Seleften Ateş Gördüklerinde Kendilerini Kaybedenler

[hamza01]

Selefi salihinden bazı alimler ateşten söz edildiğinde halleri değişir ve tedirgin olurlardı. Allah Teâlâ Cehennem hakkında şöyle buyurdu:

"Biz onu hem bir öğüt ve hatırlatma kıldık."

Mücahid ve bazı müfessirler bu ayeti şöyle tefsir ettiler:

"Dünya ateşi ahiret ateşini hatırlatır."



Ebu Hayyan Et-Temimî şöyle dedi:

"Otuz yıl ya da daha fazla bir zaman önce işittim ki, Abdullah b. Mes'ud demirci körüğünde çalışanlara uğradığında yere yığılırdı." (İmam Ahmed)



İbn Ebi Dünya, Said b. Ahzemî'den şöyle rivayet etti:

"İbn Mes'ud ile birlikte yürüdüğümüzde demircilere uğrardı, onların ateşten bir demir parçası çıkardıklarını gördüğünde orada durur, onlara bakıp ağlardı."



Atâ El-Horasanî şöyle dedi:

"Veysel Karanî -Üveys-ül Karnî- demircilerin bulunduğu yere gelir onların körüğü nasıl çalıştırdıklarına bakardı. Ateşin sesini duydukça çığlık atıp yere düşerdi".



İbn Ebi Zübab'ın rivayetine göre:

"Talha ve Zeyd demircilerin körüğüne uğrar durup ona bakıp ağlarlardı."



A'meş şöyle dedi:

"Rebi b. Heysemî'yi görenler bana şöyle naklettiler:

" Demircilere uğrar körüğe ve içindekine bakar ve yere yığılırdı."



Matar El-Verâk:

"Hammeme ve Herem b. Hayyan sabahladıklarında demircilerin körüklerine uğrarlardı, demirin nasıl kızardığına bakıp ağlarlardı ve ateşten azad edilmeyi yüce mevladan niyaz ederlerdi."



Hammad b. Seleme Sabit'ten rivayet ettiğine göre:

"Beşir b. Ka'b ve Basra kurraları, demircilere gelip ateşin çıkardığı sese bakıp ateşten Allah Teâlâ'ya sığınırlardı."



El-Ala b. Muhammed şöyle dedi:

"Atâ es-Süllemî'nin yanına girdim onu yerde baygın yatarken gördüm."

Eşine dedim ki: "Bu ne haldir böyle?" dedi ki: "Komşularımızdan biri fırını yakıp iyice kızdırdı. O'da bunu gördüğünde bayılıp yere yığıldı."



Muaviye El-Kenedî de şöyle dedi:

"Ata Es-Sülemi yanında alevli bir ateş olan bir çocuğa rastladı ateş rüzgara kapıldı, bunu gördüğünde bayılıp yere düştü."



Hasan RadıyAllahu Anhu ise şöyle dedi:

"Ömer RadıyAllahu Anhu ateş yakıldığı zaman elini ateşe tutardı sonra şöyle derdi:

"Ey Hattab'ın oğlu sen buna sabredebilir misin?"



Ahnef b. Kays gece kandilin yanına gelir ve parmağını üzerine tutar sonra kendi kendine şöyle söylenirdi:

"Hisset!, hisset!" daha sonra şöyle diyordu:

"Bu gün şunu şunu yapmaya seni sevk eden ne idi? Şu gün seni şunu yapmaya iten sebep ne idi?"



El-Buhterî b.Harise abid bir kişinin yanına girdi. Elinde alevli bir ateş vardı nefsini cezalandırıp kınıyordu. Bu hali ölene kadar devam etti.

Salih kimseler Cehennem ve Cehennem azabını anlatırken sanki dünyada görmüş gibi anlatırlar ya da deniz ve deniz dalgaları ve kızarmış kafaları, çocukların soğuk ve sıcakta, aç ve susuzlukta ağlamalarını görmüş de öylece anlatıyor gibi anlatıyorlar. Bunlara benzer halleri yeri geldikçe nakledeceğiz inşAllah.

Daha önce zikretmiştik. Onlardan bazıları hamama girdikleri zaman Cehennemi hatırlıyorlardı.



Leys, Talha'dan rivayet ettiğine göre şöyle dedi:

"Bir adam çıka geldi elbiselerini çıkardı ve -sıcak- kumda ağlamaya başlayıp nefsine:

"Cehennem ateşini tad!, tad!."

"Cehennem ateşi daha çok sıcaktır" (Tevbe: 81)

Gece leş gündüzde tenbellikten başka bir şey değilsin, diye çıkışıyordu. O bu halde iken Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem'i ağacın gölgesinde gördü ve O'na doğru gelip:

"Nefsim bana galip geldi," dedi.

Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem ona şöyle dedi:

"Yaptığında seninde bir sorumluluğun -suçun- yok mu? Muhakkak ki Allah Teâlâ sana göklerin kapılarını açtı ve meleklerin yanında seninle övünüp iftihar etti." (İbn Ebi Dünya rivayet etti mürseldir. Tabaranî de rivayet etmiştir. İsnadında durumları bilinmeyenlerde vardır. Allah Teâla en doğrusunu bilir.)