Samimi Olalım, Allah Muhakkak Verir

[arzu..]

 Samimi Olalım, Allah Muhakkak Verir ......
Ebu Hureyre (ra) anlatıyor: “Bir gün, Ensardan biri eve geldiğinde, yiyecek bir şey olmadığını gördü. Ev halkı iyice acıkmıştı. Yiyecek bir şeyler bulurum ümidi ile dışarı çıktı. O, rızkını temin için vadiye doğru giderken, hanımı büyük bir içtenlikle:

— Allah’ım! Bize hamur karıp ekmek pişirecek rızık ver! Diye dua etti. Bir süre sonra kendi kendine:

— Komşular muhtaç olduğumuzu, yiyeceğimiz olmadığını bilmesinler. Kalkıp tandırı yakayım, onun dumanından ve değirmenin sesinden ekmek pişirdiğimi sansınlar, dedi. Kalktı tandırı yaktı, sonra değirmeni çevirmeye başladı.

Bir süre yiyecek arayan eşi, tüm gayretine rağmen hiç bir şey bulamamıştı. Gezmekten yorgun düşünce geri döndü. Eve yaklaştığında el değirmeninin sesini duydu. Hanım eşinin geldiğini görünce:

— Ben ne yaptım! Şimdi eşim ekmek pişirdiğimi sanıp ümitlenecek. Şimdi kapıyı nasıl açacağım? Diye üzülüp kaygılandı. Olan olmuş, yapacak bir şey yoktu. Kalkıp kapıyı açtı. Kapı açılır açılmaz eşi:

— Ne pişiriyorsun? Diye sordu. Hanımı sıkılsa da gerçeği anlattı. Ama bilmediği bir şey vardı. Kocasını yolcu ettikten sonra, samimiyetle yaptığı dua kabul olmuş, o an evlerinde bilmedikleri bir şey yaşanıyordu.

Konuşurlarken el değirmenin dönmeye devam ettiğini duydular. Hayretle içeri koştular. Gördükleri şey onları şaşkına çevirdi. Değirmen un öğütüyordu. Hayretler içinde evde ne kadar kap varsa hepsini unla doldurdular. Tandırın başına koştular. Orada ekmek doluydu. Rabbine hamd eden ev halkı, kapları dolduktan sonra el değirmenini kaldırıp, etrafı süpürüp temizlediler.

Sahabe karnını doyurur doyurmaz, doğruca Allah Resulü’nün (sav) yanına gitti. Durumu olduğu gibi anlattı. Allah Resulü (sav):

— Değirmeni ne yaptınız? Diye sordu. Sahabe:
— Kaldırıp yerine koyduk, dedi. Allah Resulü (sav):
— Kaldırmasaydınız, kıyamete kadar dönmeye devam ederdi, buyurdu. (2)

İnsan çevresi ile yoğun ilişkileri olan bir varlıktır. Bu ilişkiler kendi ya da karşı tarafın tavırları yüzünden sık sık kırılma ve kopma noktasına gelir. Çözüm yolunda bütün çareler tükenir, acz içinde kıvranırken, kendisini bu durumdan kurtaracak bir merci arar. Aslında o merciin Allah olduğunu çok iyi bilmektedir. Ancak gafleti bir kere onu Allah’tan uzaklaştırmış, her şeyi çözebilirim noktasına götürmüştür. Uzun süre çözüm bulmaya çalıştığı halde bir türlü başaramaz.

Geldiği noktada yanıldığını görünce, hakikati anlar. Boynunun büker, ellerini semaya kaldırır, büyük bir samimiyetle tövbe ederek yalvarmaya başlar. Tıpkı Yunus (aleyhisselam) gibi…