Tek Yol İslam

[hamza01]

Tek Yol İslam


Muhakkak ki bu, benim dosdoğru yolumdur, ona uyun! O’nun yolundan sizi ayıracak (başka) yollara uymayın! Belki sakınırsınız diye (Allah) işte bunları size tavsiye etti. [En'am Suresi Ayet:153]


Allah (c.c), insanlara bildirmiş olduğu tavsiyelerin onuncusunu bu ayette bildirmektedir.

“Muhakkak ki bu, benim dosdoğru yolumdur, ona uyun!”

Allah (c.c), bu ayette şöyle buyuruyor:

“Ey insanlar! Allah’ın size tavsiye ettiği her şey, şüphesiz, kesin doğrudur ve dosdoğru yolun hükümleridir. Allah’ın bildirdiği hükümlerle sınırlarını tayin ettiği yol dışında başka doğru yol yoktur. Ancak sapık yollar vardır. Sizler sadece, Allah’ın bildirdiği hükümlere uyarak doğru yola tabi olun. Kim belirlerse belirlesin, ne olursa olsun sakın başka bir yola sapmayın ”

Dosdoğru Olan Yol:

Allah (c.c)’ın bildirdiği bir tek doğru yol vardır. Ondan başka doğru yol yoktur. Allah’ın dosdoğru yolu ise; rasulü vasıtasıyla bildirdiği İslam’dır, İslam şeriatidir. Her müslüman, yalnız İslam dininin hükümlerine uymak ve onun dışındaki yolları reddetmek zorundadır. Aksi halde müslümanlık iddiası, yalan bir iddiadan öteye geçmez. Dolayısıyla, hak yola tabi olabilmek için her tür sapık yolu mutlaka reddetmek ve terketmek gerekir. Çünkü Allah’ın şeriati dışındaki tüm yollar batıl olan yollardır. İşte bu sebeble Allah (c.c), hak yolu zikrederken bir tek yol olarak, batıl yolu zikrederken de bir çok yollar olarak ifade etmiştir.

Bir kimsenin doğru yol üzere olup olmadığını anlamak için Muhammed (a.s)’in getirmiş olduğu şeriate tabi olup olmadığına bakılır.

Bu sebeble Allah (c.c)’ın şeriati dışındaki kanunlarla hükmetmelerine rağmen, bu kanunlarla hükmedenleri adaletli olarak vasfeden, o kanunlarla insanları muhakeme edenlerin mahkemeleri için “adalet mahkemesi” diyen kimseler, her ne kadar İslama bağlı olduklarını iddia etseler de, aslında Muhammed (a.s)’in Allah (c.c) katından getirmiş olduğu şeriate tabi olmuş değillerdir. Ağızlarında geveledikleri “adalet” kavramı ise apaçık aldatmaca ve saptırmacadan başka bir şey değildir.

Çünkü ortada bir tek adalet vardır. O ise; Allah (c.c)’ın şeriatidir. Adaleti arayan, aradığını ancak bu şeriatte bulabilir. Adalet mahkemesi, ancak bu şeriate göre hükmeden mahkemelerdir. Bu şeriatin bildirdiği hükümler ve bu hükümlerle yapılan muhakemeler dışındaki her hüküm ve her mahkeme adaletsizdir, zulümdür, sapıktır, batıldır, tagutun mahkemesidir ve şeytanın yoludur.

Abdullah b. Mes’ud (r.a) şöyle rivayet etmiştir:

“Rasulullah (s.a.s), yere dümdüz bir çizgi çizdi ve sonra şöyle dedi:

“İşte bu, Allah (c.c)’ın dosdoğru olan yoludur.”

Sonra o çizginin sağından ve solundan çizgiler çizdi ve şöyle dedi:

“İşte bunlar, sapık olan yollardır. Her yolda bir şeytan vardır. Bu yolda yürümeleri için insanları çağırmaktadır.” Sonra da En’am: 153 ayetini okudu.” (Ahmed, Nesei, İbni Hayyan, Hakim)

En-Nevvas b. Sema (r.a)’den Rasulullah (s.a.s)’ın şöyle dediği rivayet edilmiştir:

“Allah (c.c) örnek olarak doğru bir yol kıldı. Bu doğru yolun kenarlarında surlar vardır. Bu surların içinde açık kapılar bulunur. Her kapıda ise bir örtü vardır ve bu yolun kapısında bir çağırıcı:

“Ey insanlar! Haydi hepiniz bu doğru yola girin! Başka yollara girmeyin” diye seslenir.

Bu doğru yolun üzerinde de bir çağırıcı vardır. İnsanlardan herhangi birisi, doğru yolun kenarında bulunan surların içindeki kapıların örtülerini açmak isterse, o çağırıcı ona:

“Sakın açma, sakın yapma! Eğer bunu açarsan onun içine girersin” diye seslenir.

Doğru yol, İslam’dır. Kenarındaki surlar ise Allah (c.c)’ın hadleridir (sınırlarıdır). Açık olan kapılar ise Allah (c.c)’ın haram kıldığı şeylerdir. Surun başındaki insanları bu doğru yola çağıran ise Allah (c.c)’ın kitabıdır. Surun üzerinde duran ve kapıların örtülerini açmamalarını insanlara söyleyen ise her müslümanın kalbindeki Allah (c.c)’ın yarattığı öğüt vericidir.” (Ahmed, Tirmizi, Nesei)

“O’nun yolundan sizi ayıracak (başka) yollara uymayın.”

Allah (c.c) ayetin bu kısmında şöyle buyuruyor:

“Ey insanlar! Allah’ın sizlere bildirmiş olduğu dosdoğru yolundan başka yollara sakın tabi olmayın. O’nun şeriati dışındaki şeriatlere ve fikirlere bağlanmayın. Rasulünün sizlere haber verdiği doğrulardan başka size bildirilenlere tabi olmayın. Yoksa Allah’ın dosdoğru yolundan sapanlardan olursunuz.”

Allah (c.c) bu konuyla ilgili olarak bir başka ayette şöyle buyurmaktadır:

“Kendisi için hidayet (doğru yol) belli olduktan sonra her kim Rasule karşı gelir ve mü’minlerin yolundan başkasına uyarsa, onu döndüğü tarafa çeviririz ve onu cehenneme sokarız. Ne kötü bir dönüş yeridir o!” (Nisa: 115)

“Belki sakınırsınız diye, (Allah) işte bunları size tavsiye etti.”

Allah (c.c) bu ayeti, insanları kendisinden sakındırarak sonlandırmıştır. Çünkü Allah (c.c), insanlara doğru yol olan İslam’a tabi olmalarını, İslam dışındaki yollardan ise uzak durmalarını emretmiş ve onlara ebedi mutluluğun ancak bu şekilde elde edileceğini bildirmiştir.

Ebedi mutluluğu ve kurtuluşu isteyenler, mutlaka Allah (c.c)’ın emirlerine uymak, o emirlere karşı gelmekten ya da bu emirler dışındaki sapık yollara uymaktan sakınmak zorundadırlar.

Allah (c.c) önceki En’am: 151 ayetinde beş tavsiyeyi yaptıktan sonra ayeti:

“Belki akledersiniz diye (Allah) işte bunları size tavsiye etti.” sözleriyle bitirmiştir. En’am: 152 ayetinde ise dört tavsiyeyi yaptıktan sonra ayeti:

“Belki öğüt alırsınız diye (Allah) işte bunları size tavsiye etti” sözleriyle bitirdi. Bu ayeti ise;

“Belki sakınırsınız diye (Allah) işte bunları size tavsiye etti.” sözleriyle bitirdi.

Bunun sebebi şudur:

Allah (c.c) ilk ayette, beş amelden insanları nehyetmişti. Bunlar: şirk işlemek, anne-babaya karşı gelmek, çocukları öldürmek, kötülüklerin açığını ve gizlisini işlemek, bir nefsi haksız yere öldürmek. gibi amellerdir, Bu amellerin kötü olduğunu, aklı başında olan herkesin bildiğini ve aklını kullanan kişilerin bu tür amelleri işlemeyeceklerini belirtmek için “akledersiniz” sözünü kullanmıştır.

İkinci ayette Allah (c.c) dört şeyi yapmayı emretmiştir. Bunlar: yetim malını korumak, ölçü ve tartıda adil olmak, şahitlik etmede ve hüküm vermede adil olmak ve verilen sözleri yerine getirmek. Bu amelleri yapmayı, akıl idrak edemeyebilir veya unutabilir. Hatta müşrikler, bu emirlerin tam tersini yaparak insanlara zulmediyor ve bu yaptıklarıyla iftihar ediyorlardı. İşte bu sebeble Allah (c.c), insanlara bu şekilde zulmetmenin kötü bir şey olduğunu ve bunları unutmamak gerektiğini hatırlatmak için “öğüt alırsınız” sözünü kullanmıştır.

Son ayette ise; Allah (c.c) bir şey emretmektedir. Bu: Allah (c.c)’ın dosdoğru olan yoluna, yani; İslam’a tabi olmak. Ancak Allah (c.c)’ın bütün emirlerine kayıtsız şartsız bir teslimiyet, insanı ebedi kurtuluşa erdirir. Bu sebeble Allah (c.c), insanları ebedi kurtuluşu kaybetmekten sakındırmak için “belki sakınırsınız” sözünü kullanmıştır.

İbni Atiyye şöyle demiştir:

“İlk ayette yasaklanan amelleri, akıllı olan kimseler işlemeyecekleri için ayet; “belki akledersiniz” lafzı ile bitmiştir. İkinci ayette yasaklananlar ise, nefsin hoşuna giden meseleler olduğu için bir kimse akıllı olsa bile bu amelleri unutarak işleyebilir. Bu nedenle ayet; “belki öğüt alırsınız” lafzıyla bitmiştir. Üçüncü ayette ise, dosdoğru yolda yürüyebilmenin, Allah (c.c)’ın bütün emirlerini yerine getirmekle mümkün olduğu belirtilmiştir. Bunları güzel bir şekilde yerine getirebilmek de ancak takva ile olabilecek bir şeydir. Bu sebeble ayet; “belki sakınırsınız” lafzıyla bitmiştir.”

[Kavl-i Leyyin]

«Ey Rabbimiz! Yalnız sana ibadet eder senden başka ibadet edilen varlıkları reddederiz. Ey Rabbimiz! İman ettiğimiz bu hak yoldan bizi saptırma. Bizi bu yolda sabit kıl. Ve  bu  yolda  devamlı  kalmamız için bize  yardım  et.»

Allah razı olsun..