Tufeyl b. Amr'ın RadıyAllahu Anhu Müslüman Olması

[hamza01]

Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem, kavminden gördüğü eziyetlere rağmen onlara nasihat ediyordu, onları içinde bulundukları şeyden kurtuluşa çağırıyordu. Kureyş ise, yanlarına gelen arapları ondan uzaklaştırmaya çalışıyordu.

İşte böyle bir zamanda, Tufeyl b. Amr ed-Devsi RadıyAllahu Anhu Mekke'ye gelmişti. Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem de orada bulunuyordu. Gelir gelmez ona Kureyş'ten birtakım kişiler gittiler. Tufeyl, şerif, şair, akıllı bir kişi idi. Ona şöyle dediler:

- "Ey Tufeyl, sen memleketimize geldin. Bizim aramızda bulunan bu adamın durumu bize ağır geliyor. Bizim cemaatımızı birbirinden ayırdı. Bizim düzenimizi bozdu. Onun sözü ancak bir sihir gibi, kişi ile babasının, kişi ile kardeşinin, kişi ile karısının arasını ayırıyor. Biz, başımıza gelen şeyin senin ve senin kavminin başına gelmesinden korkuyoruz. Onunla konuşma ve Ondan bir şey dinleme..."

Tufeyl b. Amr dedi ki:

-  "Allah'a yemin ederim üzerimde o kadar durdular ki Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem'den bir şey dinlememeye ve O'nunla konuşmamaya azmettim. Mescide giderken, onun sözleri bana ulaşmasın diye uzak durmak için kulağıma bir pamuk tıkadım. Mescide gittim. Bir de baktım ki, Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem  Kâ'be'nin yanında namaz kılıyor. Onun yakınında bir yerde durdum. Allah bazı sözlerini ille de bana işittirmek istedi. Ondan güzel bir kelam işittim. İçimden dedim ki: Anam beni yitirsin! Allah'a yemin ederim ki, ben akıllı, şair bir kişiyim. Güzeli çirkinden ayırd edebilirim. Şu adamın söylediği şeyi dinlemekten beni kim men eder? Eğer söylediği şeyler güzel ise onu kabul ederim, eğer çirkin ise onu terk ederim."

Çok geçmedi Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem ayrılıp evine gitti. Ben de onun peşinden gittim ve o evine girdiği zaman yanına yaklaşıp dedim ki:

-  "Ey Muhammed! Senin kavmin bana şöyle şöyle dedi. Söylentileriyle beni, senden devamlı korkuttu. Öyle ki senin sözünü işitmemek için kulağımı pamuk ile tıkamıştım. Sonra Allah bana senin sözünü işittirdi. Sözlerin bana hoş geldi. Kendi durumunu bana arzet."

Bunun üzerine Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem bana İslâmı tebliğ etti ve Kur'an okudu. VAllahi şimdiye kadar ondan daha güzel ve daha doğru olan bir söz işitmedim. Bu şekilde orada müslüman oldum ve hak şehadetiyle şehadet getirdim.

Sonra Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem'e:

- "Ey Allah'ın nebisi! Ben kavmimin içinde sayılan, itaat edilen bir kişiyim. Şimdi onlara dönüyorum. Onları İslâm'a çağıracağım. Allah'a dua et de benim için bir alâmet kılsın. Çağırdığım İslâm davasına onlar da yardım etsinler." dedi.

Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem  şöyle buyurdu:

-  "Ey Allah'ım! Onun için bir alâmet (keramet) kıl."

Böylece kavmime gittim. İki dağın arasındaki bir geçide geldiğim zaman su almaya gelen bir insan topluluğu gördüm. İki gözümün arasında kandil gibi bir nur var oldu Ben:

-  "Ey Allah'ım yüzümden başka bir yerde o nuru kıl, çünkü onların bunu dinlerinden ayrıldığım için yüzümde var olan bir ceza olduğunu zannetmelerinden korkarım." dedim.

Bunun üzerine o nur değneğimin ucuna geldi. Suya gelen cemaat değneğimdeki kandil gibi asılmış duran o nura bakmaya başladı. O iki dağ arasındaki açıklıktan onlara doğru indim. Nihayet yanlarına vardım ve içlerinde sabahladım.

Yaşlı ve ihtiyar babam yanıma geldiği zaman ona:

-  "Ey babacığım! Ben senden değilim sen de benden değilsin." dedim. O:

- "Niçin ey oğulcuğum?" dedi. Ben de:

- "Müslüman oldum ve Muhammed SallAllahu Aleyhi ve Sellem'in dinine tâbi oldum." dedim.

Bunun üzerine:

-  "Ey oğulcuğum! Senin dinin benim de dinimdir." dedi. Ben:

-  "O halde git ve boy abdesti al. Elbiseni temizle, sonra gel ki öğrendiğim şeyleri sana öğreteyim." dedim.

O da gitti, yıkandı, elbiselerini temizledi ve geldi. Ben ona İslâmı tebliğ ettim, o da müslüman oldu. Sonra zevcem geldi. Ona da:

-  "Ben senden değilim, sen de benden değilsin." dedim. Oda:

-  "Niçin? Babam anam sana feda!" Ben:

-  "Benimle senin aranı İslâm ayırdı. Muhammed SallAllahu Aleyhi ve Sellem'in dinine tâbi oldum." dedim. O da:

-  "Senin dinin benim de dinimdir." dedi. Ben de ona:

-  "O halde Hina zi-Şera'ya git ve orada temizlen." dedim.

(Buna Hima zi-Şera da denilir. Zi-Şera; Devs kabilesinin bir putu idi. Hima da onu korudukları koruluk bir arazi idi. Ve onun yanında dağdan inen azıcık bir su vardı.)

O:

-  "Babam-anam sana feda! Şu kız çocuğumuza zi-Şera'nın bir zarar vermesinden korkmuyor musun?" dedi. Ben de:

- "Hayır! Ona hiç bir zarar gelmeyecek." dedim.

Bunun üzerine hanımını gitti ve yıkandı. Sonra geldi. Ben de ona İslâm'ı tebliğ ettim. O da müslüman oldu.

Sonra kabilem Devs'i İslâm'a davet ettim. Onlar ise bu meseleyi hafife aldılar. Ben de bunun üzerine Mekke'ye Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem'e geldim ve ona dedim ki:

-  "Ey NebiyAllah! Zinaya olan tutkunlukları Devs'i benden uzak tuttu. İslam'dan kaçındılar ve asi oldular. Onlara beddua et!"

O da şöyle dedi:

- "Ey Allahım! Devs'e hidayet ver."

Ve bana da:

- "Kavmine dön. Onları davet et ve onlara yumuşaklıkla muamele et."

Ben kavmimim yanına dönüp, onlara İslâm'ı anlatmaya devam ettim. Daha sonra Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem  de Medine'ye hicret etti. Bedir, Uhud ve Hendek savaşları geçti. Sonra kavmimden benimle müslüman olan kimselerle Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem'in yanına geldim. O sırada Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem Hayber'de idi ve ben de Devs'den yetmiş veya seksen aile ile birlikte Medine'ye gelmiştim. Ama orada durmayıp Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem'in yanına Hayber'e gittik. O da bize, diğer müslümanlarla birlikte ganimetten pay ayırdı.

Bundan sonra Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem ile birlikte kaldım. Allah ona Mekke'yi fethettirdiği zaman dedim ki:

-  "Ey Allah'ın Rasulü! Beni, (Amr b. Humame'nin putu olan) Zül-Keffeyn'e gönder. Onu yakayım.".

Bunun üzerine Tufeyl o putun olduğu yere gidip onu ateşe verdi ve şöyle demeye başladı:

-  "Ey Zül-Keffeyn! Ben sana ibadet edenlerden değilim. Bizim doğumumuz senin doğumundan daha öncedir. Ben senin kalbine ateş tıkadım." (Siyeri İbn-i Hişam)