Her Güne Bir Hadis...

[Kıyam]

“Ömer bin Hanzele şöyle diyor: “İmam Cafer Sadık (a.s)’a, ashabımızdan olan iki şahsın arasında bir borç veya miras hakkında anlaşmazlık vardır, mahkeme için sultana ve hakimlere (zalim yönetici veya onlar tarafından tayin edilen kadılara) başvuruyorlar; acaba bu amel câiz midir? İmam (a.s) şöyle buyurdu: “Kim onlara hak veya batıl bir meselede başvurursa, tağuta başvurmuştur; onun yararına hükmettiği şey kesin hakkı bile olsa haramdır. Çünkü tağutun hükmüyle onu almıştır. Allah (c.c) buyurmuştur ki: “Tağutun önünde muhakeme olmayı isterler, oysa onlar onu reddetmekle emr olunmuşlar.”[ [1] – Nisa/60.] Öyleyse ne yapsınlar? dediğimde şöyle buyurdular: “Bizim hadislerimizi rivayet eden, helalımızı ve haramımızı bilen ve hükümlerimizden haberdar olan birisini bulsunlar, ben onu size hakim kıldım.”


4- “Kadılar dört kısımdır; üç kısmı cehennemde, bir kısmı da cennettedir:

a) Bilerek haksız yere hüküm veren kimse cehennemdedir.

b) Bilmeyerek haksız yere hüküm veren kimse cehennemdedir.

c) Bilmeyerek hakka hüküm veren kimse cehennemdedir

d) Bilerek hakka hüküm veren kimse ise cennettedir.”

CAFERİ SADIK(as)

[hamza01]

VELA ANCAK MÜ’MİNLEREDİR
Amr İbn’il As (r.a) şöyle dedi:

  Rasulullah (s.a.s)’den gizli değil açık olarak şöyle buyurduğunu işittim:

  «Dikkat edin!  Ebu fulanın ailesi benim velilerim değillerdir. Benim velim ancak Allah’dır ve salih mü’minlerdir.»   (Müslim)
**************************

HADİSTEN NE İSTİFADE EDERİZ

İman; yalnız Allah’a kulluk, mü’minlere dostluk ve kafirlere düşmanlıktır.

İslam dini mü’minlere; Allah’dan, Rasulünden ve mü’ minlerden başkasını veli edinmelerini kesinlikle yasaklamıştır.

Vela: Dostluk kurmak, yardım etmek, desteklemek demektir.

Bir mü’min kardeşi  ihtiyaç halinde olan kişinin, ona yardım etmeyip kafir birisine yardım etmesi asla imanla bağdaşmayan bir harekettir. Hatta kafir bir kimseye yardım da bulunmasa dahi zor durumda olan mü’min kardeşini yardımdan mahrum bırakması asla İslamla ve imanla bağdaşmaz.

Bir mü’min en yakın akrabası dahi olsa Allah ve Rasulünün emrine karşı çıkan bir kimseyi asla veli edinemez.  Yani; İslam’a apaçık şekilde savaş açan kimse kim olursa olsun yaşama hakkı yoktur. Bu yüzden bunlara kat’i surette dostluk gösterilemeyeceği gibi zerre kadar da yardım yapılmaz. Böyle kimseleri veli edinen kimse kafir olur ve İslam milletinden çıkar.

İslam’a savaş açmayan ve kendisine tebliğ edilmiş olan kafir bir kimse eğer İslami reddediyor fakat İslam’a sadırmıyorsa bu kişiler anne-baba olursa bunlara sadece aciz kaldıkları hususlarda yardım edilir. Yoksa onları güçlendirmek gayesiyle yardım yapılmaz. Böyle bir durumda olan anne ve babaya yardım etmeyen kimse ise haram işlemiş olur. Bunların dışında olan ve aynı vasıflan taşıyan kişilere de ancak ihtiyaçları mü’minlerin ihtiyacına eşit olmadığı müddetçe yardım edilir. Eğer ki ihtiyaç duydukları yardım mü’minlerin ihtiyaç duyduğu yardıma eşit ise kesinlikle onlara yardım yapılmaz. İşte böyle bir durumda kafiri mü’mine tercih küfürdür. Şayet ihtiyaç hususunda eşitlik söz konusu değilse ancak ve ancak yaşantılarını sürdürecek derecede onlara yardım edilir.  İslam’a savaş açmamış olup da hatalı tebliğ edilmiş bir kişinin tekrar İslam’a ısınmasını sağlamak için de ona bir takım yardımlar yapılabilir.

[cürmümile]

"Hâkimler üçtür: Bunların biri cennetlik, ikisi cehennemliktir Cennetlik olan, doğruyu bilip, doğru ile hüküm verendir Doğruyu bilip, zulümle hüküm veren ve bilmeden insanlar arasında hüküm veren, cehennemliktir"

[hamza01]

Allah resulü şöyle buyurdu

"İyi arkadaş, güzel koku sahibi kimse gibidir. Ya kokusundan sana verir ya sen ondan satın alırsın ya da ondan hoş bir koku duyarsın." (Buhari-Müslim)
**************************************************
Salih kimselerle oturmak asla hayırdan ayrı değildir. Ona bir iyiliği emrederek veya bir kötülükten onu men ederek hakta desteklemiş olurlar. Veya o üzerinde bulundukları hidayet ve iyi hale bakar da ondan istifade eder ve örnek alır.

[Le_Nasbirenne]

Huzeyfe b. Yeman anlatıyor; “İnsanlar Hz. Peygambere (sav) hayrı sorarken, ben başıma gelir korkusuyla şerri sordum;
"-Ya Rasulullah, biz cahiliye ve şer içindeydik, sonra Allah bize hayrı getirdi. Acaba bu hayırdan sonra tekrar şer olacak mı?" dedim. Allah’ın Elçisi (sav);
"-Evet" cevabını verdi. Ben;
"- Peki bu şerden sonra tekrar hayır gelecek mi?" dedim de Rasulullah;
"-Evet, ama onda duman olacaktır" dedi.
"-Onun dumanı nedir, ey Allah’ın resulü?" soruma;
"-Benim sünnetimden başka yol (sünnet) tutan, benim yolumdan başka yolda giden… Onların kimini tanıyacak, kimini inkar edeceksin" cevabını verdi. Ben;
"-Bu hayırdan sonra tekrar şerli bir dönem olacak mı?” dedim." Allah resulü;
"-Evet, cehenneme çağıranlar olacak… Cehenneme gitmek üzere bunlara kim uyarsa, onu oraya atarlar" buyurdu.
"-Ya Rasulullah, onları bize tavsif eder misin?" dedim.
"-Onlar bizim derimizdendirler ve bizim dilimizi konuşurlar" buyurdu.
"-Ya Rasulullah, böyle bir şey başıma gelirse ne buyurursun?" dedim.
"-Müslümanların cemaatinden ve imamından ayrılma!" uyarısını yaptı.
"-Şayet cemaatleri ve imamları yoksa?" soruma da;
"-Bu fırkaların hepsinden ayrıl! Velev ki bir ağacın kütüğünü kemirip bu halde iken ecel sana yetişse bile!” cevabını verdi.

 (Müslim, Kitabu'l-İmare, 51.)

[cürmümile]

Sa'd İbni Ebu Vakkas radıyAllahu anh şöyle dedi:

Biz altı kişi Resül-i Ekrem sallAllahu aleyhi ve sellem ile birlikte oturuyorduk. Bu hali gören müşrikler Peygamber aleyhisselam'a:

- Şunları yanından def'et! Bize karşı saygısızlık etmeye kalkmasınlar, dediler.

Orada benden başka Abdullah İbni Mes'ud, Hüzeyl kabilesinden biri, Bilal ve adlarını vermek istemediğim iki kişi daha vardı.

Müşriklerin bu teklifi üzerine Resülullah sallAllahu aleyhi ve sellem'in kalbinden (kendisine kırılmayacağımızdan emin olduğu için) bizleri oradan uzaklaştırma düşüncesi geçti. Bunun üzerine Allah Teala şu ayeti indirdi:

"Sabah akşam Rablerinin rızasını dileyerek ona yalvaranları huzurundan kovma!" [En'am süresi (6), 52].

[Bişnev]

"Yazıklar olsun o kimseye ki, insanları güldürmek için konuşur ve yalan söylerler! Yazık ona, yazık ona!"

(Ebu Davud, Edeb 88)

[cürmümile]

"De ki: "Siz, Rabbimin rahmet hazinelerine sahip olsaydınız, o zaman bile, harcamakla tükenir endişesiyle elinizi sıkı tutardınız; insanoğlu zaten daima cimridir"[2].

Müslim, Birr 56

[afra]

"Allah'ın en çok sevdiği amel hangisidir" diye sorulduğunda "Vaktinde kılınan namaz" cevabını verdi.
"Sonra hangisidir?" diye soruldu. "Anneye babaya iyi davranmak" buyurdu.
"Daha sonra hangisidir?" diye soruldu. "Allah yolunda cihad" karşılığını verdi.
(Müslim, İman 139)

[hamza01]

TEVHİDİN İLK ŞARTI: İHLAS
Allah'A ORTAK KOŞAN KİMSE EBEDİ CEHENNEMLİKTİR

Enes b. Malik radıyAllahu anh'den rivayet edildiğine göre Rasulullah sallAllahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur:
"Allah-u Teâlâ cehennemde azabı en hafif olana:
"Şayet yeryüzünde ne varsa hepsi senin olsa şu azabdan kurtulmak için feda eder miydin?" diye soracaktır. O da:
"Evet, feda ederdim ya Rabbi!" diyecek.
Bunun üzerine Allah-u Teâlâ:
"Fakat Adem'in sulbünde iken senden, daha kolay olan bir şeyi istemiştim de sen bundan çekinip bana şirk koşmuştun" diyecek." (Buhari)




Hiç kimseye ne malın, ne şefaatin, ne oğulların ne de dünya ve içindekilerinin fayda sağlamayacağı kıyamet günü gelmeden önce, herkes Allah'a şirk koşmamak ve O’nun iradesi doğrultusunda yaşamak konusunda elinden geleni yapmak zorundadır.
Zira, Allah-u Teâlâ kendisine şirk koşulmasını asla affetmeyeceğini ve insanların bu konuda çok dikkatli olmalarını emrediyor. Şirk koşulması halinde ise ebedi cehennem azabından kurtuluşun olmadığını beyan ediyor.