduğu rafın üzerine düşmüş, raf devrilmiş ve bütün şişeler kırılmıştı. Bunu gören Kasım, feryad-u figana başladı. Saçını başını yoldu. Şu uğursuz ayakkabıdan nedir çektiğim, bunlar yüzünden başıma gelmeyen kalmadı dedi ve gece yarısı evin bir köşesini kazıp oraya gömdü. Tabi bu sırada komşusu yer altından kendi evine bir delik açıyor sanarak ondan şikayetçi oldu.

Görevliler olay yerinde inceleme yapınca komşuyu haklı bulup Kasım’ı apar topar götürüp hapse attılar. Kasım hayli tazminat ödeyerek ancak hapisten kurtulabildi. O hiddetle eve dönen Kasım, bu uğursuz ayakkabılarını kervansarayın lağımına attı. Birkaç saat sonra lağım tıkandı. Tıkanıklığa sebep olan Kasım’ın ayakkabısıydı. Zaten herkes onun bu ayakkabılarını tanırdı. Alıp götürüp ona verdiler, temizlik parasını da ondan kestiler.

Ayakkabılarıyla başı belaya giren Kasım, onları iyice yıkayıp duvara astı. Ayakkabılar tam kuruyacakken aç bir köpek onları leş sanıp birini kapıp duvara sıçradı. Kaçayım derken ağzındaki ayakkabıyı düşürüverdi. Olacak ya ayakkabı bahçesinde dinlenen hamile bir kadının üzerine düşmesin mi? Kadın gökten üzerine düşen acayip şeyi görünce bebeğini düşürdü. Sonra anlaşıldı ki bu acayip şey Kasım’ın ayakkabısıdır. Hemen onu yakaladılar, öncekilerden daha ağır bir cezaya çarptılar. Çok yüklü bir tazminat ödeyerek aylar sonra hapisten çıkabildi. Artık canına tak etmişti ayakkabıları. Aldı eline ve kadı efendinin huzuruna vardı. Başından geçenleri birer birer anlattıktan sonra: Kadı efendi hazretleri, dedi, senden rica ederim ki beni bu büyük belâdan kurtar. İşte şu anda bütün burada duranlar şahit olsun ki; şu andan itibaren bu pabuçlarla aramda en küçük bir alâka bile kalmamıştır. Lütfen, siz de bir yazı yazınız ki, artık ben onlardan ve onlar benden uzak olsunlar. Kadı şöyle bir hüküm verir; Bugünden böyle de her ne şekilde suç işlerlerse bunların suali artık Kasım’dan değil kendilerinden sorula.

Kadı güldü. Ebu`l-Kasım`a acıdı. Kendisine birçok ihsanda bulundu.

İşte Ebu`l-Kasım Tanbûrî, sırf cimriliği yüzünden bu kadar eziyet çekti, bu derece ezaya cefâya maruz kaldı. Artık bu huyunu terk ederek iyi ve cömert bir insan olmaya karar verdi.

[têkoşîn]

Cimrilik malıda hayatıda zehir eder. Allah razı olsun.