kalemin dili / kalem ile hasbihal

[Âl-i İmran]

Derler ki, bülbül aşk şarkısını söylerken ğöğsünü parçalarmış…
Sevgili...
Parmak uçlarım kaleme dokunduğu anda  "yaz "dedim.
"Aşktan  ötesine boğulurum" dedi...
 Nefes alsın diye; soluklarımı göğsümde bıraktım..
ellerim titredi, sözlerim üşüdü.
Senden ötesini yazamadığım kağıtları yakarak ısındım
Bir sen kaldın ,kağıt yandı,kalem  kırıldı
Kıyama doğruldum
Aşkla meclise durdum ;sevre durdum,toprağa bulandım
senli, benli alem tek oldu,aşka durdu,
Can veren, can buldu…
Ahh sevgili...
Selâm olsun daglar gibi hasretine. .

[têkoşîn]

Aşka geldim!
dedim ey aşk! seni şairlerden sordum
her biri başka şeyler söyledi…
kime sorsam başka başka cevaplar verdi…
ama hepsinin ortak bir yönü vardı
seni anlatırken hep vuslattan söz ediyorlardı
sana en yakın onu görüyorlardı…
ey aşk, madem sana en yakın onu görüyorlar
karar verdim seni 'vuslat'tan soracağım
belki de o seni tanır, sırlarını bilir…
vuslata erdim…
dedim 'ey vuslat! aşkı tanıyor musun?
dedi: 'oda kim'
dedim: 'tanımıyor musun aşkı..?'
dedi: 'hiç duymadım'
dedim: 'nasıl duymazsın, herkes senin aşkı tanıdığını söylüyor'
dedi : 'bilmiyorum hiç duymadım, görmedim…'
…
hayretler içinde kaldım…
aşka geldim…dedim: 'ey aşk! vuslat seni tanımıyormuş ne diyorsun bu işe..?'
…
ey aşk neden gülüyorsun,
bana bir şeyler söyle, öyle bakıp bakıp gülme…
ve aşk dedi: 'ey benim müptelam! 'vuslat beni tanısaydı adım aşk olur muydu hiç…'

[vuslat]

Neredesin şimdi sadık yar?
—Uzak diyarların sakini!
Aşk ateşi yaktı hasta gönlümü,
Gözyaşlarım sellere karıştı,
Çöllere düşürdü yokluğun, bî çare bir divaneyim şimdi!

Ey meltem rüzgârı!
Gönül gözüm, gülün gül yüzüne düştüğünden beri  ağlayıp inlemelerim gökyüzüne ulaştı,
Benim bu halimi sevgiliye ulaştır, yakarışlarımı ona ilet.
O vefalı sevgiliye benim hâlimi arz et.
Şefkat deryası sevgiliye aşkından, sevdasından başıma gelenlerden bahset.
Ona de ki;
—vuslat… Sene sonra toprağa karışacak, sen ise olgunlaşak, toprağa can solacaksın.
—Gelişin ne zaman, hangi zamana kaldı!

[Bişnev]

Hey Dünya!
Bana ve hayata verdiğin hüzün,
Artık aynadaki yüzün.

”Senden gittiğim için üzgünüm” diyemediğim için üzgünüm
Gayri bir omuz silkinişi ve de buruk bir tebessüm.
                      Huda hafız dünya...

[mustafa21]

Kelamın üstadlarına selam... Sizi takip etmeye devam ediyoruz inş.

[vuslat]

—Ey saba yeli! Bülbül'e ne oldu da, gül bahçesine gelmez oldu?  Gül dalının üzerinde Ötmeye neden gelmedi?
—Ey gül! Senin ayrılığına dayanacak takati kalmadı! Kalan gücünü de, içindeki güçsüzlükle boğuşarak tüketti... Sabah akşam seni anıyor. Sen ise bir kez bile olsa duymadın onu!

[vuslat]

Hasret ve firak sancısı azmimi biler, ikram bulur o zât-ı şâhın huzurunda…
Zamana direnir de aşk-ı sücud, hicret eder bakiye bir ömür diyarında.
Sen kİ vuslata gark olmuşsun!
Âşıkların töresince, yürü benimle yıkık şehrin harabelerinde…
Derdimin konuşulduğu sokaklarda, ar giyinmiş gölgemin adımlarıyla,
Kızıla boyanmış İçimdeki amansız o sızıyla!
Dillere düşen bir ezgi şimdi o aziz belde, hülyasından kalma sakın sen geride!
Bî vefâ da olsa o yâr,
Gönlüm bir şafak vakti şâd olacak bilirim!

[vuslat]

Gül ve diken
Dikene kıymet veren güldür. Gül olmazsa dikeni kim görecek. Öyleyse Dikenin itibar ve kıymeti gülün himayesindedir!

[vuslat]

Ey gül!
Sen gidince bir de onunla konuş ve gül.
Sen dikenle dost olunca, küstü bu diyardan bülbül.
Şimdi sinesine vurur, divane gibi döner durur.
‘Bu aşktır, aşkın sonu böyledir’ deme!
O şimdi hasta, bitkin ve yorgundur.
Yüreği buruk, yüzü soluk, bağrı yanıktır.
Hâlini sordum da: "Bağrımı yangın yerine çeviren gül’dür. Ayrılık acısı bitsin de gel beni güldür’’ dedi.


vuslat can

[têkoşîn]

ey en güzel esmanın öğretmeni!
gel, gel bak inciler topladım sana
hani o gönül toprağıma ektiğin ağaçtan
O ağaç ki, kökleri göklerde meyveleri yerde…