tesbih namazının kılınış şekli

[vuslat]

Tesbih Namazının Kılınışı

Tesbih namazı, ömürde bir kez olsun kılınması tavsiye edilen mendup bir namazdır. Peygamberimiz amcası Abbas'a "Bak amca sana on faydası olan bir şey öğreteyim; bunu yaparsan günahlarının ilki-sonu, eskisi-yenisi, bilmeyerek işlediğin-bilerek işlediğin, küçüğü-büyüğü ve gizli yaptığın-açıktan yaptığın on türlü günahını Allah bağışlar" diyerek bu namazı tavsiye etmiş ve öğretmiş, Abbas bunu her gün yapamayız deyince Peygamberimiz, bu namazın haftada bir, ayda bir, yılda bir veya ömürde bir defa kılınmasının yeterli olacağını belirtmiştir (Ebû Dâvûd, “Tatavvu'”, 14, “Salât”, 303; Tirmizî, “Salât”, 350, “Vitr”, 19).

Günahların afvına vesîle olan tesbih namazı 4 rek'atlı bir namazdır. Bu namazı kılabilmek için aşağıdaki tesbihi ezber bilmek gerekir.




"Sübhânallâhi vel-hamdü lillâhi ve lâ ilâhe illallâhü vallâhü ekber. Ve lâ havle ve lâ kuvvete illâ billâhil-aliyyil-azıym"



Tesbih namazı dört rek‘at olup şöyle kılınır: Allah rızâsı için Tesbih namazı kılmaya niyet edilerek namaza başlanır.
Sübhâneke'den sonra
15 kere Sübhânellâhi ve'l-hamdülillâhi velâ ilâhe illallâhü vallâhü ekber denir.
Sonra
eûzü besmele çekilir, Fâtiha ve sûre okunduktan sonra 10 kere daha tesbih edilir yani 'Sübhânellâhi ve'l-hamdülillâhi velâ ilâhe illallâhü vallâhü ekber' denilir.
Bu tesbih, rükûa varınca 10 kere, rükûdan doğrulunca 10 kere, birinci secdede 10 kere, secdeden kalkınca 10 kere, ikinci secdede 10 kere söylenir.
Böylece her rek‘atta 75 tesbih yapılmış olur.
İkinci rek‘ata kalkılınca yine 15 kere tesbih okunur, ardından geri kalan kısım aynı şekilde tekrarlanır ve böylece 4 rek‘at tamamlanmış ve toplam üç yüz tesbih edilmiş olur. Aslolan herkesin bu namazı tek başına kılmasıdır.

Tesbih namazında sehiv secdesini gerektiren bir şey olursa, sehiv secdesi normal olarak yapılır, o secdelerde bu tesbih yapılmaz.

[şura@]

genelde cemaatle kılınıyor burda

[Âl-i İmran]

   tesbih namazının sıhhat durumu:

 ‘Abdullah b. el-Mübarek bunu Hz. Peygamber sallAllah u aleyhi ve sellem’den rivayet etmemiştir. Yani merfu’ bir hadis değildir. Üstelik İbn ‘Abbas ve Ebu Rafi’nin merfu olarak Hz. Peygamber’den rivayet ettikleri hadiste zikredile n keyfiyete de muhalifti r. Normalde merfu’ olan olmayana, hele hele bir esere tercih edildiğine göre, merfu’ olanla olmayan arasında bir ihtilaf olması halinde merfu’ olanın olmayana, hele hele böyle bir esere muhakkak tercih edilmesi gerekir. Bu konuda ayrıntılı bilgi için bk. Münziri et-Terğib ve’t-Terhib (1/239), Beyhaki es-Sünenü’l-Kübra (3/52), el-Mübarekfuri Tuhfetü’l-Ahvezi (2/490-491), el-‘Azim Abadi ‘Avnu’l-Ma’bud (4/125-126), el-Elbani Sahihu’t-Terğib ve’t-Terhib (1/424-426), Sahihu Süneni’t-Tirmizi (1/271-272), Casim ed-Devseri Risaletü’t-Tenkih li ma Cae fi Salati’t-Tesbih (s. 64-70).


(Birde Ebu Davud'un süneninde  kendisininde açıkladığı üzere zayıf hadisin varlığı hususunda bir ihtilaf bulunmamasına rağmen söz konusu kitapta MEVZU hadis olup olmadığı tartışılmıştır. Nitekim Suyuti ''el-Kavlül HASEN Fİ ZEBBİ ANİ'S SÜNEN'' adlı bir eser telif ettiğini orada MEVZU denilen  yüzyirmi küsür Hadisi incelediğini, TESBİH NAMAZI DAHİL BUNLARDAN dördünün Ebu Davud'un süneninde bulunduğunu belirtmiştir. Suyutiye göre Ebu Davud'un  Sünenindekilerde dahil söz konusu kitapta  yer alan hadislerin  hiç biri mevzu değildir.(suyuti tedrib)... Bu konu, Vuslat sevdasının hadis olarak uydurulumuş sözler  bölümünde geçmiştir  )