ŞEM İLE PERVÂNE (ŞEYH ABDULLAH-I ŞEBİSTERî-İ NİYÂZî)

[mariye]

“Ne ele sâgar alır çeşmi ne meyhâne bilür
Sorsan ammâ yine âlem ânı mestâne bilür

Gamzesile o perinin nice söyleşmek olur
Dîl-i dem-beste ne efsûn-u ne efsâne bilür

Nâz ider çeşmi ne uşşâka ne ağyâre bakar
Öldürür gamzesi ne yâr-ü ne bîgâne bilür

Yakdı yandurdu mahabbet beni bir âteş ile
Ki tef-ü tâbımı ne şem-ü ne pervâne bilür

Komasa genc-i gamı gayrı mahalde n’ola ışk?
Dîl-i cevrî gibi bir hâne-i vîrâne bilür”

Esirgeyen, bağışlayan Allah’ın adıyla
Ey lacivert gökyüzünü yükseltip, varlık çerağını yakan, göklerin otağını meş’ale ile aydınlatıp, şu toprak saraya nûr veren Allah’ım!
Ay ile güneş senin ulu arşının mumu, altın işlemeli leğeni.
Rahmetinle her gece şu otağda ayın parlak çerağını yakarsın. Her gece gökyüzünde şu feleğe yıldız çerağlarıyla gecenin incisini saçarsın.
Senin gücün can nûruyla beden sarayında gönül mumunu yaktı.
Şu otağda gecenin karanlığına yıldızlardan mum, aydan meş’ale verdin.
Din yolunda yürüyenlerin cânı uyanıktır. Pervâne gibi dergâhının etrafında döner dururlar.
Sahrada ceylan meclisleri için, lâleden yapılmış meclis süsleyen mumlar verirsin.
Söğüde dil verdiğin için bin dil ile sana hamdetmekte.
Bülbül sana şükretmek için güzel sesli, zambak sana hamdetmek için dil bilir oldu.
Ey ayıptan, kusurdan münezzeh olan Allah’ım! Dün ile bugün birdir katında. Ne varlığının başı var, ne bekânın sonu.
Pervâneye benzeyen şu dünya yoktu; senin sâyende var oldu.
Bütün üstünlüğüne rağmen akıl senin zâtının künhüne varamadı, şaşkınlık içinde kaldı.
Senin kemâlinin sıfatlarından ancak şu kadarını anlayabildi: Makamda ve ululukta cihandan da üstünsün sen. Hatta senin dışında bir başka âlem yok. Ancak, bunu açıklayacak gücümüz yok.
Gönlümün aydınlanabilmesi için bu sözü anlamak isterim. Belki kendimden tamamen sıyrılır da o engin nûr içinde yok olur giderim.

[/color][/b](çevirisi)