Sevgili Dost

[Bişnev]

Sevgili dost,
Ben sana hiç yazamadım
Ve göz göze, söz söze anlarımızda dahi beni hiç okuyamadın
An gibi yakınımdayken hep uzak oldun bana
Bir bilsen! Ah bir bilsen…
Ne kadar ihtiyacım vardı sana
Çoğu zaman öyle muhtaçtım ki yakınlığına
Üşüyen yüreğim sarılma hasreti çekti senin sıcaklığına
    
Sevgili dost;
Ben hep okudum seni uzaktan ama hiç yazamadım
Seni hep başkalarında yazdım.
Çizilmiş resimlerin üzerine çizdim hayali resimlerini
Altta kalan resimler canlandı
Seni sildi…
Yok, etti resimler seni
Resimler bile sevemedi, anlayamadı bendeki seni
    
Ben sustum dost...
Sen benden gittin ben sustum
Sen evinden değil, yüreğinden attığın günden beri hayata sustum
Sadece kendimle konuştum
Sadece kendimle konuşunca kendimle dost olup bir tek kendimi sever olmuştum

Gözlerini aynada aradım
Tarak yaptım ellerimi üşüdüğüm an
      
Ve sesini dostum ve sesini.
Kördüğüm gibi yüreğime işlediğim o sıcacık sesini
Ah o sesini…
Yıllardır her hüznüme yastık ettiğim o sesini
Gecelerimin şafağı o sesini…
      
Sesini şimdi her zamankinden de daha çok özledim dostum
Sessiz feryatlarda konuştum
Herkes konuştu benle herkes sustu, ben sustum
Herkes anladı beni herkes yanıldı ben sustum
Birçok gelişler gördüm…
Nameler söylendi
Hakaretlerde edildi
Törenlerde kuruldu,
Vedalarda düzenlendi
Ben sustum
      
Kararlar tutulmayan sözler vaatler verildi,
Sevdalara hükümler giydirildi
Ben sustum
    
Konuşsamda anlayamazlardı dostum,
Anlayamazlardı cümlelerimi,
Yüreğiminin derinliğini,
Ruhumun sendeki dinginliğini

Ben yıllarca senle ve kendimle bir mağarada konuştum
İçeri süzülen en incecik ışıkla incecik umutlarla buluştum
Senin hayalinin ayak izlerini gördüğüm her kulübeye “belki de…” diye koştum
Her vedada “değilmiş” diyerek yeniden mağarama kavuştum
    
Sevgili dost,
Öldüremezdim seni, varlık nedenimdin benim
Dokunamadım sana, yok oluyordun dokunmaya çalıştıkça
Kahroluyordum seni sadece hayallerimde yaşattıkça
    
Sevgili dost,
Geçenlerde trene bindim
Uçakla da gidebilirdim
Ama sadece seni koklayabilmek çizdiğim resimleri bir nebzede olsa canlandırabilmekti niyetim.
Tren hareket ettiğinde gözlerimi kapattım
Raylarla trenin sohbetini dinledim
Raylar mı sendin, tren mi karar veremedim
Soğuk kış günü Ankara'ya gidiyorduk hastaneye
O gün yeryüzünde sadece sen ve ben vardık
Hiç kızmıyordun bana
Gözlerinde sıcacık bakışlar
Gözlerinde dünya çilesi öfke hüzün ve başka hiç bir duygu yoktu
Gözlerinde sadece ben vardım birde kaybetme korkusu
O bakış dostum ah o bakış, hasretim oldu
Ömrümce bir daha bulamadığım sevdam oldu
O bakış dostum o bakış, her sevdada ki hayal kırıklığım oldu

Beni gülümsetmeye çalıştın ya trende?
Keşke gülümsemeseydim dostum
Gözlerin beni biraz daha birazcık daha sevseydi
Çünkü karlar içinde ağıt yaka yaka geride siyahlar bırakarak yürüyen tren kompartımanında beni seven bir çift göz beni bir daha hiç öyle sevmedi

Tren durdu dostum sen yoktun.
Benden önce inip düşmemem için beni kollayan “atla hayatım” diyen sesle irkildim
“Atla hayatım” demişti biri bana.
… ciğin birine hayat olmuştu
Ama hayatın içinde kaybolmuştu
Hep trenden benden önce inen “atla bakalım …..cik” diye seslenen o sesi  
Huzura davet eden o sıcacık güven veren elleri arar olmuştu.
O ses konuşurken sanki bir dağ dile gelir konuşurdu
Şimdiyse işittiğim her bir ses dağdağa…
      
Sesini özledim dostum
Ankara garında kaybettiğim sesini özledim
Tren durdu sen yoktun
Meşed'e gelmiştik
Burası da Ankara değildi
Bende artık hastalıklı bir kız çocuğu değildim
Senli hayallerime, sıcacık sesine ve  gözlerine veda ederken ellerimi tamda o yaşlarda bir kız çocuğuna verdim.
Sesin dostum arkamda ard arda dizili duran vagonlarda kalmıştı sesin
“Atla bakalım …..cik” diyen sesin benimle gelememişti  
      
Sevgili dostum,
Bir dost buldum yirmili yaşlarımda
Sesi tamda senin ses tonunun tadında
Ondaki sesti kaybettiğim Ankara tren istasyonu garında
“…..cik” dedi ses
“Gideceksin” dedim
“Gitmem gittiğim gün, öldüğüm gündür sen git demeden gitmem” dedi
Gidersin dedim gidersin
Canımda can olan, sesimde ses olan gitti
Ben ona git demedim ki o gitti
Sen de niye gitmeyesin ki?

Anlatamadım ona dostum
Anlatamadım senin sesini onda duyduğumu...
Senli arayışlarımda kaybolduğumu
    
Sevgili dost,
Çok özledim…
Her benzettiğimde aradım seni
Sen gittin ya hiç sebepsiz, herkes de gidebilirdi
Birine can veren gidebiliyorsa arkaya bakmadan herkesler neden gitmesin ki
Sana bile neden gittin diye soramamışken beni terk edenlere nasıl hesap sorabilirdim ki?

Sevgili dost,
Çok özledim seni ve sende kaybettiğim kendimi

Sevgili dost,
Ne olur kara toprak gözlerini emmeden bir kez daha son bir kez daha bana sevgiyle baksana
Sesin sessizliğe gömülmeden, bana “atla bakalım ….cik” şarkısını çalsana
Ellerini dikişsiz beyaz bez parçası bağlamadan bir kez daha, bir kez daha bana öyle sıcacık sarılsana
Ve beni güven yurdu bağrına son bir defa alsana
Ne olur …
  
Neden bu kadar zor geliyor bana
Bu iki kelimeyi koymak yan yana
Seviyorum baba....
Seni çok seviyorum baba
İşte bak söylüyorum duysana
Ben seni çok seviyorum baba
Neden hayalimde dost hayatımda kâbus oldun bana
Oysa her gördüğümde, ağlayarak koşup sarılmak istiyorum ben sana...

İşte bak söylüyorum duysana
Seni seviyorum baba
Hayalimde yaşattığım yegâne dost oldun bana
“Seni çok seviyorum baba”

Ve…
Şimdi sen Arafat’ın kollarında
Habibullah’ın fecre kadar kıyama durduğu topraklarda
Arınmak için döktüğün her bir katre gözyaşında
Rahman’a bir adım daha yaklaştığında…

Bir sıcak el dokunur tan yeri ağardığında…



(Şuan Müzdelife'deki babama sevgilerimle)

Ayşegül YILDIZ 22-09-2006

[Bişnev]

Sevgili Dost!

"RIZA'ya varmadan rıza bilinir mi?
RIZA'ya kanmadan rıza verilir mi?"